Συνάντηση νέων στην Αθήνα. Πολιτική Ενημέρωση και προγραμματισμός δράσης

Την Κυριακή 5 Ιουνίου,  6:30μμ. θα πραγματοποιηθεί συνάντηση των νέων της  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ από τις οργανώσεις της Αθήνας, στα γραφεία του κόμματος, Αγ. Κωνσταντίνου 40, Αθήνα.

Συνάντηση νέων Δημοκρατικής Αριστεράς Αχαΐας

Συνάντηση νέων της Δημοκρατικής Αριστεράς στην οργάνωσης της Αχαΐας πραγματοποιήθηκε την παρασκευή 27 Μάιου, με εισηγητές τα μέλη της Γραμματείας Χρόνη Διαμαντόπουλο και  Κική Πετρίτη. Κεντρικά σημεία ανάπτυξης ήταν η πολιτική ενημέρωση, ο προγραμματισμός δράσεων σε τοπικό επίπεδο, καθώς και το μεταναστευτικό πρόβλημα. Στο τέλος της συνεδρίασης εκλέχτηκε 4μελή Συντονιστική Επιτροπή Νέων Αχαΐας.

Γιατί δεν ξέρω για ποιον λόγο πηγαινοέρχομαι στο Σύνταγμα

Γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε ποτέ ορίζοντας ανοιχτός μπροστά μας, στην πραγματικότητα. Γιατί πάντοτε τα σχέδια τέλειωναν προτού καν περάσει μια βδομάδα ― και δεν το καταλαβαίναμε. Γιατί, τελικά, κάθε γενιά μοιάζει ―δεν ξέρω αν είναι― αδύναμη, μα όχι ανίκανη, να διατηρήσει την ψυχραιμία της. Γιατί ―είναι πια γνωστό και σαφές― θέλαμε να γίνουμε αυτό που δεν ήμαστε ποτέ· πιθανόν, ούτε αυτό που νομίζαμε ότι ήμαστε. Γιατί, φυσικά, αυτό που θέλαμε να γίνουμε δεν υπήρχε· τουλάχιστον, όπως το ’χαμε φανταστεί. Αυτό, μεταξύ άλλων, το ’χουνε ονομάσει καπιταλιστικό φαντασιακό. Μάλιστα…

Ήταν ωραία ―όχι;― που αποτελούσαμε την τελευταία ―ή σχεδόν την τελευταία― γενιά που, για παράδειγμα, σπουδάζαμε, μέσες-άκρες, με λεφτά άνωθεν ― είτε από γονείς είτε από δουλειά που, ας πούμε, εύκολα βρίσκαμε. Ήταν ωραία που είχαμε, λίγο-πολύ, την άνεση ν’ αποφασίσουμε το επόμενο βήμα με τις θυσίες άλλων. Μήπως αυτό δεν έκανε ολόκληρο το κράτος; Το κράτος και η λειτουργία του, αυτή που εμείς ζήσαμε, οι σημερινοί τριαντάρηδες, ήταν καθρέφτης της λειτουργίας της δικής μας. Ένα κράτος που αποφάσιζε χωρίς να ρωτήσει το κόστος που άλλοι θα πλήρωναν, απ’ τη μια· και μια γενιά που είχε το δικαίωμα ―από πού το ’χε αρπάξει, άραγε;― ν’ αποφασίζει απλώς ζητώντας. Και έπαιρνε. Φυσικά και έπαιρνε. Με κάθε κόστος.

Τώρα, όμως, αυτή η γενιά, η δική μου η γενιά, σταμάτησε να παίρνει. Πρέπει ν’ αρχίσει να δίνει. Τι να δώσει όμως, και σε ποιον; Πώς να βρει τη δύναμη να δώσει; Πού κρύφτηκε η διάθεση; Τι έγινε, ρε παιδιά; Ποιος έκλεισε τα φώτα; Το ταμείον, μέσα κι έξω μας, είναι μείον· μείον είναι σχεδόν τα πάντα. Όπως ακριβώς και στο κράτος. Δεν υπάρχουν γονείς που δίνουν, άρα, συνειρμικά και αναλογικά, δεν υπάρχει ταμείο να δώσει. Ή, μάλλον, ταμείο υπάρχει· τα λεφτά όμως είναι στον φούρνο και ψήνονται, μπας και γίνουν πίτα κριτσανιστή, που θα πονέσει μεν τα δόντια, αλλά, την ίδια στιγμή, θα μπορεί να σπάει και κεφάλια.

Continue reading

Ανανεωτική Αριστερά: τέρμα; — Όχι βέβαια | Άγγελος Ελεφάντης

Αύριο, 29 Μαΐου, κλείνουν 3 χρόνια από τον θάνατο του Άγγελου Ελεφάντη, εκδότη του περιοδικού “O Πολίτης” και εμβληματικού διανοούμενου της ανανεωτικής αριστεράς. Πριν από μερικά χρόνια, και με αφορμή την τότε ενδοσυνασπισμική διαμάχη για τον άκομψο αποκλεισμό της υποψηφιότητας Παπαγιαννάκη για τον Δήμο Αθηναίων (προκρίθηκε η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα από τον Αλέκο Αλαβάνο) είχε γράψει ένα άρθρο. Εκεί, υπερασπιζόταν την επιλογή Παπαγιαννάκη και γενικά ξαναέθετε το όλο αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο του χώρου σε αντιδιαστολή με τη ραγδαία “ριζοσπαστικοποίηση” και “συριζοποίηση” του ΣΥΝ. Ήταν ένα εξαιρετικό άρθρο, που, έκτος της τότε συγκυρίας, έχει, νομίζουμε, αξία και τώρα και πάντα.

Εξάλλου, συμπληρώνονται φέτος και 2 χρόνια από τον θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Η ΔΗΜΑΡ πίνει ένα ποτό στη μνήμη του, τη Δευτέρα 29/05/2011, στις 21:00, στο “Αθήρι” (Πλαταιών 11, Κεραμεικός).


Είδες να μαδούν την κότα
Κι ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα;
Έτσι πάει το έθνος…
Δ. Σολωμός, Η γυναίκα της Ζάκυθος

Σιγόβραζε βέβαια, αλλά, όπως συνήθως σε κάθε κρίση, ξέσπασε απότομα. Κι όπως συνήθως και τούτη η κρίση ξέσπασε ψευδώνυμα. Μια νέα έριδα εδίχασε τους αριστερούς της ανανεωτικής Αριστεράς. Αυτή τη φορά μέσα στον Συνασπισμό, αλλά κι έξω απ’ αυτόν, άλλοι υποστήριξαν την υποψηφιότητα στο δήμο της Αθήνας του Μιχάλη Παπαγιαννάκη κι άλλοι του Αλέξη Τσίπρα, υποψηφιότητα που εντέλει υπερίσχυσε, και με μεγάλη πλειοψηφία, στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού.

Τίποτε δεν είναι πιο φυσικό, και μάλιστα σε ένα κόμμα όπως ο ΣΥΝ, από το να υπάρχουν διαφορές απόψεων. Δεν εμφανίστηκε άλλωστε για πρώτη φορά σημαντική διαφωνία. Είναι ωστόσο εντυπωσιακό ότι ενώ όλο αυτό το φθινόπωρο το περάσαμε μέσα σε μεγάλη καταχνιά κι αντάρα, κανείς, μα απολύτως κανείς, τουλάχιστον από τους εσωκομματικά ενεχομένους, δεν κατήγγειλε τον Παπαγιαννάκη ως το στέλεχος με τις απαράδεκτες απόψεις για τα του δήμου της Αθήνας και κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν υποστήριξε ότι ο Τσίπρας ήταν ο φορέας των σωτήριων για τα δημοτικά πράγματα απόψεων. Και, αντίθετα –πράγμα που είναι σχεδόν ταυτολογικό– δεν ειπώθηκε ότι είχαμε να κάνουμε με δύο διαφορετικές πολιτικές απόψεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, οπότε ο καθένας βουλευόμενος θα προέκρινε εκείνον τον υποψήφιο που θα ταίριαζε με τις πολιτικές του απόψεις. Και, γενικά, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που και στους δύο υποψηφίους έβλεπαν δύο ικανά στελέχη του Συνασπισμού, που το καθένα με τον τρόπο του θα εκπροσωπούσε επάξια το κόμμα και γενικότερα την παράταξη της ανανεωτικής Αριστεράς. Με δυο λόγια, μεγάλη η πολιτική αναταραχή, μέσα κι έξω από τον ΣΥΝ, αλλά κουβέντα για τον δήμο της Αθήνας. Άλλο ήταν το αντικείμενο της κρίσης που κατέληξε στη γνωστή έριδα. Γι’ αυτό, λοιπόν, μιλούσα πιο πάνω για καταχνιά κι αντάρα που σκέπασε και τούτη την κρίση. Το γεγονός όμως ότι τα ζητήματα και οι διαφορές δεν είναι ευθέως και σαφώς ονοματισμένα δεν σημαίνει ότι πλέουμε σε πελάγη πλήρους αδιαφάνειας. Έχουν γνωστοποιηθεί αρκετά στοιχεία που αγγίζουν έμμεσα το θέμα κι έτσι, διά της μεθόδου της οσφρήσεως, αντιλαμβανόμαστε ότι ναι μεν πρωτογενώς, τουλάχιστον, δεν υπάρχει θέμα αντιδικίας προσώπων, ωστόσο οι διαφορές είναι πολλές, σοβαρές και καταστατικής φύσεως.

Continue reading

Γιατί ΞΑΝΑ πήγα στο Σύνταγμα

Και γιατί θα ξαναπάω.  Παραβρέθηκα λοιπόν στη συνέλευση της επόμενης μέρας των αγανακτισμένων. Τουλάχιστον εκεί το πνεύμα της  αγανάκτησης δείχνει να μορφοποιείται. Και λέω τουλάχιστον εκεί γιατί στο πάνω μέρος της πλατείας  το «αντίπαλο στρατόπεδο» ( ο νοών νοείτω) συνέχιζε να χορεύει στο ρυθμό του «βάλε το μνημόνιο στο .. βάλτο όλο..» και λοιπά τέτοια βαθυστόχαστα.  Στην συνέλευση λοιπόν  (όπως και ανέμενα) ακούστηκαν αρκετά οι συνήθεις βαρύγδουπες ατάκες του στυλ « επανάσταση που δεν είναι ταξική δεν είναι επανάσταση» ή  «αυτό είναι το νέο πολυτεχνείο ενάντια στη νέα χούντα» ή το «δεν πληρώνω πουθενά και τίποτα , ούτε χρέη ούτε εισιτήρια στο λεωφορείο» .

Επίσης ακούστηκαν  άλλες δηλώσεις  για «πεινασμένους μετανάστες που ήρθαν εδώ για να βιάσουν τις γυναίκες μας» . Για το τελευταίο οι παρευρισκόμενοι αντέδρασαν έντονα και μια ατάκα-απάντηση  θέλω αγαπητοί αναγνώστες να μεταφέρω γιατί γέλασα πολύ : « Αμά πεινάς δε γαμάς ρε μ..»

Ευτυχώς ανάμεσα στις κραυγές  υπήρχαν και οι λογικές φωνές. Όπως ένα παλικαράκι δίπλα μου που στην δήλωση για «νέο πολυτεχνείο και νέα χούντα» κουνούσε σκεφτικό το κεφάλι του και μουρμούριζε ότι άλλες εποχές και καλό είναι να έχουμε το γνώθι σ’ εαυτόν. Όπως άλλος ένας που είπε το αυτονόητο (για μένα τουλάχιστον) : «Παιδιά δεν είναι όλοι ίδιοι , δεν είναι και οι 300 κλέφτες – μη τα τσουβαλιάζουμε όλα». Εδώ, για να σας πω την αμαρτία μου θυμήθηκα τον σύντροφο Γρηγόρη και σας βάζω και ένα λινκακι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Βεβαία οι αντιδράσεις  δεν ήταν πολύ ενθαρρυντικές  αλλά μη ξεχνάμε ότι είμαστε σε συγκέντρωση «αγανακτισμένων» .

Continue reading

“Πολίτες” δεύτερης κατηγορίας

Αυτή την περίοδο η ελληνική κοινωνία έχει έρθει αντιμέτωπη με το τεράστιο ζήτημα που λέγεται μετανάστευση και ποια πρέπει να είναι η διαχείρισή της, με φανερό πλέον τον κίνδυνο τα πράγματα να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Μέσα σ’αυτό το εκτεταμένο πλαίσιο δυστυχώς φαίνεται να έχει ενταχθεί αδιακρίτως και ενώ είναι (σχεδόν) τελείως ξεχωριστό ζήτημα, και η περίπτωση των πολιτικών δικαιωμάτων των μεταναστών με διάρκεια παραμονής αρκετά μεγαλύτερη από δέκα χρόνια στην Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή, όσοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι γεννημένοι από γονείς από τους οποίους τουλάχιστον ο ένας είναι Έλληνας, ή δεν είναι παντρεμένοι με Έλληνα ή δεν μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν ελληνική καταγωγή, δεν μπορούν να παραμείνουν στη χώρα χωρίς άδεια παραμονής και φυσικά δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα. Με άλλα λόγια δεν είναι Έλληνες πολίτες. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία πρόκειται για άτομα που είτε έχουν γεννηθεί εδώ, είτε έχουν έρθει σε μικρή ηλικία αυτοί και οι γονείς τους και μεγάλωσαν εδώ. Πρόκειται για οικογένειες ενσωματωμένες στην ελληνική κοινωνία και θα πω ακόμα μια φορά την κοινότοπη πια φράση «θεωρούν την Ελλάδα ως πατρίδα τους (έστω και δεύτερη για μερικούς) και θέλουν να ζήσουν εδώ». Είναι δίπλα μας, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά και ζουν μαζί μας χωρίς να φαίνεται με την πρώτη ματιά ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Continue reading

Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.[…]
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
(ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ)

Ενα τέτοιο πρωϊνό έφυγε από κοντά μας, ένας από τους αγωνιστές της Αριστεράς που είχαν αποδείξει με την πορεία τους, τι σημαίνει άνθρωπος, ελεύθερος άνθρωπος. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν είναι πια εδώ, αλλά οι ιδέες του και το όραμα του συνεχίζουν να μας συντροφεύουν…Δύο χρόνια μακριά μας και όμως στο παρακάτω βίντεο είναι πιο επίκαιρος από ποτέ.

Continue reading

Γιατί ΔΕΝ πήγα στο Σύνταγμα

Μεγάλωσα στην εποχή της αφθονίας, την δεκαετία του ’80 και μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι περισσότεροι συνομήλικοι μου κάπως έτσι θυμούνται εκείνη την εποχή. Βλέπετε μόλις είχαν ανοίξει τα ταμεία του κράτους και σχεδόν όλοι έτρωγαν μπουφέ (σε αντίθεση με το σημερινό αλά καρτ μενού).Μεγάλωσαμε, σπουδάσαμε, βρήκαμε δουλειά και νομίζαμε ότι η εποχή της αφθονίας θα συνεχιστεί, αλλά που λεφτά; που δουλειά για πολλούς. Το life style όμως μια εποχής που έφυγε έμεινε στο DNA μας…

Εμείς οι εκδρομείς του 2000 μεγαλώσαμε δίχως κατόχη, δίχως πείναι, δίχως χούντα. Ενηλικιωθήκαμε όταν το χρηματιστήριο βάραγε λίμιτ απ και ψάχναμε και τα δικά μας λίμιτ απ σε κάρτες, διακοποδάνεια , ελληνάδικα και clubs.Πολιτικοποιηθήκαμε σε νεολαίες κομμάτων χωρίς ουσιαστική κατεύθυνση και μάθαμε ότι αυτό που λέμε πολιτική είναι παρτάκια , σημειώσεις και πορείες προς την Αμερικανικη πρεσβεία που κατέληγαν πάλι σε ποτάκια ή σε σουβλάκια. Απολιτίκ ντεμέκ αγωνιστές ενός συστήματος που σχεδόν όλοι είχαμε αποδεχτεί.

Και τα χρόνια πέρασαν, και εμείς οι γέννες του ’80 αρχίσαμε να γινόμαστε οι σημερινοί 30αρηδες. Πολλοί μεγάλωσαν με όνειρα αλλά κατέληξαν δημόσιοι υπάλληλοι (γιατί οι γονείς τους έλεγαν για τον σίγουρο μισθό και είχαν και αυτόν τον κομματάρχη που μέτραγε τις ψήφους με το κεφάλι και θα διόριζε το καμάρι τους) , άλλοι σπούδασαν και περίμεναν να γίνουν επιστήμονες, δάσκαλοι , αρχιτέκτονες (αλλά κατέληξαν να είναι σερβιτόροι, φροντιστηριάκηδες με μαύρα λεφτά για να τα βγάλουν πέρα, γραμματείς και ανέργοι), άλλοι απλά βγήκαν από το σύστημα και άλλοι εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα….

Continue reading