Φράσεις που πρέπει να ποινικοποιηθούν #3

Του Άρη Αλεξανδρή

«ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΥΡΙΕ, ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΔΙΟ»

Η χώρα μας είναι κατά γενική ομολογία ένα σημείο του χάρτη στο οποίο δεν ευδοκιμεί καμία γραφειοκρατική διαδικασία. Κάθε φορέας διέπεται από δεκάδες καταστατικά, κανονισμούς και εγκυκλίους που προβλέπουν αντίστοιχα πολυάριθμους τρόπους επεξεργασίας και προώθησης αιτημάτων, αλλά καμία ευθεία οδό για την εκτέλεσή τους. Είστε πάρα πολύ άτυχοι λοιπόν, αν όσο ζείτε στην Ελλάδα, χρειαστείτε την έκδοση κάποιου πιστοποιητικού. Το πιθανότερο είναι το τμήμα στο οποίο θα απευθυνθείτε να είναι αναρμόδιο, κατά δήλωση της πενηντάχρονης υπαλλήλου που αρνείται να σας εξυπηρετήσει γιατί τρώει κουλούρι, αφήνοντάς σας μετέωρο παρότι έχει εκ του νόμου την υποχρέωση να σας κατευθύνει κατάλληλα. Χαρακτηριστικότερη απάντηση αδιαφορίας αποτελεί το

«ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Η ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΥΤΟ;»

προς όλους τους θρασείς που δείχνουν να διακατέχονται από την φαιδρή ψευδαίσθηση πως ο δημόσιος υπάλληλος υποχρεούται να τους παραπέμψει σε κάποιο μέρος διαφορετικό από τον διάδρομο της τουαλέτας. Η έννοια της αρμοδιότητας βυθίστηκε πριν χρόνια σε ένα άγνωστο και μακρινό πηγάδι και η όποια μυστηριώδης επανεμφάνισή της στην ανθρώπινη συμπεριφορά είναι ένα τυχαίο δείγμα καλής πίστης.

«ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΥΡΙΕ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΑ ΜΗΤΡΩΑ ΜΑΣ»

Το κράτος μας χαρακτηρίζεται από μια αναχρονιστική οργανωτική δομή με εντυπωσιακά αυστηρούς και δυσκίνητους καταλύτες  για τη χαλαρή και διάτρητη μεμβράνη της. Στο πλαίσιο αυτό, παρότι τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών είναι απροστάτευτα, τα δικαιώματά τους αποσιωπώνται σε βαθμό που έχουν σχεδόν ξεχαστεί και η διαφύλαξη των κεκτημένων τους είναι καθημερινός άθλος, για κάποιο περίεργο λόγο είμαστε για κάθε ζήτημα καταγεγραμμένοι σε μητρώα. Μητρώα στρατιωτικά, μητρώα δημοτικά, μητρώα σχολικά, μητρώα τηλεφωνικά, μητρώα κτηματικά κ.ο.κ . Τα μητρώα αυτά φέρουν τη βαριά κατάρα της αυτοκαταστροφής, αφού σε κάθε περίπτωση που η ύπαρξή τους ενδέχεται να φανεί χρήσιμη, ως δια μαγείας δεν περιλαμβάνουν το όνομά μας χωρίς αυτό να αποτελεί φυσικά

«ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΚΥΡΙΕ, ΝΑ, ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΕΓΓΡΑΦΕΙ;»

Κι ενώ προσπαθείς να ανακαλέσεις την απολύτως λογική και εγκεφαλικώς προσιτή ανάμνηση της εγγραφής σου στο μητρώο στην ηλικία των δεκατριών, ο ευγενικός υπάλληλος θα σε παρακαλέσει να

«ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΚΥΡΙΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟΣ- ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΟΣΜΟΣ»

Η τήρηση της προτεραιότητας είναι θεμελιώδες μέλημα του διαπνεόμενου από ισχυρό αίσθημα δικαίου υπαλλήλου. Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος κακοήθης να ισχυριστεί ότι είναι κι ένας έξυπνος τρόπος να γλιτώσει ο εργαζόμενος στην υπηρεσία το δυσάρεστο καθήκον της εξυπηρέτησης, που υπερβαίνει τα έξι λεπτά και δεκαεφτά δευτερόλεπτα ανά άτομο. Όποια εκδοχή κι αν διαλέξουμε, το βέβαιο είναι πως όταν το αίτημά μας κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μυϊκή ενέργεια υπαλλήλου, ο χρόνος μας στο γκισέ έχει μάλλον φτάσει στη λήξη του. Το μαζικό συμφέρον όμως δεν είναι ο μόνος λόγος να μείνει ατελής ή να λάβει άδοξο τέλος η δουλειά μας. Συχνά καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η ανωτέρα βία:

«ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΕ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΤΟ ΦΑΚΕΛΟ, ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ ΜΟΥ»

Δεν έχει σημασία αν ο φάκελος έχει ανοίξει τρείς φορές πριν από σας, σε πιο επίμονα κι εριστικά άτομα. Αν φανείτε πράος και συγκαταβατικός, ο υπάλληλος θα νιώσει δεσμευμένος από την επαγγελματική σχέση του με τον ιεραρχικά δεσπόζοντα και θα σας απογοητεύσει. Το γεγονός πως ο φάκελος βρίσκεται ακριβώς μπροστά σας και σε απόσταση αναπνοής από τα πολυάσχολα δάχτυλα του λειτουργού είναι αδιάφορο. Τι κι αν η κοινή λογική λέει πως αν το περιεχόμενό του ήταν απόρρητο, δεν θα ‘χει σταλεί στους υφιστάμενους ; Καλύτερα να τηρούμε τα προσχήματα μέχρις εκπνοής πάσης προθεσμίας και παντός πνεύμονα. Είναι για το καλό μας.

«ΑΛΛΕΣ ΔΕΚΑ ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ»

Για να διασφαλιστεί το ακέραιο της διαδικασίας κάθε πράξη εξαρτάται από την επικύρωση της προηγούμενης και αποτελεί προϋπόθεση για το κύρος της επόμενης. Απαραίτητο μέσο για να επιτευχθεί αυτή η δαιμονική αλληλουχία είναι η σφραγίδα, μια αρχέγονη ιεροτελεστία που κάθε δημόσια υπηρεσία σέβεται και εφαρμόζει απαρέγκλιτα. Πρόκειται για ένα μαρτύριο που δεν τελειώνει ποτέ γιατί συνήθως το ένα τμήμα αμφιβάλλει για τη σφραγίδα του άλλου, αποφασίζει ότι η σφραγίδα πρέπει να βρίσκεται σε έγγραφο πρωτότυπο και όχι σε αντίγραφο όπως είχε διαβεβαιώσει το άλλο ή γεννά την ανάγκη για περισσότερες σφραγίδες που ο ενδιαφερόμενος δεν γνώριζε πιο πριν.

«ΚΥΡΙΕ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΑΣ ΕΙΠΕ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΑΛΛΑ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΑΤΕ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ»

Το αστείο με την ελληνική γραφειοκρατία είναι πως η κίνηση κάθε διαδικασίας, είτε αυτή αποσκοπεί στην έκδοση του ΑΜΚΑ είτε στην αναβολή της στρατιωτικής θητείας, απαιτεί ένα κάρο άσχετα έγγραφα που μόνο κάποιος πολύ εκκεντρικός στυλίστας εντύπων θα μπορούσε να συνδυάσει. Τα πρωτεία στον συγκεκριμένο τομέα κατέχει ξεκάθαρα η εφορία, η οποία μπορεί να ζητήσει τον μέσο όρο των ημερήσιων οισοφαγικών παλινδρομήσεών σας, πιστοποιητικό γνησιότητας λόξυγκα και φυσικά τα ντεσιμπέλ της μεσημεριανής σας κλανιάς, εγκεκριμένα από στούντιο ηχογράφησης, συμβεβλημένο με το δημόσιο. Φυσικά ό,τι κι αν καταφέρετε να συλλέξετε δεν θα είναι ποτέ αρκετό για την αχόρταγη γραφειοκρατική ρουφήχτρα, πάντα κάτι θα λείπει και αν τελικά το αίτημά σας ικανοποιηθεί θα χρωστάτε αιώνια ευγνωμοσύνη στον υπάλληλο.

«ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ.ΕΔΩ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ»

-Μα ο συνάδελφός σας με έστειλε εδώ -Ναι, αυτός στον πρώτο έκανε και πριν το ίδιο λάθος. -Εγώ λέω για τον συνάδελφό σας στον δεύτερο. -Ναι ναι, σ’αυτόν  να πάτε. -Όχι, δεν καταλάβατε, αυτός με έστειλε εδώ -Λάθος κύριε. Εδώ μόνο πληρώνετε. -Μα πριν λίγο ήμουν στον δεύτερο και με έστειλαν εδώ. -Λυπάμαι, δεν μπορώ να σας βοηθήσω. -Καταλαβαίνετε ότι με βάζετε να ανεβοκατεβαίνω και κανείς δεν με εξυπηρετεί; -Δεν φταίω εγώ κύριε. Και μην ξεχάσετε στο τέλος να περάσετε και από την προϊσταμένη στον τρίτο για σφραγίδα.

«ΚΛΕΙΣΑΜΕ, ΠΕΡΑΣΤΕ ΑΥΡΙΟ ΚΥΡΙΕ» Όταν απευθύνεστε σε δημόσιες υπηρεσίες, μην κάνετε το λάθος να κινηθείτε βάσει του νόμιμου ωραρίου και κυρίως μην έχετε την αφελή προσδοκία να το τηρήσουν οι υπάλληλοι. Ζητώντας να εξυπηρετηθείτε κατά τις 12.30, δηλαδή μισή ώρα πριν τη λήξη του ωραρίου, συντελείτε ούτε λίγο ούτε πολύ στη συντήρηση μιας απάνθρωπης δεοντολογίας και μιας παρηκμασμένης νομιμότητας που οι εργαζόμενοι ως εξυπνότερα όντα έχουν φροντίσει να καταργήσουν, γυρνώντας σας διακριτικά την πλάτη και παίζοντας πασιέντζα. Δεν χρειάζεται το μυαλό πυρηνικού φυσικού για να αντιληφθείτε τη νέα τάξη πραγμάτων και να προσαρμοστείτε στη ρουτίνα της υπηρεσίας, η οποία στο τέλος τέλος εσάς εξυπηρετεί. Το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να αποφύγετε αγενείς επιχειρηματολογίες, τύπου

«ΜΑ ΕΙΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ» ή «ΜΑ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΜΑ ΜΙΣΗ ΩΡΑ»

και να δείξετε στοιχειώδη ευπρέπεια και κατανόηση ενώπιον του ανθρώπινου καμάτου. Σε τελική ανάλυση, και η επόμενη, μέρα είναι. Θα έχετε τη δυνατότητα να σκεφτείτε διπλά το αίτημά σας, με καθαρότερο μυαλό και γιατί όχι, να ξυπνήσετε και νωρίτερα.

Πηγή: www.lifo.gr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s