Δίγλωσσος ή άφωνος;

του Κώστα Σπυρόπουλου, protagon.gr, 30/1/13

Προκαλεί έκπληξη, τουλάχιστον, η αφελής προσδοκία ορισμένων Ελλήνων πολιτικών, όπως ο κ. Τσίπρας, ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιούν για το ελληνικό πρόβλημα άλλη γλώσσα «μέσα» και άλλη «έξω» και, μάλιστα, να πιστεύουν ότι αυτή η διγλωσσία δεν θα γινει αντιληπτή ούτε μέσα ούτε έξω. Προφανώς, η διάκριση ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω» είναι δείγμα επικίνδυνου επαρχιωτισμού. Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, το πρόβλημα του χρέους των κυβερνήσεων είναι πλανητικό. Το ελληνικό χρέος θεωρείται ο ξενιστής ενός παγκόσμιου ιού. Κάθε αναφορά στο πρόβλημα και, ιδίως, μια αναφορά του αρχηγού της ελληνικής αντιπολίτευσης, γίνεται πρωτοσέλιδο στο παγκόσμιο χωριό σε χρόνο dt. Πιο γρήγορα και από το φτέρνισμα στο Μάντσεστερ, που προκαλούσε, την επομένη, κρυολόγημα στην Αυστραλία στο μυαλό του Μαρξ.

Αποτελεί, ασφαλώς, κοινοτοπία, μετά και τη συνέντευξη Τσίπρα στη ΝΕΤ, να επαναλάβουμε ότι άλλο πράγμα ειναι η καταγγελία του μνημονίου  και άλλο η αναγνώριση ότι η δανειακή σύμβαση δεσμεύει τη χώρα. Αλλο «το ευρώ δεν είναι φετίχ» και άλλο η διαβεβαίωση ότι «το ευρώ είναι το εθνικό μας νόμισμα».

Αλλά με τη διγλωσσία το μικρότερο πρόβλημα είναι ο αφελής επαρχιωτισμός. Το πιο σημαντικό είναι ότι όταν λες άλλα μέσα κι άλλα έξω, τελικά δεν λες σε κανέναν τίποτα. Ούτε τη διαπραγμάτευση με τους «εξω» προωθείς, ούτε στην Ελλάδα διαμορφώνεις μια πειστική δυναμική. Ο (πολιτικά) δίγλωσσος κ.Τσίπρας προσπαθεί να επιλύσει αντιφάσεις του παρελθόντος του, αγνοώντας το νέο μομέντουμ. Στην πολιτική πάλη στην Ελλάδα, είναι σαφές ότι η δεσπόζουσα διάκριση δεν είναι, πλέον, το ναι ή το όχι στο μνημόνιο. Δεν είναι ούτε η παραμονή ή όχι στο ευρώ. Ο οδυνηρός, αλλά αναγκαίος, συμβιβασμός  να σχηματιστεί η κυβέρνηση για την εξασφάλιση της χρηματοδότησης δημιούργησαν κεκτημένα, το ευρώ και τις δόσεις.

Μια νέα φάση ανοίγει. Τώρα, μείζον είναι το αίτημα για δίκαιη λιτότητα, είναι το δίλημμα εκσυγχρονισμός με δημοκρατία και δικαιοσύνη ή επικοινωνιακή επίδειξη πυγμής με επιτάξεις και πόλωση. (Όσο σωστό είναι ότι τα προβλήματα δεν λύνονται αν τα κρύψεις κάτω από το χαλί, άλλο τόσο οδυνηρό  θα αποδειχτεί ότι δεν τα λύνεις αν τα σκεπάσεις με το χακί). Και είναι πρωτεύον, στη νέα φάση, ο αγώνας να μη γίνουν μόνιμο χαρακτηριστικό του κοινωνικού σχηματισμού η ανεργία των νέων και η έκπτωση της μεσαίας τάξης.

Σε αυτή τη νέα ατζέντα, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί με διγλωσσία να ανταποκριθεί στη δημοσκοπική κάμψη. Επιχειρεί να καλύψει το στρογγύλεμα των θέσεών του επικαλούμενος άλλοτε τη διάψευση της ελπίδας, που καλλιέργησε ο ίδιος, ότι δεν θα περάσει η συμφωνία στη Βουλή και, τώρα, ότι τα μέτωπα των απεργιών στις ΔΕΚΟ υποχωρούν. Λέει ότι ο γιαλός είναι στραβός, αντί να ομολογήσει ότι ο ίδιος στραβά αρμένιζε. Αντί να λύσει τις αντιφάσεις του, θέτει τώρα νέο στόχο: εκλογές στην Ελλάδα πριν από τις γερμανικές. Πιστεύουν ότι προ του γενικού πολιτικού συνθήματος -«να φύγει η κυβέρνηση»- θα καταφέρουν να αποφύγουν την προγραμματική συζήτηση.

Η ΝΔ βιάστηκε να δείξει ότι προτιμά τον ΣΥΡΙΖΑ στον πρότερο επαναστατικό βίο του. Θέλει από τη μια να έχει αντίπαλο μια ακροαριστερή καρικατούρα με κοντάρια και κραυγές και, από την άλλη, να επιβάλλει τη μονοκομματική διεύθυνση στη διακυβέρνηση με μικρά αλλεπάλληλα πραξικοπήματα στο νομοθετικό έργο, ανοίγοντας τη βεντάλια έως και την ακροδεξιά, στις υπουργικές αποφάσεις και τα διατάγματα και στον οργανωτικό έλεγχο του κράτους. Στόχο της έχει να περάσει  δια της πολώσεως από τη μονοκομματική διεύθυνση στη μονοκομματική κυβέρνηση.

Ωστόσο, η έκταση των προβλημάτων στη δημοσιονομική διαχείριση, στη λειτουργία του δημοσίου, στην αναδημιουργία του κοινωνικού κράτους, στην επιχειρηματικότητα και την, πάση θυσία, ένταξη των νέων στην κοινωνία της εργασίας απαιτούν συνεργατικά κυβερνητικά σχήματα και μια ευρύτερη πολιτική  συμφωνία μεγάλου ορίζοντα. Οι Γερμανοί, με πρωτοβουλία της SPD και των Πρασίνων, σε συνεργασία με τον αντίπαλο κεντροδεξιό συνασπισμό  και τα συνδικάτα διαμόρφωσαν το 1996 την «ατζέντα 2010».

Εδώ έχουμε ανάγκη από μια «ατζέντα 2020». Μια ευρύτερη συμφωνία δεκαετούς ορίζοντα για το πολιτικό σύστημα, την οικονομική ανάπτυξη, την παιδεία και την οργάνωση ένταξης των νέων στην εργασία, την προστασία των φτωχών.Σε αυτή τη συμφωνία έχει θέση και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι  πολιτικές δυνάμεις της  Μεταρρύθμισης και της Ευρύτερης Αριστεράς πρέπει να ωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρεαλιστική προσαρμογή. Να εγκαταλείψει τη διγλωσσία και να διεκδικήσει συνεισφορά στην ευθύνη. Είναι καλύτερο να το απαιτήσουν οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, παρά οι δανειστές,  όταν σε έναν «κόμπο» του οικονομικού προγράμματος θα απαιτηθεί για τη λύση του και η υπογραφή του κ. Τσίπρα. Η πόλωση δεν συμφέρει ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ.

*Ο Κώστας Σπυρόπουλος είναι δημοσιογράφος, τ.Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s