Ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ αποχαιρετά τις λέξεις… Κυκλοφόρησε το τρέιλερ της τελευταίας ταινίας του, «Αντίο στη γλώσσα»

Τρία χρόνια μετά το «Film Socialism», ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ επιστρέφει. Με ένα ακόμη κινηματογραφικό δοκίμιο. Ο 83 χρονος πλέον σκηνοθέτης, ο πρίγκιπας της γαλλικής Νουβέλ Βαγκ ολοκλήρωσε το «Adieu au language» (Αντίο στη γλώσσα) που όλα δείχνουν ότι θα παιχτεί σε κάποιο μεγάλο φεστιβάλ_ ενδεχομένως της Βενετίας που πλησιάζει στα τέλη του Αυγούστου.

Όπως το «Film socialism», η «Μουσική μας» και η «Ελεγεία του έρωτα», έτσι και το «Αντίο στη γλώσσα» θα ακολουθεί και αυτό την «γκονταρική» λογική της τελευταίας περιόδου του σκηνοθέτη:  το τρέιλερ είναι ένας ποταμός από ασύνδετες μεταξύ τους εικόνες, από τίτλους, από σοφιστίες και από παράξενα χρώματα. Τα ίδια δηλαδή «συστατικά» με τα οποία ο σκηνοθέτης ανέτρεχε την Ιστορία του 20ού αιώνα πάνω στο κρουαζιερόπλοιο του «Film socialism» με επιβάτες πρόσωπα όπως ο Αλέν Μπαντιού και η  Πάτι Σμιθ.
«Οι δυο μεγάλες εφευρέσεις_ το άπειρο και το μηδέν» ακούμε μια γυναικεία φωνή να λέει στο τρέιλερ του «Αντίο στη γλώσσα». Μια γυμνή κοπέλα κατεβαίνει σκαλιά μιλώντας για την Κινσάσα και την καμπή του ποταμού. Μια τηλεόραση παίζει ασπρόμαυρη ταινία.  Ενας σκύλος δίπλα σε ένα ποτάμι. «Ο Σολζενίτσιν το βρήκε μόνος» λέει ένας κύριος. «Ένα πείραμα στην λογοτεχνική έρευνα» διαβάζει η κυρία από το βιβλίο του.
Ζωηρά χρώματα και αρκετή κινηματογραφική φιλοσοφία. Μια κοπέλα χρησιμοποιεί τη νοηματική ενώ ταυτόχρονα λέει φράσεις όπως «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Μια άλλη κοπέλα διαβάζει από το βιβλίο του νεαρού φίλου της: «Ο νόμος κλέβει. Ο νόμος που αρνείται την δική του βία, κλέβει…» Αριθμοί πάνω στα πλάνα. 1,  2… «Λέει ότι πεθαίνει, τότε άσε τον να πεθάνει…»
Ανέκαθεν το βαθιά αριστερό πολιτικό προφίλ του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, γιου ιδιοκτήτη ιδιωτικής κλινικής στην Ελβετία, περνούσε μέσα στις ταινίες του. Ο μαρξισμός, ο πόλεμος της Αλγερίας, ο πόλεμος του Βιετνάμ και ο Μάο Τσε Τουνγκ δίνουν έντονο παρόν σε ταινίες του Γκοντάρ όπως ο «Τρελός Πιερό», το «Αρσενικόθηλυκό»- προάγγελος του Μάη του ΄68- η «Κινέζα» που ασχολείται με τη δράση μιας ομάδας μαοϊκών στο Παρίσι αλλά και το «Ζούσε τη ζωή της» που προβάλλεται στις αίθουσες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Γκοντάρ ήταν φανατικός μαοϊστής και ίδρυσε ένα γκρουπ κινηματογραφιστών που ασχολούνταν με ταινίες της προσωπικής ιδεολογίας του. Στο «Γουίκ εντ» βλέπουμε τον Ιησού Χριστό και τον Καρλ Μαρξ να τινάζουν στον αέρα το πρότυπο της αστικής τάξης, ενώ ο Μάης του ΄68 βρίσκει τον Γκοντάρ στο Φεστιβάλ των Καννών όπου μαζί με τον Ρόμαν Πολάνσκι, τον Λουί Μαλ, τον Φρανσουσά Τρυφόκαι τον Κλοντ Λελούς συνέθεσε την «επαναστατική επιτροπή» του φεστιβάλ που εν τέλει διέκοψε τη διοργάνωση.
Το πώς εξελίχθηκε το γκονταρικό στιλ στις μέρες μας είναι βέβαια ένα θέμα. Eίναι όμως τόσο γοητευτική η κινηματογράφηση και τόσο ενδιαφέροντα τα όσα λέγονται στις τελευταίες ταινίες του που σχεδόν δεν έχει σημασία ότι στην πραγματικότητα είναι μια συρραφή αταξινόμητων ιδεών και εικόνων. Σε ζαλίζει αλλά ποτέ δεν σε κουράζει.
Πηγή: http://www.tovima.gr
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s