Ιδρύεται επίσημα η τάση των «πασοκογενών» στον ΣΥΡΙΖΑ

Το άνοιγμα προς τον κεντρώο χώρο σηματοδοτεί για την Κουμουνδούρου η ίδρυση αύριο, Τρίτη, «Σοσιαλιστικής Τάσης» από τους «πασοκογενείς» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της «Σοσιαλιστικής Τάσης» (ή «Σοσιαλιστικού Ρεύματος» όπως πιθανόν θα ονομάζεται) αναλαμβάνουν σύμφωνα με την ανακοίνωση που εκδόθηκε οι Αλέξης Μητρόπουλος, Παναγιώτης Κουρουμπλής, Γιάννης Μιχελογιαννάκης, Δημήτρης Τσουκαλάς, Αντώνης Κοτσακάς, Κώστας Χρυσόγονος, Κώστας Τσουκαλάς, Τάσος Βούτσας, Έφη Κοτσάκη, Στάθης Παντελής, Αδάμ Στάμος, Ράνια Σταυροπούλου.

Όπως σημειώνει ρεπορτάζ του Βασίλη Σκουρή στο Real.gr , οι «πασοκογενείς» δεν συγκροτούν την τάση μόνο και μόνο για να αμυνθούν απέναντι στον κομματικό μηχανισμό της Κουμουνδούρου, που στο Συνέδριο τους απέκλεισε σχεδόν στο σύνολό τους από τη νέα Κεντρική Επιτροπή. Η πράξη τους συνιστά και «άνοιγμα» της Κουμουνδούρου προς το χώρο της κεντροαριστεράς και των ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν ή τυχόν εγκαταλείψουν τη Χαριλάου Τρικούπη.

 Σύμφωνα, μάλιστα, με τις πληροφορίες, ενθαρρύνθηκαν για την κίνησή τους αυτή από την ηγεσία, ενδέχεται δε -όπως τους έχει ενημερώσει ο Γραμματέας της ΚΠΕ Δημήτρης Βίτσας- να παραβρεθεί στην ανακοίνωση της ίδρυσης τάσης και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Continue reading
Advertisements

Νοητή και αδιανόητη Κεντροαριστερά

Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, Εφημερίδα των Συντακτών, 26/08/2013

papatheodorouΟ δημόσιος διάλογος που έχει αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα σχετικά με την ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς αποτυπώνει με πρόδηλη επίταση, αλλά και με εξαιρετικά ευρύ ορίζοντα, την ανάγκη διαμόρφωσης ενός σοβαρού και υπεύθυνου προοδευτικού μεταρρυθμιστικού πόλου ως την εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στη διαφαινόμενη επικυριαρχία του νέου διπολισμού Ν.Δ. ΣΥΡΙΖΑ. Ο διάλογος αυτός εντάθηκε μετά την αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από την τρικομματική κυβέρνηση, καθώς και μέσα από την κινητικότητα πολιτικών σχηματισμών, ομάδων και προσώπων που αναζητούν μια νέα συγκολλητική ουσία κεντροαριστερής προοπτικής.

Η Κεντροαριστερά εμφανίζεται και πάλι να αναζητά το επίκεντρό της, δηλαδή τη μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική πλειοψηφία, η οποία μπορεί να έχει διαχρονικό αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία, αλλά βρίσκεται σήμερα στη διασπορά του πολιτικού πεδίου. Και εκεί ίσως να εντοπίζεται το πρόβλημα, στον βαθμό που ο διάλογος για την Κεντροαριστερά παραμένει εν πολλοίς αγκιστρωμένος σε πρότυπα ανασυγκρότησης, επανασυγκόλλησης ή και αναδιάταξης επιμέρους σχημάτων, δυνάμεων και κινήσεων του χώρου, παραβλέποντας συχνά την ανάγκη της κοινωνίας για τη διατύπωση μιας ρεαλιστικής, υπεύθυνης και πειστικής πολιτικής πρότασης με προοδευτικό πρόσημο για την έξοδο από την κρίση. Πολιτική πρόταση σημαίνει πολιτικό όραμα, προγραμματικές συγκλίσεις, σχέδιο διακυβέρνησης, κοινωνική συμφωνία. Αρα, στο πλαίσιο αυτό, το ζητούμενο δεν είναι η γενικόλογη επίκληση μιας ασαφών ορίων και θολού περιεχομένου Κεντροαριστεράς, αλλά, κατά τη γνώμη μου, η πολιτική φυσιογνωμία μιας ευρείας δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής συμπαράταξης των δυνάμεων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής Αριστεράς του και του μεταρρυθμιστικού κέντρου που μπορούν να υλοποιήσουν τα παραπάνω.

Για ορισμένους, υπάρχει μια νοητή Κεντροαριστερά που συνέχει θεωρητικά αλλά όπως αποδεικνύεται πλέον όχι πραγματικά πολιτικά τις δυνάμεις μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ και εκφράζεται από το ΠΑΣΟΚ, τη Δημοκρατική Αριστερά, καθώς και από ένα πολυηαραγοντικό φάσμα σχηματισμών, κινήσεων, ομάδων και προσώπων που είτε συμμετέχουν στην κινητικότητα της Κεντροαριστεράς είτε αναζητούν διαύλους συνεννόησης για την ανασυγκρότηση του χώρου. Αυτή η Κεντροαριστερά θέλει να αναφέρεται στη διασφάλιση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, στην πολιτική σταθερότητα μέσα από τη συγκρότηση συνεργατικών κυβερνήσεων, στην προώθηση ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, στην ανάταξη της κοινωνικής συνοχής, στην αντιμετώπιση του ξέφρενου λαϊκισμού και της αμετροεπούς δημαγωγίας, στην αντιπαράθεσή της με κάθε μορφής αυταρχισμό και στην καταπολέμηση της επικίνδυνης για τη Δημοκρατία φασιστοειδούς Ακροδεξιάς.

Ομως, αυτή η Κεντροαριστερά είναι ακριβώς νοητή γιατί δεν είναι ούτε ενιαία ούτε ενωμένη. Είναι απλά πληθυντική και χωρίς συμπαγή πολιτική φυσιογνωμία. Η τελευταία παραμένει το ζητούμενο. Τις υφιστάμενες βασικές εκφάνσεις της Κεντροαριστεράς, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά, τις χωρίζουν Continue reading

Αφιέρωμα στον Λεωνίδα Κύρκο

Ο Λεωνίδας Κύρκος έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Κυριακής 28 Αυγούστου 2011.

Με αφορμή τη συμπλήρωση δυο χρόνων από το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου, το αριστερΟΚ δημοσιεύει ένα αφιέρωμα για το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

newego_LARGE_t_1101_53761584

Ο Λεωνίδας Κύρκος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1924 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Γιος του πολιτικού Μιχαήλ Κύρκου, ο οποίος μαζί με τον Ιωάννη Πασαλίδη και με άλλες προσωπικότητες από τον χώρο της Αριστεράς ίδρυσαν την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ).

Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του λόγω των επανειλημμένων πολιτικών διώξεων. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου φυλακίστηκε κατ’ επανάληψη: το 1946 για 8 μήνες και το 1948 (φυλακίστηκε εκ νέου). Το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο. Η απόφαση του Εκτάκτου Στρατοδικείου δεν εκτελέστηκε λόγω της διεθνούς αντίδρασης διότι μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν και ο Μανόλης Γλέζος. Αποφυλακίσθηκε το 1953.

Ο Λεωνίδας Κύρκος και η Καλή στις ηρωϊκές τους στιγμές, ενώπιον του στρατοδικείου.

LeonidasKyrkos

Continue reading

Το Σύνταγμα να γίνει πλατεία Ταχρίρ ή πλ. Ομονοίας;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΣΤΑΝΑΣ, A.V. 22/8/13

Οι αριστεροί σχηματισμοί που πλειοδοτούν σε διχαστικά μηνύματα προφανώς και ονειρεύονται πολιτικά οφέλη. Αυτοί που αναζητούν τυχαία ή μη τραγικά γεγονότα για να σπρώξουν την Ελλάδα σε εμφύλιο, ελπίζουν ότι το κοινωνικό τσουνάμι που τροφοδοτούν με ενέργεια, θα βουλιάξει τους άλλους και θα κρατήσει τους ίδιους στον αφρό. Νομίζουν αφελέστατα ότι όλοι όσοι επιλέγουν την κάλπη τους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη μητέρα των μαχών για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, εκείνο του σοσιαλισμού με ή χωρίς δημοκρατία. Αδυνατούν να διαβάσουν τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων και αγνοούν την Ιστορία. Πιστεύουν ότι την ύστατη στιγμή οι ισχυρές οικονομικές δυνάμεις του τόπου και η κρατική διαπλεκόμενη νομενκλατούρα θα τους παραδώσουν τη χώρα για να την οδηγήσουν στη δική τους γη της επαγγελίας. Νομίζουν ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του αποτελούν ένα ουδέτερο εργαλείο και αρκεί κάποιος να οξύνει τις αντιθέσεις για να το πάρει στα χέρια του και να το χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν. Στο δρόμο αυτό αναζητούν απεγνωσμένα συμμάχους και τους βρίσκουν σε αντιμνημονιακούς ακροδεξιούς, σε φρικιά που ανακάλυψαν το νέο ταξικό εχθρό στους ελεγκτές των εισιτηρίων και τους δενπληρωνάδες «αγνώστων» λοιπών στοιχείων.

Οι δημοσκοπήσεις όμως δίνουν ένα 15-17% σε ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα. Αναδεικνύουν ως δημοφιλέστερη ξένη χώρα την τριτοκοσμική «νεοτσαρική» Ρωσία της διαφθοράς, των μυστικών υπηρεσιών και της ανελευθερίας. Εθνικιστικές ακροδεξιές δυνάμεις παραμένουν ισχυρές και στο πρώτο κυβερνών κόμμα. Φασιστικός, εθνικιστικός λόγος καρπίζει στα σχολεία και στα καφενεία. Η ιδέα ενός ανελεύθερου καθεστώτος που δίνει άμεσες λύσεις δια της βίας βρίσκει ολοένα και περισσότερους οπαδούς. Αλλά αυτά η Αριστερά κάνει πως δεν τα βλέπει, ή και μπορεί και να μη τα βλέπει. Αναζητώντας τρόπους για να περάσει το δικό της μήνυμα δεν βλέπει τον φαιό ολοκληρωτισμό που έρχεται.

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι προσπαθούν να μας αποκρύψουν την ραγδαία εξάπλωση της φασιστικής ιδεολογίας. Η ΧΑ παρουσιάζεται ως ένα μόρφωμα βίαιων, γραφικών τύπων, χωρίς βαθύτερους δεσμούς με την κοινωνία. Ως ένα φαινόμενο συγκυριακό. Οι ΑΝΕΞΕΛ θεωρούνται αντιμνημονιακοί και πατριώτες τόσο ώστε ακόμα και η Αριστερά μπορεί να συνεργάζεται μαζί τους. Η Ευρώπη ενοχοποιείται για όλα τα στραβά που βιώνουμε. Ο αντικοινοβουλευτισμός ισχυροποιείται. Η θεωρία του νεοεθνοκεντρικού απομονωτισμού εμπεδώνεται. Και η Αριστερά αντί να σταθεί απέναντι στα εκφυλιστικά φαινόμενα ρίχνει λάδι στη φωτιά των άλλων, νομίζοντας αφελώς ότι είναι η δική της.

Γιατί άραγε ένα 15-17% δεξιοί, δεξιότατοι ψηφοφόροι στέκονται απέναντι στη ΝΔ; Για να τη σπάσουν στο Σαμαρά; Που είναι το πατροπαράδοτο μίσος τους προς την Αριστερά που παρουσιάζεται ισχυρή; Ποιος είναι ο βαθμός πρόσβασής τους σε ευαίσθητους μηχανισμούς του κράτους; Μήπως ο εκφασισμός του ποσοστού αυτού είναι προχωρημένος ή και πλήρης; Μήπως προσδοκούν ομολογημένα ή και ανομολόγητα αντιδημοκρατικές λύσεις; Μήπως την κρίσιμη στιγμή θα ψάχνουμε όχι το σοσιαλιστικό μοντέλο που μας ταιριάζει αλλά τη Continue reading

Νεολαία και ακροδεξιά στην Ελλάδα

«Η νεολαία δείχνει το δρόμο – προς τα πού, όμως;» Πιάνοντας το νήμα από αυτό το ερώτημα, το Ίδρυμα Friedrich Ebert εκπόνησε μια εκτενή μελέτη για τη νεολαία και την Ακροδεξιά στην Ελλάδα, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούλιο του 2013.

Οι ερευνητές κατέδειξαν ότι η Άκρα Δεξιά δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τα πολιτικά μορφώματα που την εκπροσωπούν στο επίσημο πολιτικό σκηνικό. Όπως σημειώνουν, ακροδεξιές πολιτικές υιοθετούνται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα από πολιτικές δυνάμεις ευρύτερες, που υπερβαίνουν τα στενά όρια των ακροδεξιών κομμάτων.

Αντίστοιχα, η ακροδεξιά κατεύθυνση ενός μέρους της νεολαίας δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. H νέα Άκρα Δεξιά δεν αιφνιδίασε, αλλά σε ένα βάθος χρόνου εξαπλώθηκε και εμπεδώθηκε ως συγκεκριμένη λογική αντιμετώπισης κοινωνικών ζητημάτων, στηριζόμενη στην απαξίωση των δημοκρατικών αξιών και του πολιτικού συστήματος.

Τέλος, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, όσο οι δημοκρατικές δυνάμεις και οι θεσμοί επιτρέπουν την ανενόχλητη εκτέλεση και την ατιμωρησία ακροδεξιών λογικών και πράξεων, υποσκάπτουν την ίδια την ισχύ της δημοκρατίας. Οι δημοκρατικές δυνάμεις οφείλουν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία, διαφορετικά όχι μόνο υποθάλπουν το νεοναζισμό, αλλά και ευνοούν την περαιτέρω απονομιμοποίηση της ήδη απαξιωμένης δημοκρατίας στη χώρα.

Διαβάστε όλη την έρευνα εδώ:

http://www.scribd.com/

Ξενιτεμένο μου Playmobil

Η γενιά που μαθαίνει να αγκαλιάζει οθόνες αντί για πρόσωπα. 

Σάββατο απόγευμα. Το ραντεβού έχει οριστεί στο Skype. Μόνο ήχος, όχι εικόνα. Ο Θάνος, η Αναστασία, η Ελένη και ο Θοδωρής είναι φίλοι από παιδιά. Στα τόσα κοινά τους έχει προστεθεί ακόμα ένα: και οι τέσσερις έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό.

playmobil

 

Πρώτα ήταν ο Θάνος. Ο «γενναίος» της παρέας. Ύστερα η Αναστασία και η Ελένη. Όλη η παρέα για τη μαμά Ευρώπη. Ο Θοδωρής για Τορόντο. Καναδά. Τα στατιστικά επιβεβαιώνουν ότι ακόμα ένα μέρος του νεανικού πληθυσμού της χώρας θα περάσει αυτό το Φθινόπωρο τα σύνορα. Ίσως τελικά τα μοναδικά success stories σε αυτή τη χώρα να είναι η ανεργία και οι βαλίτσες. «Την απόφαση για Γερμανία την πήρα αναγκαστικά. Τελειώνοντας τη σχολή εργάστηκα για δύο χρόνια σε μία μεγάλη εταιρεία, η οποία κήρυξε πτώχευση, με αποτέλεσμα να απολυθώ», αναφέρει η Ελένη.   «Οι προσπάθειές μου για να βρω δουλειά τα επόμενα τρία χρόνια δεν είχαν επιτυχία. Περιπλανήθηκα από αγγελία σε αγγελία αναζητώντας κάτι αλλά οι συνθήκες ήταν τραγικές. Λίγες εβδομάδες πριν κλείσω τα εισιτήρια μία φίλη με έφερε σε επικοινωνία με αλυσίδα ρούχων για part time εργασία. Η προσφορά που πήρα ήταν 180 ευρώ συν τη μηνιαία κάρτα μου για το λεωφορείο. Ποιος μπορεί να ζήσει με αυτά τα λεφτά

Ο Θοδωρής τις τελευταίες έξι εβδομάδες έχει γίνει κάτοικος Καναδά. Στο Facebook του ο τόπος διαμονής έχει αλλάξει από Θεσσαλονίκη σε Τορόντο.   «Δεν θα σταθώ στις διαφορές των δύο χωρών. Ούτε στο πόσο υψηλότερος είναι ο μισθός που μπορείς να βρεις στο εξωτερικό. Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα και έξω από τα σύνορα αλλά υπάρχει μία αισθητή διαφορά. Έξω υπάρχει αξιοπρέπεια. Στον τρόπο ζωής, στις συνθήκες περίθαλψης, στις δυνατότητες εκπαίδευσης. Κι αυτό το καταλαβαίνεις από τον πρώτο καιρό που θα πατήσεις το πόδι σου. Ίσως είναι η σωστότερη επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου. Κυρίως γιατί ηρέμησα από το άγχος και την παράνοια που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία».

Η Αναστασία εδώ και έναν χρόνο χαιρετάει τα αγαπημένα της πρόσωπα μέσω Skype. Το Παρίσι και η Γαλλία έχουν γίνει η νέα κουκκίδα στον προσωπικό της χάρτη.   «Στην Ελλάδα χαραμίζεις ένα σωρό Continue reading

Oι δήμοι κρατούν όρθια την κοινωνία

Γιώργος Καμίνης, Εφημερίδα των Συντακτών, 18/08/2013

ΚαμίνηςΠοιος να θυμάται άραγε σήμερα το μήνυμα των τελευταίων δημοτικών εκλογών, των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010; Οι πολίτες έστειλαν το μήνυμα ότι οι δήμοι-πολιτικό εφαλτήριο, οι δήμοι-παραμάγαζο κομματικό εξυπηρετήσεων, οι δήμοι των πανάκριβων έργων βιτρίνας και όχι υποδομών, χρεοκόπησαν. Οι πολίτες ήταν οι πρώτοι που διαπίστωσαν, και εν τέλει καταδίκασαν σε πολιτική χρεοκοπία, ένα σύστημα πολιτικής και συνδικαλιστικής συναλλαγής, που για τον τελευταίο που ήταν χρήσιμο ήταν για τον δημότη, για τον κάτοικο, για τον πολίτη. Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση αποτελεί για την Αυτοδιοίκηση πρόκληση και ευκαιρία. Είναι η ευκαιρία για την Τοπική Αυτοδιοίκηση να αποκαθαρθεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος και να αποδειχθεί ότι είναι και τοπική και αυτοδιοίκηση. Ασχέτως αν, όπως αποδεικνύουν οι τελευταίες εξελίξεις, με την κατάργηση βασικών δομών της, βρίσκεται στο ενδιάμεσο μεταξύ μιας απερίγραπτης κυβερνητικής προχειρότητας από τη μια και μιας τυφλής συνδικαλιστικής λογικής από την άλλη. Με εμφανείς ήδη τις συνέπειες στη λειτουργία της πόλης: στη στάθμευση, στο παρεμπόριο και τους ελέγχους των επιχειρήσεων.

Στον Δήμο της Αθήνας, την τελευταία διετία, η μετάβαση από την αδιαφάνεια στην τήρηση των κανόνων, από την αλόγιστη σπατάλη στον έλεγχο και την αυτοσυγκράτηση, από τις μικροπολιτικές νοοτροπίες και λογικές στην αποτελεσματικότητα και την αξιοκρατία, δεν ήταν ούτε απλή ούτε εύκολη υπόθεση. Γι’ αυτό όμως αποδίδει. Με 40% λιγότερες διευθύνσεις και με αξιολόγηση δομών και υπηρεσιών, που δεν την Continue reading