H Patti Smith γράφει για την ημέρα που πέθανε ο Lou Reed

Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών

Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Lou Reed η Patti Smith γράφει τον αποχαιρετισμό της στο newyorker.com. Είναι δύσκολο να αποδώσεις τον ποιητικό της λόγο στα Ελληνικά, σας προτείνουμε να το διαβάσετε, στα αγγλικά. Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση. Την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα νωρίς. Είχα αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να πάω στον ωκεανό και έτσι έρριξα ένα βιβλίο και ένα μπουκάλι νερό σε ένα σάκο και ξεκίνησα για το Rockaway Beach. Ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή ημέρα αλλά απέτυχα να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο. Η παραλία ήταν άδεια, και με την επέτειο του τυφώνα Sandy να πλησιάζει, η ήσυχη θάλασσα φαινόταν να ενσαρκώνει την αντιφατική φύση των πραγμάτων. Στάθηκα εκεί για λίγο και παρακολουθούσα την χαμηλή πτήση ενός αεροπλάνου όταν έλαβα ένα μήνυμα από την κόρη μου, Jesse. Ο Lou Reed ήταν νεκρός. Έκανα ένα βήμα πίσω και πήρα μια βαθιά ανάσα . Τον είχα συναντήσει με τη σύζυγό του Laurie στην πόλη πρόσφατα και είχα αισθανθεί ότι ήταν άρρωστος. Η κούραση είχε ρίξει τη σκιά της στο πάντα φωτεινό της πρόσωπο. Όταν ο Lou είπε αντίο, στα σκούρα του μάτια μπορούσες να διακρίνεις μια απροσδιόριστη, καλοσυνάτη θλίψη. Γνώρισα τον Lou στο Max του Kansas City, το 1970. Εκείνο το καλοκαίρι, οι Velvet Underground, θα έπαιζαν δύο set κάθε νύχτα για αρκετές εβδομάδες . Ο κριτικός και εμπειρογνώμονας Donald Lyons, είχε σοκαριστεί που δεν τους είχα δει ποτέ και με συνόδευσε επάνω για το δεύτερο σετ της πρώτης νύχτας τους. Mια παράφωνη μηχανή που θύμιζε σερφ και σου επέτρεπε να κινείσαι πολύ γρήγορα ή πολύ αργά. Ήταν η αργοπορημένη αλλά αποκαλυπτική μου εισαγωγή στο “Sister Ray. Μέσα σε λίγα χρόνια, στο ίδιο δωμάτιο στον πάνω όροφο του Max, o Lenny Kaye, o Richard Sohl κι εγώ, παρουσιάσαμε τη δική μας γη των χιλίων χορών. Ο Lou συχνά σταματούσε να δει τι σκαρώνουμε. Πολύπλοκος άνθρωπος, ενθάρρυνε τις προσπάθειες μας και μετά γύριζε και με προκαλούσε σαν μικρός Μακιαβέλι. Προσπαθούσα να αποστασιοποιηθώ αλλά, σαν αίλουρος, εμφανιζόταν πάλι ξαφνικά για να με αφοπλίσει με κάποια πρόταση του Delmore Schwartz για την αγάπη και το θάρρος. Δεν καταλάβαινα την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του ή την ένταση των διαθέσεων του, που άλλαζαν, όπως και η ομιλία του, από το σπιντάρισμα στη λακωνικότητα. Αλλά καταλάβαινα την αφοσίωσή του στην ποίηση και την εξελισσόμενη ποιότητα των παραστάσεων του. Είχε μαύρα μάτια, μαύρο T-shirt, χλωμό δέρμα. Ήταν περίεργος, μερικές φορές καχύποπτος, ένας αδηφάγος αναγνώστης, ένας εξερευνητής του ήχου. Ένα σκοτεινό πετάλι κιθάρας, για αυτόν ήταν ένα ακόμη ποίημα. Ήταν ο σύνδεσμος μας με την περίφημη ατμόσφαιρα του Factory. Είχε κάνει τον Edie Sedgwick να χορέψει. Ο Andy Warhol είχε ψιθυρίσει στο αυτί του. Ο Lou έφερε τις ευαισθησίες της τέχνης και της λογοτεχνίας στη μουσική του. Ήταν ο ποιητής της Νέας Υόρκης, της γενιάς μας, υπερασπιζόμενος τους ασυμβίβαστους, όπως ο Ουίτμαν τους εργάτες και ο Λόρκα τους καταδιωγμένους. Καθώς η μπάντα μου εξελίχθηκε και κάλυπτε τα τραγούδια του, ο Lou έδωσε τη συγκατάθεσή του. Προς το τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για το Ντιτρόιτ, τον συνάντησα σε ένα ασανσέρ στο παλιό ξενοδοχείο Gramercy Park. Κουβαλούσα ένα βιβλίο με ποιήματα του Ρούπερτ Μπρουκ. Πήρε το βιβλίο από το χέρι μου και κοιτάξαμε μαζί τη φωτογραφία του ποιητή. Τόσο όμορφος, είπε θλιμμένα. Ήταν μια στιγμή απόλυτης γαλήνης. Καθώς τα νέα του θανάτου του Lou εξαπλώνονταν, μια συνεχώς μεταβαλλόμενη σαν κύμα ενέργεια, έφτασε στην κορύφωση της. Δεκάδες μηνύματα άρχισαν να καταφτάνουν. Μια κλήση από τον Sam Shepard, που οδηγούσε ένα φορτηγό στο Κεντάκι. Το μήνυμα ενός φωτογράφου από το Τόκυο. “Κλαίω “. Καθώς θρηνούσα δίπλα στη θάλασσα κοιτάζοντας τον ουρανό, δύο εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό. Η πρώτη ήταν το πρόσωπο της συζύγου του, Laurie . Ήταν ο καθρέφτης του. Στα μάτια της μπορούσες να δεις την καλοσύνη του, την ειλικρίνεια και την συμπόνοια. H δεύτερη, ήταν η υπέροχη, μεγάλη, καραβέλα, από τους στίχους του αριστουργήματος του, Heroin. Τον φαντάστηκα να περιμένει κάτω από το σύμπλεγμα του αστερισμού που δημιουργούν οι ψυχές των ποιητών και που τόσο επιθυμούσε να γίνει μέρος του. Πριν κοιμηθώ, έψαξα για τη σημασία της ημερομηνίας της 27ης Οκτωβρίου και διαπίστωσα ότι ήταν τα γενέθλια του Dylan Thomas και της Sylvia Plath. Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών, την Κυριακή το πρωί . Πηγή: www.lifo.gr
582615_patti_smith_1Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Lou Reed η Patti Smith γράφει τον αποχαιρετισμό της στο newyorker.com. Είναι δύσκολο να αποδώσεις τον ποιητικό της λόγο στα Ελληνικά, σας προτείνουμε να το διαβάσετε, στα αγγλικά.
Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση. Την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα νωρίς.
Είχα αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να πάω στον ωκεανό και έτσι έρριξα ένα βιβλίο και ένα μπουκάλι νερό σε ένα σάκο και ξεκίνησα για το Rockaway Beach.
Ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή ημέρα αλλά απέτυχα να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο.
Η παραλία ήταν άδεια, και με την επέτειο του τυφώνα Sandy να πλησιάζει, η ήσυχη θάλασσα φαινόταν να ενσαρκώνει την αντιφατική φύση των πραγμάτων.
Στάθηκα εκεί για λίγο και παρακολουθούσα την χαμηλή πτήση ενός αεροπλάνου όταν έλαβα ένα μήνυμα από την κόρη μου, Jesse.
Ο Lou Reed ήταν νεκρός. Έκανα ένα βήμα πίσω και πήρα μια βαθιά ανάσα.
Τον είχα συναντήσει με τη σύζυγό του Laurie στην πόλη πρόσφατα και είχα αισθανθεί ότι ήταν άρρωστος. Η κούραση είχε ρίξει τη σκιά της στο πάντα φωτεινό της πρόσωπο.
Όταν ο Lou είπε αντίο, στα σκούρα του μάτια μπορούσες να διακρίνεις μια απροσδιόριστη, καλοσυνάτη θλίψη. Γνώρισα τον Lou στο Max του Kansas City, το 1970.
Εκείνο το καλοκαίρι, οι Velvet Underground, θα έπαιζαν δύο set κάθε νύχτα για αρκετές εβδομάδες.
Ο κριτικός και εμπειρογνώμονας Donald Lyons, είχε σοκαριστεί που δεν τους είχα δει ποτέ και με συνόδευσε επάνω για το δεύτερο σετ της πρώτης νύχτας τους.
Mια παράφωνη μηχανή που θύμιζε σερφ και σου επέτρεπε να κινείσαι πολύ γρήγορα ή πολύ αργά.
Ήταν η αργοπορημένη αλλά αποκαλυπτική μου εισαγωγή στο “Sister Ray. Μέσα σε λίγα χρόνια, στο ίδιο δωμάτιο στον πάνω όροφο του Max, o Lenny Kaye, o Richard Sohl κι εγώ, παρουσιάσαμε τη δική μας γη των χιλίων χορών.
Ο Lou συχνά σταματούσε να δει τι σκαρώνουμε.
Πολύπλοκος άνθρωπος, ενθάρρυνε τις προσπάθειες μας και μετά γύριζε και με προκαλούσε σαν μικρός Μακιαβέλι. Προσπαθούσα να αποστασιοποιηθώ αλλά, σαν αίλουρος, εμφανιζόταν πάλι ξαφνικά για να με αφοπλίσει με κάποια πρόταση του Delmore Schwartz για την αγάπη και το θάρρος.
Δεν καταλάβαινα την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του ή την ένταση των διαθέσεων του, που άλλαζαν, όπως και η ομιλία του, από το σπιντάρισμα στη λακωνικότητα.
Αλλά καταλάβαινα την αφοσίωσή του στην ποίηση και την εξελισσόμενη ποιότητα των παραστάσεων του. Είχε μαύρα μάτια, μαύρο T-shirt, χλωμό δέρμα.
Ήταν περίεργος, μερικές φορές καχύποπτος, ένας αδηφάγος αναγνώστης, ένας εξερευνητής του ήχου. Ένα σκοτεινό πετάλι κιθάρας, για αυτόν ήταν ένα ακόμη ποίημα. Ήταν ο σύνδεσμος μας με την περίφημη ατμόσφαιρα του Factory. Είχε κάνει τον Edie Sedgwick να χορέψει. Ο Andy Warhol είχε ψιθυρίσει στο αυτί του.
Ο Lou έφερε τις ευαισθησίες της τέχνης και της λογοτεχνίας στη μουσική του. Ήταν ο ποιητής της Νέας Υόρκης, της γενιάς μας, υπερασπιζόμενος τους ασυμβίβαστους, όπως ο Ουίτμαν τους εργάτες και ο Λόρκα τους καταδιωγμένους.
Καθώς η μπάντα μου εξελίχθηκε και κάλυπτε τα τραγούδια του, ο Lou έδωσε τη συγκατάθεσή του. Προς το τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για το Ντιτρόιτ, τον συνάντησα σε ένα ασανσέρ στο παλιό ξενοδοχείο Gramercy Park. Κουβαλούσα ένα βιβλίο με ποιήματα του Ρούπερτ Μπρουκ.
Πήρε το βιβλίο από το χέρι μου και κοιτάξαμε μαζί τη φωτογραφία του ποιητή. Τόσο όμορφος, είπε θλιμμένα.
Ήταν μια στιγμή απόλυτης γαλήνης. Καθώς τα νέα του θανάτου του Lou εξαπλώνονταν, μια συνεχώς μεταβαλλόμενη σαν κύμα ενέργεια, έφτασε στην κορύφωση της. Δεκάδες μηνύματα άρχισαν να καταφτάνουν.
Μια κλήση από τον Sam Shepard, που οδηγούσε ένα φορτηγό στο Κεντάκι.
Το μήνυμα ενός φωτογράφου από το Τόκυο. “Κλαίω “. Καθώς θρηνούσα δίπλα στη θάλασσα κοιτάζοντας τον ουρανό, δύο εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό. Η πρώτη ήταν το πρόσωπο της συζύγου του, Laurie .
Ήταν ο καθρέφτης του. Στα μάτια της μπορούσες να δεις την καλοσύνη του, την ειλικρίνεια και την συμπόνοια. H δεύτερη, ήταν η υπέροχη, μεγάλη, καραβέλα, από τους στίχους του αριστουργήματος του, Heroin.
Τον φαντάστηκα να περιμένει κάτω από το σύμπλεγμα του αστερισμού που δημιουργούν οι ψυχές των ποιητών και που τόσο επιθυμούσε να γίνει μέρος του.
Πριν κοιμηθώ, έψαξα για τη σημασία της ημερομηνίας της 27ης Οκτωβρίου και διαπίστωσα ότι ήταν τα γενέθλια του Dylan Thomas και της Sylvia Plath.
Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών, την Κυριακή το πρωί .
Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών Πηγή: www.lifo.gr
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s