Οι 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, http://www.lifo.gr

Φυσικά, η “δεκάδα της χρονιάς” δεν είναι παρά ένα δημοσιογραφικό σχήμα λόγου, διότι πάντα κάποια αφήνει έξω και κάποια άλλα, τα χωράει με το ερωτηματικό της ανθεκτικότητας τους.
Είδαμε τρομερές γυναίκες στη Γκλόρια, τη Θλιμμένη Τζάσμιν και το Παρελθόν, με ερμηνείες αξέχαστες. Ένα πλούσιο, σωστό, διαφορετικό μιούζικαλ, τους Άθλιους, καθώς και μια αλλιώτικη, στοχαστική, και πάντα πολυτελώς φτιαγμένη Άννα Καρένινα.
Δυο ξαδέλφια που ζουν σε συγγενείς μητροπόλεις, το Φράνσις Χα και το Oh Boy, στη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο αντίστοιχα, ασπρόμαυρα και μελαγχολικά, που αναρωτιούνται για τη ζωή μετά τα 30.
Δυο ευρωπαϊκά φιλμ που πέρασαν άδικα, σχετικά απαρατήρητα, το Μετά το Μάη και τα Παιδιά του Πολέμου. Οι χίπις και ο πόλεμος. Ήρωες αταίριαστοι, στα όρια του απόκληρου.
Τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ να παλεύει με τα κύματα και τη μοναξιά του, στο αφαιρετικό Όλα Χάθηκαν, και τον Τομ Χανκς να παζαρεύει με σύγχρονους πειρατές στο Captain Phillips. Το Hunger Games, Η Φωτιά, που επιτέλους εκπροσωπεί επάξια τα κορίτσια στο αρσενικό γκέτο των κινηματογραφικών ηρώων.
Το Ψάχνοντας τον Sugarman, το ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Τη Μικρά Αγγλία, την ελληνική ταινία της χρονιάς- με τον Εχθρό Μου, το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού και τη Miss Violence, να έρχονται κοντά. Τον Iron Man νούμερο τρία, τον πλέον συναρπαστικό κόμικ ήρωα της χρονιάς και πάλι, με χειρότερο τον πέραν του βαρετού Θορ. Τον Οδηγό Αισιοδοξίας, την πιο τρελή παρέα της χρονιάς, σε μια κωμωδία που φλέρταρε με την καταστροφή και σωνόταν με χάρη. Και τέλος, τον Άγνωστο της Λίμνης του Αλέν Γκιροντί, η ταινία που πρέπει να βρει διανομή στη χώρα μας.
Επίσης, είχαμε ηχηρές απογοητεύσεις, όπως ο Μοναχικός Καβαλάρης, που έσκασε με πάταγο, και ο Συνήγορος, που έπνιξε τους σταρ του με ανούσιες αμπελοφιλοσοφίες, ενώ ήταν μια αδύναμη χρονιά για τα κινούμενα σχέδια- ξεχώρισε ο δεύτερος Απαισιότατος, ενώ ένα από τα γλυκύτερα animation, το Ernest and Celestine, βγήκε κατευθείαν σε DVD.
Οι παρακάτω ταινίες, ωστόσο, είχαν κάτι παραπάνω, από μια σπουδαία ερμηνεία, ή μια αξιοπρόσεχτη ιστορία να αφηγηθούν.
10- PRISONERS του Ντενί Βιλνέβ
9- ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ του Ρίτσαρντ Λινκλέϊτερ
8- GRAVITY του Αλφόνσο Κουαρόν
7- Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΛ του Αμπντελατίφ Κεσίς
6- ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ του Κάλιν Πέτερ Νέτσερ
5- ΜΥΘΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ του Μπεν Ζάϊτλιν
4 -DJANGO UNCHAINED του Κουέντιν Ταραντίνο
3- ΛΙΝΚΟΛΝ του Στίβεν Σπίλμπεργκ
2- 12 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΟΣ του Στιβ Μακουίν
1- Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ του Πάολο Σορεντίνο
thumbnail_1
Φυσικά, η “δεκάδα της χρονιάς” δεν είναι παρά ένα δημοσιογραφικό σχήμα λόγου, διότι πάντα κάποια αφήνει έξω και κάποια άλλα, τα χωράει με το ερωτηματικό της ανθεκτικότητας τους. Είδαμε τρομερές γυναίκες στη Γκλόρια, τη Θλιμμένη Τζάσμιν και το Παρελθόν, με ερμηνείες αξέχαστες. Ένα πλούσιο, σωστό, διαφορετικό μιούζικαλ, τους Άθλιους, καθώς και μια αλλιώτικη, στοχαστική, και πάντα πολυτελώς φτιαγμένη Άννα Καρένινα. Δυο ξαδέλφια που ζουν σε συγγενείς μητροπόλεις, το Φράνσις Χα και το Oh Boy, στη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο αντίστοιχα, ασπρόμαυρα και μελαγχολικά, που αναρωτιούνται για τη ζωή μετά τα 30. Δυο ευρωπαϊκά φιλμ που πέρασαν άδικα, σχετικά απαρατήρητα, το Μετά το Μάη και τα Παιδιά του Πολέμου. Οι χίπις και ο πόλεμος. Ήρωες αταίριαστοι, στα όρια του απόκληρου. Τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ να παλεύει με τα κύματα και τη μοναξιά του, στο αφαιρετικό Όλα Χάθηκαν, και τον Τομ Χανκς να παζαρεύει με σύγχρονους πειρατές στο Captain Phillips. Το Hunger Games, Η Φωτιά, που επιτέλους εκπροσωπεί επάξια τα κορίτσια στο αρσενικό γκέτο των κινηματογραφικών ηρώων. Το Ψάχνοντας τον Sugarman, το ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Τη Μικρά Αγγλία, την ελληνική ταινία της χρονιάς- με τον Εχθρό Μου, το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού και τη Miss Violence, να έρχονται κοντά. Τον Iron Man νούμερο τρία, τον πλέον συναρπαστικό κόμικ ήρωα της χρονιάς και πάλι, με χειρότερο τον πέραν του βαρετού Θορ. Τον Οδηγό Αισιοδοξίας, την πιο τρελή παρέα της χρονιάς, σε μια κωμωδία που φλέρταρε με την καταστροφή και σωνόταν με χάρη. Και τέλος, τον Άγνωστο της Λίμνης του Αλέν Γκιροντί, η ταινία που πρέπει να βρει διανομή στη χώρα μας. Επίσης, είχαμε ηχηρές απογοητεύσεις, όπως ο Μοναχικός Καβαλάρης, που έσκασε με πάταγο, και ο Συνήγορος, που έπνιξε τους σταρ του με ανούσιες αμπελοφιλοσοφίες, ενώ ήταν μια αδύναμη χρονιά για τα κινούμενα σχέδια- ξεχώρισε ο δεύτερος Απαισιότατος, ενώ ένα από τα γλυκύτερα animation, το Ernest and Celestine, βγήκε κατευθείαν σε DVD. Πηγή: www.lifo.gr
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s