Γιατί η Ρωσία δεν φοβάται πλέον τη Δύση

Barack Obama, Vladimir PutinΗ Δύση αντιδρά με δυσπιστία – Ο Βλαντιμίρ Πούτιν μόλις εισέβαλε στην Ουκρανία. Γερμανοί διπλωμάτες, Γάλλοι ευρωκράτες και Αμερικανοί αυθεντίες είναι όλοι ζαλισμένοι. Γιατί επέλεξε η Ρωσία να παίξει τους δεσμούς τρισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Δύση;

Οι δυτικοί ηγέτες είναι έκπληκτοι, επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει ό,τι οι ιδιοκτήτες της Ρωσίας δεν σέβονται πλέον τους Ευρωπαίους με τον ίδιο τρόπο όπως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η Ρωσία θεωρεί ότι η Δύση δεν είναι πλέον μια συμμαχία των σταυροφόρων. Η Ρωσία θεωρεί ότι η Δύση είναι πλέον μόνο για τα λεφτά.

Οι μπράβοι του Πούτιν το ξέρουν αυτό προσωπικά. Οι ηγέτες της Ρωσίας αγοράζουν στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια. Έχουν αρχοντικά και πολυτελή διαμερίσματα από το West End του Λονδίνου μέχρι την Cote d’ Azure της Γαλλίας. Τα παιδιά τους είναι ασφαλή στα βρετανικά και ελβετικά εσώκλειστα σχολεία. Και τα χρήματά τους βρίσκονται φυλαγμένα σε αυστριακές τράπεζες και σε Βρετανικούς φορολογικούς παραδείσους.

Ο εσωτερικός κύκλος του Πούτιν δεν φοβάται πλέον το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Κάποτε τους φαντάζονταν όλους να είναι μέσα στην MI6. Τώρα ξέρουν καλύτερα. Έχουν δει από πρώτο χέρι πώς δουλοπρεπείς Δυτικοί αριστοκράτες και μεγιστάνες εταιρειών ξαφνικά να το γυρίζουν, όταν τα δισεκατομμύρια τους μπαίνουν στο παιχνίδι. Τώρα τους βλέπουν ως υποκριτές – οι ίδιες ευρωπαϊκές ελίτ που τους βοηθούν να κρύψουν τις περιουσίες τους.

Κάποτε η Ρωσία άκουγε με προσοχή τις ευρωπαϊκές πρεσβείες όταν προέβαιναν σε δηλώσεις καταγγέλλοντας την μπαρόκ διαφθορά των ρωσικών κρατικών εταιρειών. Αλλά όχι τώρα. Επειδή ξέρουν καλά ότι είναι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, επιχειρηματίες και δικηγόροι που κάνουν τη βρώμικη δουλειά γι’ αυτούς, βάζοντας τα έσοδα απ’ τη διαφθορά σε κρυψώνες από τις Ολλανδικές Αντίλλες μέχρι τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους.

Εμείς δεν μιλάμε για πολλά χρήματα. Αλλά για τεράστια χρηματικά ποσά. Όχι κανένας άλλος, αλλά η Κεντρική Τράπεζα του Πούτιν εκτίμησε ότι τα δύο τρίτα των 56 δις δολαρίων που έφυγαν από τη Ρωσία το 2012 μπορεί ν’ ανιχνευθούν σε παράνομες δραστηριότητες. Εγκλήματα όπως μίζες, χρήματα από ναρκωτικά ή φοροδιαφυγή. Γι’ αυτά τα χρήματα οι σικ Άγγλοι τραπεζίτες στρώνουν το κόκκινο χαλί για να έρθουν στο Λονδίνο.

Πίσω από την ευρωπαϊκή διαφθορά, η Ρωσία βλέπει την αμερικανική αδυναμία. Το Κρεμλίνο δεν πιστεύει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες – με εξαίρεση τη Γερμανία – είναι πραγματικά ανεξάρτητες απ’ τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τις βλέπει ως κράτη-πελάτες, που η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να τις αναγκάσει, όπως έκανε κάποτε στον Ψυχρό Πόλεμο, να μην κάνουν τέτοιες δουλειές με το Κρεμλίνο.

Όταν η Ρωσία βλέπει την Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία να πλειοδοτούν ο ένας τον άλλον για να είναι ο καλύτερος συνεργάτης των επιχειρήσεων της Ρωσίας στο εσωτερικό της ΕΕ (σ’ αντάλλαγμα για την απουσία οποιαδήποτε αναφοράς για τα ανθρώπινα δικαιώματα), βλέπουν τον έλεγχο της Αμερικής πάνω από την Ευρώπη σιγά-σιγά να διαλύεται.

Πίσω στη Μόσχα, η Ρωσία ακούει την αμερικανική αδυναμία έξω από την Πρεσβεία της Μόσχας. Μια φορά κι έναν καιρό το Κρεμλίνο φοβόταν μια ξένη περιπέτεια που θα μπορούσε να προκαλέσει ψυχροπολεμικές οικονομικές κυρώσεις εκεί που πονάει: απαγορεύσεις εξαγωγών βασικών εξαρτημάτων για τη βιομηχανία πετρελαίου της, ακόμα και να αποκόψει την πρόσβαση της στο δυτικό τραπεζικό τομέα. Δεν υπάρχει πλέον αυτός ο φόβος.

Η Ρωσία βλέπει την Αμερική μη προσηλωμένη: οι ελιγμοί του Πούτιν στην Ουκρανία ήταν ένα σοκ για την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Προτιμούν να μιλούν για την Κίνα, ή να συμμετέχουν στις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Η Ρωσία βλέπει την Αμερική ευάλωτη: στο Αφγανιστάν, στη Συρία και στο Ιράν –  μία Αμερική που χρειάζεται απεγνωσμένα τη ρωσική υποστήριξη για να συνεχίσει την αποστολή προμηθειών της, τη φιλοξενία κάθε διάσκεψης για την ειρήνη ή την επιβολή κυρώσεων.

Η Μόσχα δεν είναι νευρική. Οι ελίτ της Ρωσίας έχουν εκτεθεί μ’ έναν γιγαντιαίο τρόπο – ότι  θεωρούν σημαντικό είναι πλέον κλειδωμένο σε ευρωπαϊκά ακίνητα και τραπεζικούς λογαριασμούς. Θεωρητικά, αυτό τους καθιστά ευάλωτους. Η ΕΕ θα μπορούσε, ξαφνικά με μια γρήγορη έρευνα κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και απαγορεύσεις χορήγησης θεωρήσεων, να τους κόψει το ρεύμα από τον πλούτο τους. Αλλά, ξανά και ξανά, έχουν παρακολουθήσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ν’αποφεύγουν να προβούν σε οτιδήποτε που να μοιάζει με το νόμο Magnitsky των ΗΠΑ, ο οποίος αποκλείει μια χούφτα ποινικών αξιωματούχων να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όλο αυτό έχει κάνει τον Πούτιν να έχει αυτοπεποίθηση, ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ ανησυχούν περισσότερο για να κερδίσουν χρήματα από το να αντισταθούν σ’ αυτόν. Τα αποδεικτικά στοιχεία υπάρχουν. Όταν η δύναμη κρούσης της Ρωσίας έφθασε στα περίχωρα της Τιφλίδας, πρωτεύουσα της Γεωργίας, το 2008 , υπήρχαν δηλώσεις και επιθέσεις , αλλά ούτε μία λέξη για τα δισεκατομμύρια της Ρωσίας. Όταν η αντιπολίτευση της Ρωσίας ρίχτηκε σε δίκες, υπήρχαν επιστολές από την Ευρωπαϊκή Ένωση , αλλά και πάλι σιωπή για τα δισεκατομμύρια της Ρωσίας .

Το Κρεμλίνο τώρα πιστεύει πως γνωρίζει το βρώμικο μυστικό της Ευρώπης. Το Κρεμλίνο θεωρεί ότι έχει το ευρωπαϊκό κατεστημένο στο μανίκι της. Οι ζοφεροί άνδρες που κυβερνούν τη Ρωσία του Πούτιν τους βλέπουν σαν ύστερους Σοβιετικούς πολιτικούς. Πίσω στη δεκαετία του 1980, η ΕΣΣΔ μίλησε για το διεθνή μαρξισμό, αλλά δεν πίστευε πια σε αυτόν. Σήμερα στις Βρυξέλλες, η Ρωσία θεωρεί, μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά δεν πιστεύουν πλέον σ’ αυτά. Η Ευρώπη πραγματικά διοικείται από μια ελίτ με ηθική αμοιβαίων κεφαλαίων: Κερδίστε χρήματα με κάθε κόστος και βάλτε τα σε offshore εταιρείες.

Το Κρεμλίνο βλέπει τις αποδείξεις στους πρώην ηγέτες της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας . Ο Τόνι Μπλερ συμβουλεύει τώρα την δικτατορία του Καζακστάν σχετικά με το πώς να βελτιώσει την εικόνα του στη Δύση. Ο Νικολά Σαρκοζί είχε κατά νου τη δημιουργία hedge funds με χρήματα από την απολυταρχία του Κατάρ. Και ο Gerhard Schroder είναι πρόεδρος της κοινοπραξίας του αγωγού Nord Steam – η πλειοψηφία ανήκει στην Gazprom –  που συνδέει τη Ρωσία απευθείας με τη Γερμανία μέσω της Μαύρης Θάλασσας.

Η Ρωσία είναι βέβαιη ότι δεν θα υπάρξει Δυτική οικονομική αντεπίθεση. Πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν προχωρήσουν σε κυρώσεις  κατά των χρημάτων της ρωσικής ολιγαρχίας. Πιστεύουν ότι οι Αμερικανοί δεν θα τιμωρήσουν τους Ρώσους ολιγάρχες μπλοκάροντας την πρόσβαση τους στις τράπεζες. Η Ρωσία είναι βέβαιη οτι μια στρατιωτική αντεπίθεση είναι εκτός ζητήματος. Περιμένουν από την Αμερική μόνο να υποκριθεί. Ακύρωση της G – 8; Ποιος νοιάζεται;

Επειδή ο Πούτιν δεν έχει τον φόβο της Δύσης, μπορεί να επικεντρωθεί σ’ αυτό που έχει σημασία πίσω στη Ρωσία: να κρατηθεί στην εξουσία. Όταν ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει στην προεδρία στα τέλη του 2011 , το κύριο ερώτημα που κυριάρχησε ήταν: γιατί;

Το καθεστώς δεν είχε καμία ιστορία για να πουλήσει. Τι ήθελε ο Πούτιν να επιτύχει με το να μην παραιτηθεί ποτέ; Να ισχυροποιήσει τον εαυτό του; Ο πρόεδρος μαριονέτα που έβαλε στην άκρη, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, είχε να πουλήσει τουλάχιστον μια ιστορία: εκσυγχρονισμό. Τι, εκτός από την πείνα για την εξουσία, είχε να δείξει ο Πούτιν πριν επιστρέψει στην προεδρία;
Η Μόσχα συγκλονίστηκε από μαζικές διαμαρτυρίες το Δεκέμβριο του 2011. Περισσότεροι από 100.000 συγκεντρώθηκαν σε μικρή απόσταση από το Κρεμλίνο απαιτώντας η Ρωσία να κυβερνηθεί με διαφορετικό τρόπο. Οι διαδηλωτές ήταν φοβισμένοι μακριά από τους δρόμους, αλλά το πρόβλημα που το καθεστώς είχε να δικαιολογήσει για τον εαυτό παρέμεινε. Ο Πούτιν πούλησε τον εαυτό του στο ρωσικό λαό ως τον άνθρωπο που θα σταθεροποιήσει την κατάσταση και θα πετύχει αύξηση εισοδημάτων μετά το χάος της δεκαετίας του 1990. Αλλά με τους Ρώσους να μην φοβούνται πλέον το χάος, αλλά μάλλον τη στασιμότητα, καθώς η οικονομία επιβραδύνεται – δεν ήταν σαφές τι ήταν αυτή η «σταθερότητα».

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη προπαγανδιστική εκστρατεία που ονομάζεται Ευρασιατική Ένωση. Αυτό είναι το όνομα της αόριστης νέας οικονομικής οντότητας που ο Πούτιν θέλει να δημιουργήσει έξω από τα πρώην σοβιετικά κράτη – τα πρώτα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η Τελωνειακή Ένωση με τη Λευκορωσία και το Καζακστάν και το δεύτερο βήμα που ο Πούτιν ήλπιζε είναι με την Ουκρανία υπό τον Viktor Yanuvokych. Αυτό δεν είναι μία αυτοκρατορία,  είναι η χρήση μίας αυτοκρατορίας για την κάλυψη της ρωσικής διαφθοράς και τη δικαιολόγηση του καθεστώτος.

Η Ρωσία θα προτιμούσε να έχει καταπιεί ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί. Η ρωσική τηλεόραση χρειάζεται να δοξάζει τον Πούτιν  στις ειδήσεις κάθε βράδυ. Η Ρωσική πολιτική δε μιλά για την ουσία. Η πραγματική ουσία της ρωσικής πολιτικής είναι η εξόρυξη δισεκατομμυρίων δολαρίων από το έθνος ώστε να πηγαινοέρχονται στους τροπικούς Δυτικούς φορολογικούς παραδείσους, είναι ο λόγος που η ρωσική πολιτική χρειάζεται διαρκή PR και διαρκή “πουτιν-ίστικο” δράμα για να κρατήσει όλα αυτά μακρυά από τον ρωσικό λαό. Εξοργισμένος που ο Πούτιν έχει δημιουργήσει ένα στόλο στο Κρεμλίνο πολυτελών αεροσκαφών αξίας 1 δισ. δολαρίων? Θυμωμένος που το ένα τρίτο των 51 δισεκατομμυρίων δολαρίων του προϋπολογισμού από τους αγώνες του Σότσι εξαφανίστηκαν μέσα μίζες; Ξέχνα το.

Η Κριμαία είναι ότι καλύτερο για τον Πούτιν. Η Κριμαία δεν είναι Νότια Οσετία. Αυτό δεν είναι κάποιο απομακρυσμένο, ορεινό χωριό της Γεωργίας που κατοικείται από κάποια αμφίβολη εθνικότητα που οι Ρώσοι δεν έχουν ακούσει ποτέ. Η Κριμαία είναι η καρδιά του ρωσικού ρομαντισμού. Η χερσόνησος είναι το μόνο μέρος του κλασικού κόσμου που κατέκτησε ποτέ η Ρωσία. Και αυτός είναι ο λόγος που η τσαρική αριστοκρατία την ερωτεύτηκε. Η Κριμαία συμβόλιζε για τη Ρωσία του 18ου και 19ου αιώνα τη φαντασίωση της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και της απελευθέρωσης του Έλληνο-ορθόδοξου Χριστιανικού πληθυσμού από τη μουσουλμανική κυριαρχία. Η Κριμαία έγινε η αυτοκρατορική παιδική χαρά: Στην ποίηση και στα παλάτια, αποθεώθηκε ως το πετράδι στο στέμμα της Ρωσίας.

Η Κριμαία είναι η μόνη χαμένη γη που πραγματικά οι Ρώσοι θρηνούν. Ο λόγος είναι ο τουρισμός. Η Σοβιετική Ένωση, βασισμένη στον τσαρικό μύθο, έκανε τη χερσόνησο ένα τεράστιο στρατόπεδο διακοπών γεμάτο με εργατικά σανατόρια και πρωτοπόρα στρατόπεδα. Σε αντίθεση με τις ρωσικές πόλεις του βόρειου Καζακστάν, η Κριμαία είναι μια χώρα που οι Ρώσοι έχουν πράγματι επισκεφθεί. Ακόμα και σήμερα, πάνω απ’ ένα εκατομμύριο Ρώσοι κάνουν διακοπές στην Κριμαία κάθε χρόνο. Δεν είναι απλά μια χερσόνησος: Είναι το Club Med της Ρωσίας και ο αυτοκρατορικός ρομαντισμός μαζί.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν το ξέρει αυτό. Ξέρει ότι εκατομμύρια Ρώσοι θα τον κάνουν ήρωα αν τους επιστρέψει την Κριμαία. Ξέρει ότι οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες θα εκδώσουν διαπεραστικές δηλώσεις και στη συνέχεια θα επιστρέψουν στις business βοηθώντας τη ρωσική ελίτ να αγοράσει κτίρια του Λονδίνου και πύργους στη Γαλλία. Ξέρει πολύ καλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον ν’ αναγκάσουν την Ευρώπη να συναλλάσσεται με διαφορετικό τρόπο. Ξέρει πολύ καλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα πέρα ​​από τις θεατρικές στρατιωτικές ασκήσεις  στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Αυτός είναι ο λόγος Βλαντιμίρ Πούτιν μόλις εισέβαλε στην Κριμαία.

Νομίζει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει.

 

Μετάφραση: Αριστεροκ

Πηγή: http://www.politico.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s