Πολύ λίγα, αλλά (ας ελπίσουμε) όχι πολύ αργά

Του Μάνου Ματσαγγάνη, 17/01/2013

MatsaganisM2Η αμήχανη καταδίκη εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ της δολοφονικής επίθεσης στη Λεωφόρο Συγγρού («χρήσιμοι ηλίθιοι», «αποπροσανατολίζουν από τα επίδικα θέματα της συγκυρίας», «βλάπτουν το λαό» κ.τλ.), είναι θλιβερά ανεπαρκής. Απέχει μακράν από το να εκφράζει τον αποτροπιασμό που αισθάνεται κάθε δημοκράτης (και κάθε λογικός άνθρωπος), καθώς και την αποφασιστική απόρριψη της βίας από θέσεις αρχής. Προδίδει σχεδόν έναν κυνικό υπολογισμό. Είναι σαν να λένε στους παρανοϊκούς με τα καλάσνικοφ: «Ρε παιδιά, δεν βοηθάνε κάτι τέτοια, αν βοηθούσαν κι εμείς μαζί σας». Αυτό εννοούν;

Επί τρία ολόκληρα χρόνια, το κόμμα αυτό συνέβαλε αποφασιστικά ώστε να δηλητηριαστεί η πολιτική ζωή του τόπου. Συναγελάστηκε με τον φασιστικής προέλευσης αντικοινοβουλευτισμό της Χρυσής Αυγής και των ΑνΕλ (καθώς και με τον ρατσιστικό ή απλώς αρρωστημένο εθνικισμό τους). Eπί μήνες συνυπήρξε μαζί τους αρμονικά στην ίδια πλατεία, με φόντο κρεμάλες και ελικόπτερα. Όσους υποστήριξαν το Μνημόνιο, ή απλώς το δέχθηκαν, δεν τους μεταχειρίστηκε ως πολιτικούς αντιπάλους στους οποίους έπρεπε να ασκηθεί κριτική (οσοδήποτε σκληρή). Τους αντιμετώπισε ως εχθρούς: ως δοσίλογους, προδότες και κουίσλιγκ. Κάποιοι άλλοι το πήραν αυτό και το πήγαν ένα μικρό, αλλά «λογικό» βήμα πιο πέρα: με τους δοσίλογους, προδότες και κουίσλιγκ δεν ανοίγεις κουβέντα – τους Continue reading

Advertisements

Και τι άλλο είδες γαλανομάτη γιε μου;

Του Λεωνίδα Καστανά, Athens Voice, 22/12/12

Και τι άλλο είδες γαλανομάτη γιε μου;

Και είδα κάποια στιγμή τη φούσκα που φουσκώναμε όλοι μαζί, να σκάει…
Και είδα πολλούς να βγαίνουν στους δρόμους και να καμώνονται τους ανήξερους. Και να μαζεύονται στις πλατείες αγανακτισμένοι και να μουτζώνουν και να βρίζουν τη γενιά που τους πρόδωσε, και να στήνουν κρεμάλες και να μη θέλουν να πληρώσουν, γιατί αυτοί δεν πήραν και καλά ούτε κόκαλο απ΄ το τραπέζι των αρχόντων. Και μετά τους είδα να χωρίζονται.

Και τι άλλο είδες γαλανομάτη γιε μου;

Είδα τους κόκκινους να θέλουν να κάνουν το Continue reading

Είμαστε καμ(μ)ένοι και αγανακτισμένοι

Σχεδόν ένα χρόνο μετά τις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα καθώς και σχεδόν ένα μηνά πριν τις (μέχρι τις επόμενες..) πιο κρίσιμες και απρόβλεπτες εκλογές στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης,  έχει έρθει η ώρα να κάνω μια αποτίμηση του «κινήματος των αγανακτισμένων».

Καταρχήν να πω ότι εν τη γενέση του ήμουν υπέρμαχος της συγκεκριμένης κίνησης και παρόλο που είχα κάποιους ενδοιασμούς και αμφιβολίες σημείωνα χαρακτηριστικά ότι οποιαδήποτε κινητοποίηση και πολιτικοποίηση του κόσμου δεν μπορεί παρά να έχει θετικό πρόσημο.  Δείτε εδώ και εδώ τα δύο σχετικά κείμενα μου. Continue reading

Όπου τελειώνει η λογική, αρχίζει ο Κουλούρης

Μαζέψαμε και δημοσιεύουμε διάφορα σχόλια που έγιναν στο FB για το Κίμωνα :

SS: For my friends that don’t speak Greek: lucky you. / Για εμάς, να θυμόμαστε ότι η απάντηση δεν είναι “ή Παπουτσής ή Κουλούρης”, αλλά κανένας τους!

GM: Έχω δει άντρες της ΔΙΑΣ να δίνουν μπουνιές σε μετανάστη μικροπωλητή. Δημοσία θέα και ατιμώρητοι φυσικά. Οι πολιτικοί όμως είναι ακόμα πιο ψηλά στην υπόληψή μου γιατί μπορούν να κάνουν τα ίδια στους άντρες της ΔΙΑΣ (εξίσου δημόσια και ατιμώρητα) και μετά να τα εκθέτουν μακροσκελώς στην τηλεόραση. Όπως οι Ινδιάνοι που μαζευαν σκαλπ νεκρών αντιπάλων, και στις δύο περιπτώσεις το μήνυμα είναι το ίδιο, “μη τα βάζεις μαζί μου, έχω δείρει πολλούς πριν από εσένα.”

Continue reading

Αγανάκτησε ο γιος της Γιάννας: «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε»

Η ιστορία μοιάζει να έρχεται από το παρελθόν, τη δεκαετία του ’70 τότε που τα επαναστατημένα παιδιά βιομηχάνων της βόρειας Ευρώπης κατήγγειλαν τα «διεφθαρμένα» και «αντεργατικά» αστικά καθεστώτα και την ιμπεριαλιστική πλουτοκρατία. Ο λόγος για τον Παναγιώτη Θ. Αγγελόπουλο πρωτότοκο γιο του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου ο οποίος υπογράφει ένα κείμενο στην Athens Voice με τον τίτλο «Η Εποχή των Τεράτων» και είναι βέβαιο πως θα κάνει πάταγο.

Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ένας από τους κληρονόμους μιας από τις μεγαλύτερες περιουσίες της χώρας, με δραστηριότητες που επεκτείνονται στα πέντε σημεία του ορίζοντα καταγγέλλει το διεφθαρμένο και «ξενόφερτο» πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που έφερε την Ελλάδα στην εξαθλίωση και στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Continue reading

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ! Είμαστε ελεύθεροι πολίτες με συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις!

Αν είναι αλήθεια ότι, σε πείσμα των καιρών και των σημείων, ζούμε σε μια δημοκρατική, ευνομούμενη χώρα που (θέλει να πιστεύει ότι) έχει αφήσει πίσω της πρακτικές και εικόνες άλλων εποχών, η εικόνα ντροπής της 29ης Ιουνίου στην Πλατεία Συντάγματος –εικόνα που, παρεμπιπτόντως, έκανε σε live αναμετάδοση το γύρο του κόσμου– μόνο κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν θυμίζει. Μια εικόνα που γυρίζει το ρολόι του δημοκρατικού χρόνου στη χώρα μας πολλές δεκαετίες πριν…

Η αστυνομική καταστολή ξεπέρασε κάθε όριο: αδικαιολόγητη, απρόκλητη και παράλογη στράφηκε κυρίως και αδιακρίτως κατά των ειρηνικών πολιτών-διαδηλωτών (ακόμη και κατά ανυποψίαστων τουριστών! σύμφωνα με επώνυμες δημοσιογραφικές μαρτυρίες), με πρόσχημα –σαν να περίμενε το σύνθημα…– τη ρίψη μολότοφ από μικρές ομάδες «γνωστών-αγνώστων» (ακροδεξιών; κουκουλοφόρων; «συνεργατών»;) και με προφανή στόχο και προφανή πολιτική κάλυψη, αν όχι εντολή: να αδειάσει η ενοχλητική Πλατεία! Σαν να μας λένε: αρκετά σας ανεχτήκαμε τόσον καιρό, άντε στα σπίτια σας, τώρα άλλωστε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, νέος υπουργός Οικονομικών και νέος «ανεπίσημος» πρωθυπουργός, σας καλεί για ηλεκτρονικό διάλογο!

Η στάση της αστυνομίας –πέρα από τα σπασμένα κεφάλια, τα κατάγματα, τις επικίνδυνες σκοπούμενες σωματικές βλάβες, τις επιθέσεις κατά ανυπεράσπιστων πολιτών, ακόμη και γυναικών με παιδιά και ηλικιωμένων που διαδήλωναν ειρηνικά– βαρύνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας της ασύδοτης και εξωφρενικής χρήσης χημικών που περιέχουν, ως γνωστόν, ιδιαίτερα βλαπτικές για την ανθρώπινη αλλά και τη δημόσια υγεία ουσίες (τα συγκεκριμένα χημικά μπορεί να παραμείνουν ενεργά μέχρι και δύο μήνες, αν απορροφηθούν από πορώδεις επιφάνειες, όπως π.χ. οι τοίχοι ή η άσφαλτος. Μάλιστα, σε μακροχρόνια έκθεση μπορεί να προκαλέσουν καρκινογένεση, γενετικές μεταλλάξεις και γεννητικές ανωμαλίες, ακόμη και θάνατο, αν χρησιμοποιηθούν σε κλειστούς χώρους όπως πχ. οι υπόγειοι σταθμοί του μετρό…) Η χρήση αυτών των χημικών όπλων που περιέχουν την επικίνδυνη ουσία CS (η οποία ενοχοποιείται για εκατοντάδες θανάτους λόγω υπερβολικής έκθεσης στον πόλεμο του Βιετνάμ αλλά και στην Παλαιστίνη, στη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα –παιδιών και ηλικιωμένων κυρίως– αλλά και για θανάτους διαδηλωτών σε διάφορα μέρη του κόσμου) έχει καταγγελθεί και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο [European Parliament, «Crowd Control techniques: An appraisal of technologies for political control)», Λουξεμβούργο, Ιούνιος 2000, ΡΕ 168.394/FinSt.)]

Continue reading

Ένα χρόνο αργότερα

Πριν από ένα χρόνο, τέτοια εποχή μόλις είχε ψηφιστεί το μνημόνιο και η Ελλάδα μετά από έξι μήνες αβεβαιότητας, τρομακτικών σεναρίων χρεωκοπίας και πρωτοφανούς “μαστιγώματος” από τις αγορές, από τους εταίρους μας και από τα ξένα ΜΜΕ, έκανε μια προσωρινή και βίαιη στάση σε κατηφόρα που δυστυχώς το τέλος της δε φαίνεται ούτε και σήμερα. Ο ελληνικός λαός εν μέσω “σοκ και δέους”, είδε την οικονομική καταστροφή να απομακρύνεται την τελευταία στιγμή και τελικά βρεθήκαμε σε μια κατάσταση γεμάτη αντιφάσεις.  Όπου από τη μια, βλέπαμε την ανοχή της πλειοψηφίας των εργαζομένων σε σημαντική μείωση του μισθού τους, προσδοκώντας να μη τον χάσουν ολόκληρο και από την άλλη την οργισμένη αντίθεσή τους να εκδηλώνεται μέσα από τις πολυπληθέστερες συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων.

Τότε σκεφτόμουνα ότι όχι ένα χρόνο, αλλά ούτε έξι μήνες πριν δε θα φανταζόμουνα ποτέ, μα ποτέ ότι υπήρχε περίπτωση να ζούσα τέτοιες καταστάσεις.( Δεν μπορώ να κατατάξω τα γεγονότα του 2008 σ’αυτή την κατηγορία, τα βρίσκω κατά μία έννοια πιο ελπιδοφόρα από το σημερινό συνεχιζόμενο σπειράλ αρνητικών εξελίξεων). Τέλος, έδινα και γω μια πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση ώστε να λειτουργήσει γρήγορα και συσπειρωτικά για να βγούμε έστω και επώδυνα από την κρίση. Μετά θα βλέπαμε τι θα κάναμε.

Continue reading