Δέκα βιβλία για νεαρές γυναίκες

readingΠριν από μερικά χρόνια ο Άγγλος συγγραφέας Ίαν Μακ Γιούαν έκανε το εξής (μη επιστημονικό) πείραμα: πήγε μαζί με τον γιο του σε ένα πολυσύχναστο πάρκο του Λονδίνου και άρχισε να μοιράζει δωρεάν βιβλία. Μέσα σε μερικά λεπτά, είχε χαρίσει τριάντα.

Σχεδόν όλοι όσοι πήραν βιβλίο ήταν γυναίκες, οι οποίες ήταν «πρόθυμες και ευγνώμονες» ενώ οι άντρες «ήταν επιφυλακτικοί, ακόμη και αρνητικοί». Το συμπέρασμα του Ίαν Μακ Γιούαν, το οποίο έγραψε στην εφημερία the Guardian, ήταν «όταν οι γυναίκες σταματήσουν να διαβάζουν, το μυθιστόρημα θα πεθάνει».

Φυσικά, αυτή είναι μια δική του εμπρηστική δήλωση, και το πείραμα δεν λέει τόσα για τη σχέση των γυναικών με τα βιβλία, όσο για το ότι δυσκολεύονται περισσότερο να μεταδώσουν αρνητικά συναισθήματα σε αγνώστους – αλλά αυτή η συζήτηση είναι για άλλες στήλες. Αυτό που είναι σίγουρο και επιβεβαιώνεται από διαφορετικούς φορείς, είναι ότι οι γυναίκες διαβάζουν περισσότερα μυθιστορήματα από τους άντρες, ενώ οι άντρες προτιμούν τα ιστορικά βιβλία και τις βιογραφίες.

Μια νεαρή γυναίκα πρέπει να βρει το δρόμο της μέσα από τα αντικρουόμενα μηνύματα που δέχεται, προσπαθώντας να βρει πώς θα γίνει να μην είναι ούτε «εύκολη», ούτε «δύσκολη», να μην έχει παθητική στάση, αλλά να μην διεκδικεί επιθετικά και γίνει «σκύλα», να υμνεί τη «θηλυκότητα», ό,τι και αν σημαίνει αυτό, αλλά ταυτόχρονα να μην βασίζεται σε αυτή, αλλά στο μυαλό της.

Ο δρόμος δεν είναι ευδιάκριτος, και η μέθοδος δεν είναι μια. Η αναζήτηση μπορεί να εμπλουτιστεί, αν όχι καθοριστεί, και μέσα από τη λογοτεχνία. Τα ερωτήματα που έχουμε στο μυαλό μας, αυτά που μας ζαλίζουν και μας πνίγουν, δεν είναι πρωτότυπα. Άλλοι άνθρωποι, πιο έξυπνοι και πιο ώριμοι από εμάς, έχουν παιδέψει το μυαλό τους για να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Μέσα από τις ιστορίες τους θα βρούμε και τις δικές μας.

Υπάρχουν πολλές λίστες που προτείνουν «βιβλία για νεαρές γυναίκες». Πολλές από αυτές πέφτουν στα στερεότυπα που προσπαθούμε μια ζωή να αποφύγουμε, γιατί τι είναι οι «νεαρές γυναίκες» αν όχι απλώς «νεαροί άνθρωποι;» Όμως, άντρες και γυναίκες ακόμη δεν είμαστε καθ’όλα ίσοι, και αν κάποιος διαφωνεί με αυτό, τότε σίγουρα δεν είμαστε ίδιοι.

Οι παρακάτω προτάσεις είναι δικές μου, από όσο πιο μεγάλο φάσμα μπόρεσα να σκεφτώ. Φυσικά υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία ακόμη, τα οποία περιμένουμε στα σχόλια. Πείτε μας τις προτάσεις σας και αν θέλετε, συμπληρώστε γιατί διαλέγετε αυτά τα βιβλία.

Βέβαια δε χρειάζεται να είσαστε νεαρή γυναίκα για να τα διαβάσετε, κάθε βιβλίο λέει μια άλλη ιστορία στον καθένα μας.

(Εννοείται ότι οι άντρες αντιμετωπίζουν τις δικές τους προκλήσεις μεγαλώνοντας, για κανένα φύλο δεν είναι ρόδινα τα πράγματα. Όμως είμαι γυναίκα, και μόνο τη δική μου πλευρά ξέρω!)

 

  1. Αυτόχειρες Παρθένοι, Τζέφρι Ευγενίδης

Δεκαετία του ’70, στο Grosse Pointe, αστικό προάστιο του Continue reading

Advertisements

Βιβλίο: “Τα Καμίνια εντός: 14+1 διηγήματα” του Ιερώνυμου Πολλάτου

Μια νέα εξαιρετική πρόταση φαίνεται να έχει έρθει ήδη στα ράφια των βιβλιοπωλείων για τους φίλους του Πειραιά και όχι μόνο.

1488234_631375050260146_923485024_nΤα Καμίνια εντός είναι μια σειρά 14+1 διηγημάτων με κέντρο δράσης τη «Φοινικιά», μια γειτονιά στα Καμίνια του Πειραιά στις δεκαετίες 1950-1970. Είναι ένας κόσμος σαν κι αυτούς που αντικρίζουμε στους σκοτεινούς και ραϊσμένους τοίχους ξεχασμένων εκκλησιών, όπου ο λαϊκός αγιογράφος ζωγραφίζει τους ανθρώπους να παλεύουν, κρατώντας πιρούνες και δρεπάνια, καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από τις φωτιές της κόλασης.

Καθώς ξεκινάει η δεκαετία του 1950, οι επαρχιώτες εγκαταλείπουν τις εστίες τους για έρθουν στις πόλεις (εδώ, πρόκειται για τον Πειραιά) αναζητώντας δουλειά, μιας και οι μηχανές στα εργοστάσια και στις βιοτεχνίες έχουν ανάψει και υπάρχει ανάγκη εργατικών χεριών. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έρχονται για να χαθούν στην ανωνυμία του πλήθους, κρύβοντας τις πληγές τους από τις συνέπειες του εμφύλιου.

Οι ήρωες του βιβλίου παλεύουν για το σήμερα και ελάχιστοι για το αύριο, χαμένοι σ’ έναν τόπο με χωματένιους δρόμους και λάσπες. Κι όταν μαθαίνουν πως στη γειτονιά τους θα γυριστεί κινηματογραφική ταινία, φουσκώνουν από υπερηφάνεια. Κι όπως λέει ο Παυλάρας «…Σημασία έχει να φανεί η γειτονιά, ο κόσμος της εργατιάς, οι άνθρωποι οι ξεχασμένοι κι απ’ το Θεό. Λίγο είναι αυτό;…».

 Η ιστορία μπλέκεται με τη μυθιστορία και αναπλάθει τις καθημερινές στιγμές των ανθρώπων της γειτονιάς αναπαράγοντας στερεότυπα και αναζητώντας το νήμα του αγώνα για την επιβίωση.

Τα διηγήματα ξεκινούν με τον Continue reading

Νέο βιβλίο: «Μπρους»

ΜΠΡΟΥΣ ΣΠΡΙΝΓΚΣΤΙΝ: Ένιωθα σαν καρικατούρα στη σκηνή

bruce-1Η πολυτάραχη ζωή του παγκόσμιου αυτού ροκ ήρωα ξετυλίγεται μέσα στις σελίδες της νέας του βιογραφίας με τίτλο «Μπρους», της πρώτης βιογραφίας που γράφτηκε τα τελευταία 25 χρόνια από τον δημοσιογράφο των «New York Times» και συγγραφέα Πίτερ Εϊμς Κάρλιν, σε συνεργασία με τον ίδιο, που μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις «Ροδακιό».

Το περιβάλλον όπου μεγάλωσε ο μικρός Μπρους ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό των άλλων παιδιών της ηλικίας του. Ζούσε με τον παππού και τη γιαγιά του, η οικογένεια των οποίων είχε σημαδευτεί από τον χαμό της 5χρονης κόρης τους: «Οταν ο Μπρους έγινε αρκετά μεγάλος για να παίξει έξω με τ’ άλλα παιδιά της γειτονιάς, οι επισκέψεις στα νοικοκυρεμένα τους σπίτια τον μπέρδευαν και τον στενοχωρούσαν. Ξαφνικά συνειδητοποίησε πως οι τοίχοι στα δωμάτια των φίλων του ήταν φρεσκοβαμμένοι, πως οι κάσες των παραθύρων τους δεν έτριζαν και πως τα ταβάνια στις κουζίνες τους έμοιαζαν σταθερά πάνω από τα κεφάλια τους. Ολοι οι ενήλικες έδειχναν αξιόπιστοι ? σταθερές δουλειές, τακτικοί μισθοί και κανένα δείγμα επερχόμενης υστερίας.”Αγαπούσα πάρα πολύ τον παππού και τη γιαγιά μου, αλλά ήταν τόσο μα τόσο περιθωριακοί”, λέει. ”Υπήρχε ένα σημείο ενοχής και ντροπής, μετά όμως αισθανόμουν άσχημα που ντρεπόμουν γι’ αυτούς”».

Ο πρώτος καλλιτέχνης που κέντρισε το ενδιαφέρον του Μπρους Σπρίνγκστιν στα σχολικά του χρόνια και έγινε ίνδαλμά του δεν ήταν άλλος από τον «βασιλιά» Ελβις Πρίσλεϊ. «Το μόνο που θέλει ένα παιδί είναι να ξεσηκώσει τον κόσμο, και τώρα αυτό έγινε αληθινό. Ηταν σαν γκρεμίζεις το σπίτι σου και να το ξαναχτίζεις σύμφωνα με τα όνειρά σου και τη φαντασία σου. Αυτός ο τύπος το κατάφερε… Ουσιαστικά αυτός ήταν ο πρόδρομος ενός νέου τύπου άνδρα», λέει ο Μπρους. Σταθμός στην έναρξη της καριέρας του Μπρους Σπρίνγκστιν ήταν το πολυπόθητο ραντεβού που με πολύ κόπο κατάφερε να του κλείσει ο μάνατζέρ του, ο Εϊπελ, με τον Τζον Χάμοντ, που είχε ανακαλύψει κορυφαίους καλλιτέχνες όπως τον Μπομπ Ντίλαν και την Μπίλι Χόλιντεϊ. «…Υστερα γύρισε στον Μπρους και του ζήτησε να παίξει ένα τραγούδι. Ο Μπρους άρπαξε την κιθάρα του κι έπαιξε τα πρώτα μέτρα του “It’s Hard to Be a Saint in the City”. O Χάμοντ αντιλήφθηκε αμέσως τη δυναμική στο παίξιμο του νεαρού. Μετά αφοσιώθηκε στους στίχους». «Κατάλαβα αμέσως πως Continue reading

Βιβλία: Νέες εκδόσεις

Homo economicus – Ένας (παραστρατημένος) προφήτης της νέας εποχής
Daniel Cohen,  μετάφραση: Μιχάλης Μητσός, Εκδόσεις: Πόλις, 2013

b191581Η κοινωνία γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική, η εμμονή με τους αριθμούς και η μανία των αξιολογήσεων επιβάλλονται παντού: η οικονομία οδηγεί τον κόσμο. Προς ποια κατεύθυνση όμως;
Η ευτυχία; Οι δείκτες ικανοποίησης και ευημερίας παραμένουν στάσιμοι ή υποχωρούν, τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα ζευγάρια. Η αποτελεσματικότητα; Πολύ κάτω από τις προσδοκίες, αν κρίνουμε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις και τους οικολογικούς κινδύνους. Η ελευθερία; Απογοήτευση κι εδώ, όσοι πίστευαν ότι η ευημερία θα οδηγούσε στη δημοκρατία διαψεύστηκαν: οι κρίσεις είναι εκείνες που ανατρέπουν τους τυράννους.
Στην πραγματικότητα, η οικονομία τείνει να επιβάλει… το δικό της μοντέλο: ένα μοντέλο όπου ο ανταγωνισμός νικά τη συνεργασία· όπου ο αποκτηθείς πλούτος ενισχύει την ανάγκη να συσσωρευτεί ακόμη περισσότερος· όπου, τέλος, ένα περίεργο είδος, ο “Homo economicus”, ορθώνεται πάνω από τα άλλα, διασπείροντας παντού τη νεοδαρβινική του λογική. Επεκτείνοντας τις αναλύσεις του προηγούμενου βιβλίου του, της “Ευημερίας του κακού” (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Τάσου Γιαννίτση), ο οικονομολόγος Daniel Cohen μας μεταφέρει έναν προβληματισμό που καταλαμβάνει μια μακρά περίοδο και αφορά τη σχέση ανάμεσα στην αναζήτηση της ατομικής ευτυχίας και την πορεία των κοινωνιών. Ξεκινώντας από την αρχαία Ρώμη και φτάνοντας στο σημερινό Πεκίνο, διερευνώντας τα διακυβεύματα της ψηφιακής και της γενετικής επανάστασης, ο συγγραφέας χαρτογραφεί εκτενώς τις απολαύσεις και τα βάσανα του σύγχρονου κόσμου.

Ο κόκκινος κάβουρας

Μίμης Ανδρουλάκης, Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗΣ, 2013, 210 σελίδες

kavouras_frΠρόκειται για μυθιστόρημα 210 σελίδων με θέμα τον κόσμο των πληροφοριών και τον αδίστακτο αγώνα των μυστικών υπηρεσιών να διεισδύσουν στις απόρθητες περιοχές κρατών και κομμάτων για να μάθουν τα πάντα. Πώς; Χρησιμοποιώντας τον πλέον πανάρχαιο τρόπο, δηλαδή τον προδότη άνθρωπο αλλά και τις εξελιγμένες μορφές τεχνολογίας, χάρη στις οποίες το σύστημα της πληροφοριακής εξουσίας μπορεί να κρυφακούει αρχηγούς κρατών, ηγέτες κινημάτων, καθοδηγημένες ερωμένες, αθυρόστομες συζύγους υπόπτων και χρήσιμους επιστήμονες.

Ο συγγραφέας αρχίζει το βιβλίο με μια ιστορία, που αιφνιδιάζει. Τον Ιανουάριο του 1983, επί «Αλλαγής», ο αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ενημερώνει τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος, Χαρίλαο Φλωράκη, πως στα ανώτατα κλιμάκια του Κόμματος εργαζόταν εδώ και χρόνια πληρωμένος πράκτορας παριστάνοντας τον σεμνό και εργατικό κομμουνιστή. Ο συγγραφέας – στέλεχος τότε του ΚΚΕ και στενός συνεργάτης του γενικού γραμματέα συμμετέχει στη διαδικασία αποπομπής του χαφιέ μέσα σε ένα κλίμα μυστικότητας και βουβής οργής.

«Καλύτερα να μην έγραφα τη ιστορία αυτού του πράκτορα στο Κόμμα. Καλύτερα, καθώς, τριάντα χρόνια μετά, το 2013, τη μεγάλη χρονιά της κυβερνοκατασκοπείας, ένας ανεμοστρόβιλος συμβάντων με παρέσυρε πολύ μακριά, μέχρι τα άδυτα του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και τα σκοτάδια του Διπλού Ανθρώπου» σημειώνει ο μυθιστοριογράφος και συνεχίζει: «Μακάρι να συνέχιζα να λέω την ιστορία του μ΄ ένα ποτήρι κρασί σε μικρές συντροφιές. Έλα, όμως, που φοβάμαι μη χαθεί, μη δεν απομείνει κανείς που να την έχει ζήσει από πρώτο χέρι και να μπορεί να την αφηγηθεί». Καταλήγει: «Ο Κόκκινος Κάβουρας βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία γραμμένη σαν παραμύθι».

 

Η μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009

Γιάννης Βούλγαρης, εκδόσεις: Πόλις, 2013, 518 σελ.

b191123Το βιβλίο πραγματεύεται από την οπτική της πολιτικής κοινωνιολογίας και της πολιτικής ιστορίας τη “μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009”. Αποτελεί χρονικά διευρυμένη και αναθεωρημένη έκδοση του προηγούμενου που είχε εκδοθεί στις αρχές του 2008 με τίτλο “Η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση”.

Διανύσαμε, λοιπόν, πορεία μισού περίπου αιώνα. Μισού αιώνα που περιέκλειε όμως τρεις τουλάχιστον εποχές της Ελλάδας. Τη μετεμφυλιακή με τον τραγικό επίλογο της δικτατορίας, την καθαυτή μεταπολιτευτική με τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας και την αργή επούλωση των προηγούμενων ιστορικών τραυμάτων, και, τέλος, την αρχική φάση εισαγωγής του ευρώ, κατά την οποία η χώρα εντάχθηκε όλο και πιο σταθερά στα πυκνά δίκτυα της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η όλη πορεία κατέληξε στη χρεοκοπία, όταν η Ελλάδα παρασύρθηκε στη δίνη της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης. Αυτή η δραματική δοκιμασία έδωσε λαβή σε μηδενιστικές αποτιμήσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ακόμη και σε ευθείες επιθέσεις κατά της Δημοκρατίας. Σαν η “Μεταπολίτευση” να συρρικνώθηκε και να ταυτίστηκε με τη χρεοκοπία. Έτσι, στην περίοδο της κρίσης η αποτίμηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας έγινε επίμαχο πολιτικό διακύβευμα. Γεγονός αναμενόμενο, εξίσου όμως παραπλανητικό. Θα ήταν σαν να κρίναμε μια πλούσια και σύνθετη περίοδο όπως εκείνη του Τρικούπη, ισοπεδώνοντάς την στη χρεοκοπία του 1893 – 1897. Με άλλα λόγια, η εποχή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας 1974 – 2009 απαιτεί μια σφαιρικότερη προσέγγιση, ώστε να ερμηνευτούν και να αξιολογηθούν ταυτόχρονα οι επιτυχίες και οι αποτυχίες της, η εσωτερική δυναμική της και οι αντιφάσεις της.

Μικρό, εναλλακτικό, ιδιαίτερο: το βιβλιοπωλείο του μέλλοντος

Φωταγωγός: Ένα βιβλιοπωλείο – χώρος τέχνης

IMG_4059Στον αριθμό 59Α της οδού Κολοκοτρώνη, στη Στοά Κουρτάκη, άνοιξε ο «Φωταγωγός», πριν από έναν μήνα, βιβλιοπωλείο και χώρος τέχνης ταυτόχρονα. Σαν προέκταση του γνωστού «Βοοze», με κάτι από Σόχο στην ατμόσφαιρα, ένα σημείο όπου διασταυρώνονται οι ήχοι και οι μυρωδιές της πόλης με τις ανθρώπινες ιστορίες.

Η Τζούλια Τσιακίρη των εκδόσεων «Ροδακιό» και ο art director Γιάννης Καρλόπουλος ένωσαν τις δυνάμεις τους καθώς μοιράζονται την ίδια αισθητική και άποψη σε ένα πρωτότυπο εγχείρημα με την ιδιαίτερη σφραγίδα τους.

Δεν είναι γενικό βιβλιοπωλείο. Στον απλό, «φοιτητικό» χώρο, με τους λιτούς πάγκους, τα ράφια από σίδερο και ξύλο, μπορείς να βρεις τις καινούργιες και παλιές εκδόσεις του «Ροδακιού»: προσεγμένες μεταφράσεις παλαιότερων συγγραφέων, ριψοκίνδυνες παρουσιάσεις πρωτοεμφανιζόμενων Ελλήνων, καθώς και το περιοδικό «Εκηβόλος». Παράλληλα, τα προσεγμένα φωτογραφικά τετράδια του Fosphotos, με έμφαση στην εικόνα που σε ταξιδεύει και μικρά κείμενα δίγλωσσα ή στα αγγλικά: «motherland» του Γιάννη Δρακουλίδη για την Κρήτη τον Αύγουστο, «μικρές ιστορίες πατριδογνωσίας» του Γιάννη Κωσταρή, από τα τελευταία. Κι ακόμα, καρτ ποστάλ, αφίσες, τυπώματα, παλιά βινύλια εμπλουτίζουν ένα art gift shop με προσιτές τιμές.

«Μέσα στο πλαίσιο της συρρίκνωσης γεννιούνται Continue reading

Βιβλία: Επτά επιλογές για το καλοκαίρι

Φίλιπ Ροθ, «Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή», Εκδόσεις Πόλις

ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΕΝΑ ΚΟΥΗ υπόθεση αυτού του βιβλίου διαδραματίζεται στην εποχή του μακαρθισμού.

Η παρακμή της σχέσης του κεντρικού ήρωα με τη σύζυγό του, και ο αμείλικτος τρόπος με τον οποίο ανατέμνει το χαρακτήρα της. Αδύναμη, ευάλωτη, και τραγικά ανώριμη, είναι μια γυναίκα που δεν μπορεί να επιβληθεί ούτε στην κόρη της ούτε στο σύζυγό της.

Όταν βγήκε το βιβλίο, οι κριτικοί στη Βρετανία υποστήριξαν ότι αυτή η ιστορία ήταν βασισμένη στην εμπειρία του Ροθ από το δεύτερο γάμο του με τη γνωστή βρετανίδα ηθοποιό, Κλερ Μπλουμ. Όταν είχε εκδοθεί το επεισοδιακό διαζύγιό τους ύστερα από τέσσερα χρόνια γάμου η Μπλουμ είχε γράψει ένα βιβλίο, το «Leaving a doll’s house» (1996) στο οποίο μιλούσε με τα μελανότερα χρώματα για τον επί δεκαεπτά χρόνια σύντροφό της. Λένε, ότι εκείνος απάντησε δυο χρόνια μετά με αυτό το βιβλίο, στο οποίο απαριθμεί τα χιλιάδες ελαττώματά της. Επειδή όμως μιλάμε για τον Ροθ, τον μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό συγγραφέα, το λεπτομερές ψυχογράφημα που ξεδιπλώνει στις σελίδες του βιβλίου του, αποκαλύπτει εν τέλει μια γυναίκα συμπαθή μέσα στην τρωτότητά της. Ο ίδιος δεν θα το παραδεχόταν ποτέ (it’s fiction! θα αναφωνούσε ενοχλημένος), αλλά κάπως έτσι πήρε την πανηγυρική ρεβάνς χωρίς να χάσει ρανίδα αξιοπρέπειας κάτι που δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί με βεβαιότητα για τη συμπαθή βρετανίδα ηθοποιό.

Μέ­νης Κου­μα­ντα­ρέ­ας, «Θά­να­τος στο Βαλ­πα­ραΐζο», Εκδό­σεις Πα­τά­κη

κοθμαΛίγα πράγματα γνωρίζαμε για τους ηγέτες των Ανατολικών Χωρών, το περιώνυμο κάποτε Ανατολικό Μπλοκ. Ακόμη λιγότερα θυμόμαστε, καθώς πλησιάζει να συμπληρωθεί εικοσιπενταετία από την κατάργησή του. Έχουν απομείνει η ουγγρική επανάσταση του 1956 με την εκτέλεση του Ίμρε Νάγκυ και η Άνοιξη της Πράγας του 1968 με την απόσυρση του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Όσο για τους μέχρι τέλους πιστούς στο σοβιετικό καθεστώς, έμεινε η πτώση τους, κι αυτή, κυρίως, στις περιπτώσεις που στάθηκε αιματηρή, όπως εκείνη του Νικολάε Τσαουσέσκου, που εκτελέστηκε μετά της συζύγου του. Ενώ, ο βούλγαρος ηγέτης Τοντόρ Ζίβκοφ ή ο ένα χρόνο νεότερός του Έριχ Χόνεκερ, που πλησίαζαν τα 80 το σωτήριον έτος της αποκαθήλωσής τους, το 1989, πρόλαβαν και παραιτήθηκαν. Στη συνέχεια, και οι δυο φυλακίστηκαν.
Ο πρώτος λίγο πριν το θάνατό του, το 1998, απηλλάγη από τις κατηγορίες. Ο Χόνεκερ είχε περισσότερες περιπέτειες. Φυλακίστηκε, λόγω της σοβαρής κατάστασης της υγείας του εισήχθη σε ρωσικό στρατιωτικό νοσοκομείο, φυγαδεύτηκε στη Μόσχα, επανεκδόθηκε στη Γερμανία στα μέσα του 1992, φυλακίστηκε, δικάστηκε, και, τελικά, λόγω ανηκέστου βλάβης, αποφυλακίστηκε. Μάλλον είναι ο μοναδικός κομουνιστής ηγέτης, που κατέφυγε στη Λατινική Αμερική. Επέλεξε το Σαντιάγκο, λόγω των καλών του σχέσεων με την Χιλή την εποχή του Αλλιέντε και της βοήθειας που πρόσφερε μετά την κατάρρευσή του στους διωκόμενους Χιλιανούς από το καθεστώς του Πινοσέτ. Πήγε οικογενειακώς, με την δεύτερη σύζυγό του, την κόρη τους και τον χιλιανό σύζυγό της, Ιανουάριο 1993. Εκεί πέθανε από καρκίνο του ήπατος, στις 30 Μαΐου 1994.
Ένας λόγος, που θυμόμαστε τον Χόνεκερ, είναι η παντοδύναμη Στάζι, ακρωνύμιο του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας, που έδρασε επί των ημερών του και τελικά, υπέσκαψε και τον ίδιο μέχρι της πτώσης του. Πάντως, για θέμα μυθιστορηματικής βιογραφίας, εκ πρώτης όψεως, δεν φαίνεται να προσφέρεται. Αλλά και ποιος κομουνιστής ηγέτης του Ανατολικού Μπλοκ, των σοβιετικών συμπεριλαμβανομένων, προσφέρεται, έτσι που τα ύστερα αμαύρωσαν τα πρώτα. Ήρθε και η ιστορική αποτίμηση του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, που εξομοίωσε τα έργα τους με εκείνα των Ναζί, και τους αποτελείωσε, τουλάχιστον στη συνείδηση του Δυτικού Κόσμου. Οι δεύτεροι, ωστόσο, λόγω αναβίωσης ναζιστικών εκφάνσεων, έχουν επανέλθει στην επικαιρότητα.
Αυτή η τελευταία πτυχή, ίσως να μπορούσε να προσδώσει κάποιο ενδιαφέρον και στην περίπτωση του Χόνεκερ, αφού, κατά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, συμμετείχε, ως νεολαίος κομουνιστής, σε αντικαθεστωτικές ενέργειες. Το αποτέλεσμα ήταν μια δεκαετής φυλάκιση, από τα 23 του μέχρι τις πρώτες μαγιάτικες  ημέρες του 1945. Πέρασε της φυλακής τα σίδερα με τους Χιτλερικούς στις δόξες τους και τα ξαναδιάβηκε με θριαμβευτές τους Σοβιετικούς, μετά τις εκατόμβες στρατιωτών στα υψώματα του Ζέελοβ και τους δρόμους του Βερολίνου. Τότε, ο Χόνεκερ, στην κομβική ηλικία των 33 ετών, ίδρυσε το κίνημα της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας και άρχισε να αναρριχάται στην κομματική ιεραρχία μέχρι της ηγετικής θέσης του προέδρου του κράτους. [Μ. Θεοδοσοπούλου, 2/6/13, Η Εποχή]

Το μυθιστόρημα

Πώς ένας εξόριστος ετοιμοθάνατος κομμουνιστής ηγέτης περνά τις τελευταίες ημέρες του στη μακρινή Χιλή ανάμεσα σε μια εταίρα που τον σαγηνεύει, σ’ έναν ψευτοδόκτορα που τον υπονομεύει και έναν Έλληνα γιατρό που επιστρατεύεται για την περίσταση. Ένα υπαρξιακό δράμα που εξελίσσεται σε πολιτικό θρίλερ μέσα σ’ ένα σκηνικό τρόμου και γοητείας στο Βαλπαραΐζο.

Τζέφρι Ευγενίδης, «Middlesex, Ανάμεσα στα δυο φύλα», Εκδόσεις Libro

ΕΥΓΕΝΙΔΗΣΑναμφισβήτητα, αυτό είναι το magnum opus του. Η ιστορία της ερμαφρόδιτης Calliope Stephanides, της εγγονής των Μικρασιατών προσφύγων, συγγενών πρώτου βαθμού που αγαπήθηκαν λίγο παραπάνω, μέσα από τη διαυγή όσο και ψύχραιμη ματιά του Ευγενίδη, ο οποίος παίρνει τις αποστάσεις του από τους ήρωές του, αφήνοντας τα συναρπαστικά πορτραίτα που χτίζει για αυτούς να μιλήσουν στην ψυχή του αναγνώστη.

Ο Εugenides δίνει ένα μάθημα του πώς Continue reading