Δέκα βιβλία για νεαρές γυναίκες

readingΠριν από μερικά χρόνια ο Άγγλος συγγραφέας Ίαν Μακ Γιούαν έκανε το εξής (μη επιστημονικό) πείραμα: πήγε μαζί με τον γιο του σε ένα πολυσύχναστο πάρκο του Λονδίνου και άρχισε να μοιράζει δωρεάν βιβλία. Μέσα σε μερικά λεπτά, είχε χαρίσει τριάντα.

Σχεδόν όλοι όσοι πήραν βιβλίο ήταν γυναίκες, οι οποίες ήταν «πρόθυμες και ευγνώμονες» ενώ οι άντρες «ήταν επιφυλακτικοί, ακόμη και αρνητικοί». Το συμπέρασμα του Ίαν Μακ Γιούαν, το οποίο έγραψε στην εφημερία the Guardian, ήταν «όταν οι γυναίκες σταματήσουν να διαβάζουν, το μυθιστόρημα θα πεθάνει».

Φυσικά, αυτή είναι μια δική του εμπρηστική δήλωση, και το πείραμα δεν λέει τόσα για τη σχέση των γυναικών με τα βιβλία, όσο για το ότι δυσκολεύονται περισσότερο να μεταδώσουν αρνητικά συναισθήματα σε αγνώστους – αλλά αυτή η συζήτηση είναι για άλλες στήλες. Αυτό που είναι σίγουρο και επιβεβαιώνεται από διαφορετικούς φορείς, είναι ότι οι γυναίκες διαβάζουν περισσότερα μυθιστορήματα από τους άντρες, ενώ οι άντρες προτιμούν τα ιστορικά βιβλία και τις βιογραφίες.

Μια νεαρή γυναίκα πρέπει να βρει το δρόμο της μέσα από τα αντικρουόμενα μηνύματα που δέχεται, προσπαθώντας να βρει πώς θα γίνει να μην είναι ούτε «εύκολη», ούτε «δύσκολη», να μην έχει παθητική στάση, αλλά να μην διεκδικεί επιθετικά και γίνει «σκύλα», να υμνεί τη «θηλυκότητα», ό,τι και αν σημαίνει αυτό, αλλά ταυτόχρονα να μην βασίζεται σε αυτή, αλλά στο μυαλό της.

Ο δρόμος δεν είναι ευδιάκριτος, και η μέθοδος δεν είναι μια. Η αναζήτηση μπορεί να εμπλουτιστεί, αν όχι καθοριστεί, και μέσα από τη λογοτεχνία. Τα ερωτήματα που έχουμε στο μυαλό μας, αυτά που μας ζαλίζουν και μας πνίγουν, δεν είναι πρωτότυπα. Άλλοι άνθρωποι, πιο έξυπνοι και πιο ώριμοι από εμάς, έχουν παιδέψει το μυαλό τους για να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Μέσα από τις ιστορίες τους θα βρούμε και τις δικές μας.

Υπάρχουν πολλές λίστες που προτείνουν «βιβλία για νεαρές γυναίκες». Πολλές από αυτές πέφτουν στα στερεότυπα που προσπαθούμε μια ζωή να αποφύγουμε, γιατί τι είναι οι «νεαρές γυναίκες» αν όχι απλώς «νεαροί άνθρωποι;» Όμως, άντρες και γυναίκες ακόμη δεν είμαστε καθ’όλα ίσοι, και αν κάποιος διαφωνεί με αυτό, τότε σίγουρα δεν είμαστε ίδιοι.

Οι παρακάτω προτάσεις είναι δικές μου, από όσο πιο μεγάλο φάσμα μπόρεσα να σκεφτώ. Φυσικά υπάρχουν εκατοντάδες βιβλία ακόμη, τα οποία περιμένουμε στα σχόλια. Πείτε μας τις προτάσεις σας και αν θέλετε, συμπληρώστε γιατί διαλέγετε αυτά τα βιβλία.

Βέβαια δε χρειάζεται να είσαστε νεαρή γυναίκα για να τα διαβάσετε, κάθε βιβλίο λέει μια άλλη ιστορία στον καθένα μας.

(Εννοείται ότι οι άντρες αντιμετωπίζουν τις δικές τους προκλήσεις μεγαλώνοντας, για κανένα φύλο δεν είναι ρόδινα τα πράγματα. Όμως είμαι γυναίκα, και μόνο τη δική μου πλευρά ξέρω!)

 

  1. Αυτόχειρες Παρθένοι, Τζέφρι Ευγενίδης

Δεκαετία του ’70, στο Grosse Pointe, αστικό προάστιο του Continue reading

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στο «12 Χρόνια Σκλάβος»

7 βραβεία συνολικά στο «Gravity» – Τρία Όσκαρ έλαβε και το «Dallas Buyers Club».

635984_selfie1Στην Κέιτ Μπλάνσετ και στον Μάθιου Μακόναχι απονεμήθηκαν τα Όσκαρ α΄ γυναικείου και α’ ανδρικού ρόλου.
«Θέλω να ευχαριστήσω αυτή τη θαυμάσια ιστορία» δήλωσε ο βρετανός Στιβ ΜακΚουίν, παραλαμβάνοντας το βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Είναι η πρώτη φορά που μαύρος σκηνοθέτης τιμάται με Όσκαρ. Ο ίδιος τόνισε ότι «όλοι μας δικαιούμαστε όχι απλώς να επιβιώνουμε, αλλά να ζούμε». Αφιέρωσε την ταινία σε όλους όσοι έχουν αντιμετωπίσει σκλαβιά, στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν.
Για το «12 Χρόνια Σκλάβος» απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου ο  Τζον Ρίντλεϊ, και το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου  η 31χρονη ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο.
Ο Μάθιου Μακόναχι απέσπασε το ‘Οσκαρ α΄ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Dallas Buyers Club», ενώ στον 42χρονο Τζάρεντ Λέτο απονεμήθηκε το Όσκαρ β΄ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ίδια ταινία ως «γλυκιά και ανεκτική Ράιον», μια οροθετική τρανσέξουαλ.
H Κέιτ Μπλάνσετ απέσπασε το ‘Οσκαρ α΄γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Θλιμμένη Τζάσμιν» (Blue Jasmine) του Γούντι Άλεν.
Η ταινία «Gravity» τιμήθηκε – μεταξύ άλλων – με τα Όσκαρ Σκηνοθεσίας (Αλφόνσο Κουαρόν), Μουσικής (Στήβεν Πράις) Μοντάζ (Αλφόνσο Κουαρόν, Μαρκ Σάνγκερ), Φωτογραφίας (Εμμανουέλ Λουμπέζκι) και Ήχου (Γκλεν Φρημαντλ).
Το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου κέρδισε ο Σπάικ Τζόνζ για την ταινία «Her».
Το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας απονεμήθηκε στην ιταλική ταινία «Η τέλεια ομορφιά», σε σκηνοθεσία του Πάολο Σορεντίνο, που ήταν και το φαβορί στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Η ταινία «Frozen» (Βασίλισσα του Χιονιού) της Walt Disney Animation Studios κέρδισε το Όσκαρ για την Kαλύτερη Tαινία Kινουμένων Σχεδίων, και έγινε η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Disney που κατακτά το περίφημο αγαλματίδιο. Η 53η ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, είναι μια ελεύθερη διασκευή ένα μουσικό παραμύθι βασισμένο στο μύθο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που αφηγείται το δεσμό και τις περιπέτειες των δύο αδελφών και πριγκιπισσών της Έλσα και της Αν σε ένα παγωμένο σκανδιναβικό βασίλειο.

ΟΛΑ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΟΣΚΑΡ

Καλύτερη Ταινία
«12 Χρόνια Σκλάβος»

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Αλφόνσο Κουαρόν («Gravity»)

Α΄ Ανδρικού Continue reading

Στην ταινία «Μαύρο κάρβουνο, λεπτός πάγος» η Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο

629106_kinaΗ κινεζική ταινία «Black Coal, Thin Ice» («Μαύρο κάρβουνο, λεπτός πάγος») του Ντιάο Γινάν τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο του 64ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον ρόλο του πρώην αστυνομικού, ο Κινέζος Λιάο Φαν, βραβεύθηκε με την Αργυρή Άρκτο Ανδρικής Ερμηνείας, στην κατηγορία όπου υποψήφιος ήταν και ο Βαγγέλης Μουρίκης για το «Μικρό Ψάρι» του Οικονομίδη.
Αναλυτικά τα βραβεία του 64ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου: Continue reading

Αρχίζει απόψε το Φεστιβάλ του Βερολίνου

Διαγωνίζεται το «Μικρό ψάρι» του Γ. Οικονομίδη

Με σκηνοθέτες όπως ο Αλέν Ρενέ, ο Γουές Άντερσον και ο Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ συναγωνίζεται Γιάννης Οικονομίδης που συμμετέχει με την ταινία του «Μικρό Ψάρι» στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού 64ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου που αρχίζει σήμερα.

Έως τις 16 Φεβρουαρίου σε κινηματογραφικές αίθουσες του Βερολίνου θα προβληθούν περισσότερες από 400 νέες ταινίες, αφιερώματα και εκθέσεις.

Την έναρξη του φεστιβάλ αναμένεται να κάνουν η υπουργός Πολιτισμού και των ΜΜΕ, Μόνικα Γκρούτερς, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της Μπερλινάλε, Τζέιμς Σάμους και ο διευθυντής του φεστιβάλ, Ντίτερ Κόσλικ. Μετά την τελετή έναρξης και την παρουσίαση των μελών της κριτικής επιτροπής, θα προβληθεί η διαγωνιζόμενη ταινία «The Grand Budapest Hotel» του Γουές Άντερσον, στην προβολή της οποίας, εκτός από τον σκηνοθέτη, θα παραστούν και οι πρωταγωνιστές της Ρέιφ Φαίνς, Τίλντα Σουίντον, Μπιλ Μάρεϊ, Σαϊόρς Ρόναν, Εντουαρντ Νόρντον, Λία Σεϊντού και Γουίλεμ Νταφόε.

Η ταινία του «καλτ» σκηνοθέτη Άντερσον αφηγείται τις περιπέτειες του θυρωρού ενός διάσημου ξενοδοχείου στην περίοδο ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους και ενός νεαρού υπαλλήλου που γίνεται ο πιο στενός του φίλος.

Πηγή: ΑΠΕ

Βιβλίο: “Τα Καμίνια εντός: 14+1 διηγήματα” του Ιερώνυμου Πολλάτου

Μια νέα εξαιρετική πρόταση φαίνεται να έχει έρθει ήδη στα ράφια των βιβλιοπωλείων για τους φίλους του Πειραιά και όχι μόνο.

1488234_631375050260146_923485024_nΤα Καμίνια εντός είναι μια σειρά 14+1 διηγημάτων με κέντρο δράσης τη «Φοινικιά», μια γειτονιά στα Καμίνια του Πειραιά στις δεκαετίες 1950-1970. Είναι ένας κόσμος σαν κι αυτούς που αντικρίζουμε στους σκοτεινούς και ραϊσμένους τοίχους ξεχασμένων εκκλησιών, όπου ο λαϊκός αγιογράφος ζωγραφίζει τους ανθρώπους να παλεύουν, κρατώντας πιρούνες και δρεπάνια, καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από τις φωτιές της κόλασης.

Καθώς ξεκινάει η δεκαετία του 1950, οι επαρχιώτες εγκαταλείπουν τις εστίες τους για έρθουν στις πόλεις (εδώ, πρόκειται για τον Πειραιά) αναζητώντας δουλειά, μιας και οι μηχανές στα εργοστάσια και στις βιοτεχνίες έχουν ανάψει και υπάρχει ανάγκη εργατικών χεριών. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς έρχονται για να χαθούν στην ανωνυμία του πλήθους, κρύβοντας τις πληγές τους από τις συνέπειες του εμφύλιου.

Οι ήρωες του βιβλίου παλεύουν για το σήμερα και ελάχιστοι για το αύριο, χαμένοι σ’ έναν τόπο με χωματένιους δρόμους και λάσπες. Κι όταν μαθαίνουν πως στη γειτονιά τους θα γυριστεί κινηματογραφική ταινία, φουσκώνουν από υπερηφάνεια. Κι όπως λέει ο Παυλάρας «…Σημασία έχει να φανεί η γειτονιά, ο κόσμος της εργατιάς, οι άνθρωποι οι ξεχασμένοι κι απ’ το Θεό. Λίγο είναι αυτό;…».

 Η ιστορία μπλέκεται με τη μυθιστορία και αναπλάθει τις καθημερινές στιγμές των ανθρώπων της γειτονιάς αναπαράγοντας στερεότυπα και αναζητώντας το νήμα του αγώνα για την επιβίωση.

Τα διηγήματα ξεκινούν με τον Continue reading

Οι 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, http://www.lifo.gr

Φυσικά, η “δεκάδα της χρονιάς” δεν είναι παρά ένα δημοσιογραφικό σχήμα λόγου, διότι πάντα κάποια αφήνει έξω και κάποια άλλα, τα χωράει με το ερωτηματικό της ανθεκτικότητας τους.
Είδαμε τρομερές γυναίκες στη Γκλόρια, τη Θλιμμένη Τζάσμιν και το Παρελθόν, με ερμηνείες αξέχαστες. Ένα πλούσιο, σωστό, διαφορετικό μιούζικαλ, τους Άθλιους, καθώς και μια αλλιώτικη, στοχαστική, και πάντα πολυτελώς φτιαγμένη Άννα Καρένινα.
Δυο ξαδέλφια που ζουν σε συγγενείς μητροπόλεις, το Φράνσις Χα και το Oh Boy, στη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο αντίστοιχα, ασπρόμαυρα και μελαγχολικά, που αναρωτιούνται για τη ζωή μετά τα 30.
Δυο ευρωπαϊκά φιλμ που πέρασαν άδικα, σχετικά απαρατήρητα, το Μετά το Μάη και τα Παιδιά του Πολέμου. Οι χίπις και ο πόλεμος. Ήρωες αταίριαστοι, στα όρια του απόκληρου.
Τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ να παλεύει με τα κύματα και τη μοναξιά του, στο αφαιρετικό Όλα Χάθηκαν, και τον Τομ Χανκς να παζαρεύει με σύγχρονους πειρατές στο Captain Phillips. Το Hunger Games, Η Φωτιά, που επιτέλους εκπροσωπεί επάξια τα κορίτσια στο αρσενικό γκέτο των κινηματογραφικών ηρώων.
Το Ψάχνοντας τον Sugarman, το ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Τη Μικρά Αγγλία, την ελληνική ταινία της χρονιάς- με τον Εχθρό Μου, το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού και τη Miss Violence, να έρχονται κοντά. Τον Iron Man νούμερο τρία, τον πλέον συναρπαστικό κόμικ ήρωα της χρονιάς και πάλι, με χειρότερο τον πέραν του βαρετού Θορ. Τον Οδηγό Αισιοδοξίας, την πιο τρελή παρέα της χρονιάς, σε μια κωμωδία που φλέρταρε με την καταστροφή και σωνόταν με χάρη. Και τέλος, τον Άγνωστο της Λίμνης του Αλέν Γκιροντί, η ταινία που πρέπει να βρει διανομή στη χώρα μας.
Επίσης, είχαμε ηχηρές απογοητεύσεις, όπως Continue reading

Νέο βιβλίο: «Μπρους»

ΜΠΡΟΥΣ ΣΠΡΙΝΓΚΣΤΙΝ: Ένιωθα σαν καρικατούρα στη σκηνή

bruce-1Η πολυτάραχη ζωή του παγκόσμιου αυτού ροκ ήρωα ξετυλίγεται μέσα στις σελίδες της νέας του βιογραφίας με τίτλο «Μπρους», της πρώτης βιογραφίας που γράφτηκε τα τελευταία 25 χρόνια από τον δημοσιογράφο των «New York Times» και συγγραφέα Πίτερ Εϊμς Κάρλιν, σε συνεργασία με τον ίδιο, που μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις «Ροδακιό».

Το περιβάλλον όπου μεγάλωσε ο μικρός Μπρους ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό των άλλων παιδιών της ηλικίας του. Ζούσε με τον παππού και τη γιαγιά του, η οικογένεια των οποίων είχε σημαδευτεί από τον χαμό της 5χρονης κόρης τους: «Οταν ο Μπρους έγινε αρκετά μεγάλος για να παίξει έξω με τ’ άλλα παιδιά της γειτονιάς, οι επισκέψεις στα νοικοκυρεμένα τους σπίτια τον μπέρδευαν και τον στενοχωρούσαν. Ξαφνικά συνειδητοποίησε πως οι τοίχοι στα δωμάτια των φίλων του ήταν φρεσκοβαμμένοι, πως οι κάσες των παραθύρων τους δεν έτριζαν και πως τα ταβάνια στις κουζίνες τους έμοιαζαν σταθερά πάνω από τα κεφάλια τους. Ολοι οι ενήλικες έδειχναν αξιόπιστοι ? σταθερές δουλειές, τακτικοί μισθοί και κανένα δείγμα επερχόμενης υστερίας.”Αγαπούσα πάρα πολύ τον παππού και τη γιαγιά μου, αλλά ήταν τόσο μα τόσο περιθωριακοί”, λέει. ”Υπήρχε ένα σημείο ενοχής και ντροπής, μετά όμως αισθανόμουν άσχημα που ντρεπόμουν γι’ αυτούς”».

Ο πρώτος καλλιτέχνης που κέντρισε το ενδιαφέρον του Μπρους Σπρίνγκστιν στα σχολικά του χρόνια και έγινε ίνδαλμά του δεν ήταν άλλος από τον «βασιλιά» Ελβις Πρίσλεϊ. «Το μόνο που θέλει ένα παιδί είναι να ξεσηκώσει τον κόσμο, και τώρα αυτό έγινε αληθινό. Ηταν σαν γκρεμίζεις το σπίτι σου και να το ξαναχτίζεις σύμφωνα με τα όνειρά σου και τη φαντασία σου. Αυτός ο τύπος το κατάφερε… Ουσιαστικά αυτός ήταν ο πρόδρομος ενός νέου τύπου άνδρα», λέει ο Μπρους. Σταθμός στην έναρξη της καριέρας του Μπρους Σπρίνγκστιν ήταν το πολυπόθητο ραντεβού που με πολύ κόπο κατάφερε να του κλείσει ο μάνατζέρ του, ο Εϊπελ, με τον Τζον Χάμοντ, που είχε ανακαλύψει κορυφαίους καλλιτέχνες όπως τον Μπομπ Ντίλαν και την Μπίλι Χόλιντεϊ. «…Υστερα γύρισε στον Μπρους και του ζήτησε να παίξει ένα τραγούδι. Ο Μπρους άρπαξε την κιθάρα του κι έπαιξε τα πρώτα μέτρα του “It’s Hard to Be a Saint in the City”. O Χάμοντ αντιλήφθηκε αμέσως τη δυναμική στο παίξιμο του νεαρού. Μετά αφοσιώθηκε στους στίχους». «Κατάλαβα αμέσως πως Continue reading

Βιβλία: Νέες εκδόσεις

Homo economicus – Ένας (παραστρατημένος) προφήτης της νέας εποχής
Daniel Cohen,  μετάφραση: Μιχάλης Μητσός, Εκδόσεις: Πόλις, 2013

b191581Η κοινωνία γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική, η εμμονή με τους αριθμούς και η μανία των αξιολογήσεων επιβάλλονται παντού: η οικονομία οδηγεί τον κόσμο. Προς ποια κατεύθυνση όμως;
Η ευτυχία; Οι δείκτες ικανοποίησης και ευημερίας παραμένουν στάσιμοι ή υποχωρούν, τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα ζευγάρια. Η αποτελεσματικότητα; Πολύ κάτω από τις προσδοκίες, αν κρίνουμε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις και τους οικολογικούς κινδύνους. Η ελευθερία; Απογοήτευση κι εδώ, όσοι πίστευαν ότι η ευημερία θα οδηγούσε στη δημοκρατία διαψεύστηκαν: οι κρίσεις είναι εκείνες που ανατρέπουν τους τυράννους.
Στην πραγματικότητα, η οικονομία τείνει να επιβάλει… το δικό της μοντέλο: ένα μοντέλο όπου ο ανταγωνισμός νικά τη συνεργασία· όπου ο αποκτηθείς πλούτος ενισχύει την ανάγκη να συσσωρευτεί ακόμη περισσότερος· όπου, τέλος, ένα περίεργο είδος, ο “Homo economicus”, ορθώνεται πάνω από τα άλλα, διασπείροντας παντού τη νεοδαρβινική του λογική. Επεκτείνοντας τις αναλύσεις του προηγούμενου βιβλίου του, της “Ευημερίας του κακού” (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Τάσου Γιαννίτση), ο οικονομολόγος Daniel Cohen μας μεταφέρει έναν προβληματισμό που καταλαμβάνει μια μακρά περίοδο και αφορά τη σχέση ανάμεσα στην αναζήτηση της ατομικής ευτυχίας και την πορεία των κοινωνιών. Ξεκινώντας από την αρχαία Ρώμη και φτάνοντας στο σημερινό Πεκίνο, διερευνώντας τα διακυβεύματα της ψηφιακής και της γενετικής επανάστασης, ο συγγραφέας χαρτογραφεί εκτενώς τις απολαύσεις και τα βάσανα του σύγχρονου κόσμου.

Ο κόκκινος κάβουρας

Μίμης Ανδρουλάκης, Εκδόσεις: ΠΑΤΑΚΗΣ, 2013, 210 σελίδες

kavouras_frΠρόκειται για μυθιστόρημα 210 σελίδων με θέμα τον κόσμο των πληροφοριών και τον αδίστακτο αγώνα των μυστικών υπηρεσιών να διεισδύσουν στις απόρθητες περιοχές κρατών και κομμάτων για να μάθουν τα πάντα. Πώς; Χρησιμοποιώντας τον πλέον πανάρχαιο τρόπο, δηλαδή τον προδότη άνθρωπο αλλά και τις εξελιγμένες μορφές τεχνολογίας, χάρη στις οποίες το σύστημα της πληροφοριακής εξουσίας μπορεί να κρυφακούει αρχηγούς κρατών, ηγέτες κινημάτων, καθοδηγημένες ερωμένες, αθυρόστομες συζύγους υπόπτων και χρήσιμους επιστήμονες.

Ο συγγραφέας αρχίζει το βιβλίο με μια ιστορία, που αιφνιδιάζει. Τον Ιανουάριο του 1983, επί «Αλλαγής», ο αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ενημερώνει τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος, Χαρίλαο Φλωράκη, πως στα ανώτατα κλιμάκια του Κόμματος εργαζόταν εδώ και χρόνια πληρωμένος πράκτορας παριστάνοντας τον σεμνό και εργατικό κομμουνιστή. Ο συγγραφέας – στέλεχος τότε του ΚΚΕ και στενός συνεργάτης του γενικού γραμματέα συμμετέχει στη διαδικασία αποπομπής του χαφιέ μέσα σε ένα κλίμα μυστικότητας και βουβής οργής.

«Καλύτερα να μην έγραφα τη ιστορία αυτού του πράκτορα στο Κόμμα. Καλύτερα, καθώς, τριάντα χρόνια μετά, το 2013, τη μεγάλη χρονιά της κυβερνοκατασκοπείας, ένας ανεμοστρόβιλος συμβάντων με παρέσυρε πολύ μακριά, μέχρι τα άδυτα του κόσμου των μυστικών υπηρεσιών και τα σκοτάδια του Διπλού Ανθρώπου» σημειώνει ο μυθιστοριογράφος και συνεχίζει: «Μακάρι να συνέχιζα να λέω την ιστορία του μ΄ ένα ποτήρι κρασί σε μικρές συντροφιές. Έλα, όμως, που φοβάμαι μη χαθεί, μη δεν απομείνει κανείς που να την έχει ζήσει από πρώτο χέρι και να μπορεί να την αφηγηθεί». Καταλήγει: «Ο Κόκκινος Κάβουρας βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία γραμμένη σαν παραμύθι».

 

Η μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009

Γιάννης Βούλγαρης, εκδόσεις: Πόλις, 2013, 518 σελ.

b191123Το βιβλίο πραγματεύεται από την οπτική της πολιτικής κοινωνιολογίας και της πολιτικής ιστορίας τη “μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009”. Αποτελεί χρονικά διευρυμένη και αναθεωρημένη έκδοση του προηγούμενου που είχε εκδοθεί στις αρχές του 2008 με τίτλο “Η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση”.

Διανύσαμε, λοιπόν, πορεία μισού περίπου αιώνα. Μισού αιώνα που περιέκλειε όμως τρεις τουλάχιστον εποχές της Ελλάδας. Τη μετεμφυλιακή με τον τραγικό επίλογο της δικτατορίας, την καθαυτή μεταπολιτευτική με τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας και την αργή επούλωση των προηγούμενων ιστορικών τραυμάτων, και, τέλος, την αρχική φάση εισαγωγής του ευρώ, κατά την οποία η χώρα εντάχθηκε όλο και πιο σταθερά στα πυκνά δίκτυα της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η όλη πορεία κατέληξε στη χρεοκοπία, όταν η Ελλάδα παρασύρθηκε στη δίνη της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης. Αυτή η δραματική δοκιμασία έδωσε λαβή σε μηδενιστικές αποτιμήσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ακόμη και σε ευθείες επιθέσεις κατά της Δημοκρατίας. Σαν η “Μεταπολίτευση” να συρρικνώθηκε και να ταυτίστηκε με τη χρεοκοπία. Έτσι, στην περίοδο της κρίσης η αποτίμηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας έγινε επίμαχο πολιτικό διακύβευμα. Γεγονός αναμενόμενο, εξίσου όμως παραπλανητικό. Θα ήταν σαν να κρίναμε μια πλούσια και σύνθετη περίοδο όπως εκείνη του Τρικούπη, ισοπεδώνοντάς την στη χρεοκοπία του 1893 – 1897. Με άλλα λόγια, η εποχή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας 1974 – 2009 απαιτεί μια σφαιρικότερη προσέγγιση, ώστε να ερμηνευτούν και να αξιολογηθούν ταυτόχρονα οι επιτυχίες και οι αποτυχίες της, η εσωτερική δυναμική της και οι αντιφάσεις της.

H Patti Smith γράφει για την ημέρα που πέθανε ο Lou Reed

Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών

Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Lou Reed η Patti Smith γράφει τον αποχαιρετισμό της στο newyorker.com. Είναι δύσκολο να αποδώσεις τον ποιητικό της λόγο στα Ελληνικά, σας προτείνουμε να το διαβάσετε, στα αγγλικά. Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση. Την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα νωρίς. Είχα αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να πάω στον ωκεανό και έτσι έρριξα ένα βιβλίο και ένα μπουκάλι νερό σε ένα σάκο και ξεκίνησα για το Rockaway Beach. Ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή ημέρα αλλά απέτυχα να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο. Η παραλία ήταν άδεια, και με την επέτειο του τυφώνα Sandy να πλησιάζει, η ήσυχη θάλασσα φαινόταν να ενσαρκώνει την αντιφατική φύση των πραγμάτων. Στάθηκα εκεί για λίγο και παρακολουθούσα την χαμηλή πτήση ενός αεροπλάνου όταν έλαβα ένα μήνυμα από την κόρη μου, Jesse. Ο Lou Reed ήταν νεκρός. Έκανα ένα βήμα πίσω και πήρα μια βαθιά ανάσα . Τον είχα συναντήσει με τη σύζυγό του Laurie στην πόλη πρόσφατα και είχα αισθανθεί ότι ήταν άρρωστος. Η κούραση είχε ρίξει τη σκιά της στο πάντα φωτεινό της πρόσωπο. Όταν ο Lou είπε αντίο, στα σκούρα του μάτια μπορούσες να διακρίνεις μια απροσδιόριστη, καλοσυνάτη θλίψη. Γνώρισα τον Lou στο Max του Kansas City, το 1970. Εκείνο το καλοκαίρι, οι Velvet Underground, θα έπαιζαν δύο set κάθε νύχτα για αρκετές εβδομάδες . Ο κριτικός και εμπειρογνώμονας Donald Lyons, είχε σοκαριστεί που δεν τους είχα δει ποτέ και με συνόδευσε επάνω για το δεύτερο σετ της πρώτης νύχτας τους. Mια παράφωνη μηχανή που θύμιζε σερφ και σου επέτρεπε να κινείσαι πολύ γρήγορα ή πολύ αργά. Ήταν η αργοπορημένη αλλά αποκαλυπτική μου εισαγωγή στο “Sister Ray. Μέσα σε λίγα χρόνια, στο ίδιο δωμάτιο στον πάνω όροφο του Max, o Lenny Kaye, o Richard Sohl κι εγώ, παρουσιάσαμε τη δική μας γη των χιλίων χορών. Ο Lou συχνά σταματούσε να δει τι σκαρώνουμε. Πολύπλοκος άνθρωπος, ενθάρρυνε τις προσπάθειες μας και μετά γύριζε και με προκαλούσε σαν μικρός Μακιαβέλι. Προσπαθούσα να αποστασιοποιηθώ αλλά, σαν αίλουρος, εμφανιζόταν πάλι ξαφνικά για να με αφοπλίσει με κάποια πρόταση του Delmore Schwartz για την αγάπη και το θάρρος. Δεν καταλάβαινα την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του ή την ένταση των διαθέσεων του, που άλλαζαν, όπως και η ομιλία του, από το σπιντάρισμα στη λακωνικότητα. Αλλά καταλάβαινα την αφοσίωσή του στην ποίηση και την εξελισσόμενη ποιότητα των παραστάσεων του. Είχε μαύρα μάτια, μαύρο T-shirt, χλωμό δέρμα. Ήταν περίεργος, μερικές φορές καχύποπτος, ένας αδηφάγος αναγνώστης, ένας εξερευνητής του ήχου. Ένα σκοτεινό πετάλι κιθάρας, για αυτόν ήταν ένα ακόμη ποίημα. Ήταν ο σύνδεσμος μας με την περίφημη ατμόσφαιρα του Factory. Είχε κάνει τον Edie Sedgwick να χορέψει. Ο Andy Warhol είχε ψιθυρίσει στο αυτί του. Ο Lou έφερε τις ευαισθησίες της τέχνης και της λογοτεχνίας στη μουσική του. Ήταν ο ποιητής της Νέας Υόρκης, της γενιάς μας, υπερασπιζόμενος τους ασυμβίβαστους, όπως ο Ουίτμαν τους εργάτες και ο Λόρκα τους καταδιωγμένους. Καθώς η μπάντα μου εξελίχθηκε και κάλυπτε τα τραγούδια του, ο Lou έδωσε τη συγκατάθεσή του. Προς το τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα, όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για το Ντιτρόιτ, τον συνάντησα σε ένα ασανσέρ στο παλιό ξενοδοχείο Gramercy Park. Κουβαλούσα ένα βιβλίο με ποιήματα του Ρούπερτ Μπρουκ. Πήρε το βιβλίο από το χέρι μου και κοιτάξαμε μαζί τη φωτογραφία του ποιητή. Τόσο όμορφος, είπε θλιμμένα. Ήταν μια στιγμή απόλυτης γαλήνης. Καθώς τα νέα του θανάτου του Lou εξαπλώνονταν, μια συνεχώς μεταβαλλόμενη σαν κύμα ενέργεια, έφτασε στην κορύφωση της. Δεκάδες μηνύματα άρχισαν να καταφτάνουν. Μια κλήση από τον Sam Shepard, που οδηγούσε ένα φορτηγό στο Κεντάκι. Το μήνυμα ενός φωτογράφου από το Τόκυο. “Κλαίω “. Καθώς θρηνούσα δίπλα στη θάλασσα κοιτάζοντας τον ουρανό, δύο εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό. Η πρώτη ήταν το πρόσωπο της συζύγου του, Laurie . Ήταν ο καθρέφτης του. Στα μάτια της μπορούσες να δεις την καλοσύνη του, την ειλικρίνεια και την συμπόνοια. H δεύτερη, ήταν η υπέροχη, μεγάλη, καραβέλα, από τους στίχους του αριστουργήματος του, Heroin. Τον φαντάστηκα να περιμένει κάτω από το σύμπλεγμα του αστερισμού που δημιουργούν οι ψυχές των ποιητών και που τόσο επιθυμούσε να γίνει μέρος του. Πριν κοιμηθώ, έψαξα για τη σημασία της ημερομηνίας της 27ης Οκτωβρίου και διαπίστωσα ότι ήταν τα γενέθλια του Dylan Thomas και της Sylvia Plath. Ο Lou είχε επιλέξει την ιδανική μέρα για να σαλπάρει και να αφήσει το κόσμο πίσω του, την ημέρα των ποιητών, την Κυριακή το πρωί . Πηγή: www.lifo.gr
582615_patti_smith_1Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Lou Reed η Patti Smith γράφει τον αποχαιρετισμό της στο newyorker.com. Είναι δύσκολο να αποδώσεις τον ποιητικό της λόγο στα Ελληνικά, σας προτείνουμε να το διαβάσετε, στα αγγλικά.
Αυτή είναι μια πρόχειρη μετάφραση. Την Κυριακή το πρωί σηκώθηκα νωρίς.
Είχα αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να πάω στον ωκεανό και έτσι έρριξα ένα βιβλίο και ένα μπουκάλι νερό σε ένα σάκο και ξεκίνησα για το Rockaway Beach.
Ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή ημέρα αλλά απέτυχα να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο.
Η παραλία ήταν άδεια, και με την επέτειο του τυφώνα Sandy να πλησιάζει, η ήσυχη θάλασσα φαινόταν να ενσαρκώνει την αντιφατική φύση των πραγμάτων.
Στάθηκα εκεί για λίγο και παρακολουθούσα την χαμηλή πτήση ενός αεροπλάνου όταν έλαβα ένα μήνυμα από την κόρη μου, Jesse.
Ο Lou Reed ήταν νεκρός. Έκανα ένα βήμα πίσω και πήρα μια βαθιά ανάσα.
Τον είχα συναντήσει με τη σύζυγό του Laurie στην πόλη πρόσφατα και είχα αισθανθεί ότι ήταν άρρωστος. Η κούραση είχε ρίξει τη σκιά της στο πάντα φωτεινό της πρόσωπο.
Όταν ο Lou είπε αντίο, στα σκούρα του μάτια μπορούσες να διακρίνεις μια απροσδιόριστη, καλοσυνάτη θλίψη. Γνώρισα τον Lou στο Max του Kansas City, το 1970.
Εκείνο το καλοκαίρι, οι Velvet Underground, θα Continue reading

Η «Ιλιάδα» στον Πειραιά

ILIAD3Είναι μία από τις ωραιότερες παραστάσεις που παίζονται φέτος και αξίζει να της αφιερώσετε ένα τετράωρο, όσο δηλαδή διαρκεί η σκηνική πρόταση του Στάθη Λιβαθινού, που βασίζεται στο έπος του Ομήρου. Γεμάτη ένταση, εντυπωσιακά ευρήματα αλλά κι έξυπνο χιούμορ, η «Ιλιάδα» είναι ένας αξιομνημόνευτος μαραθώνιος αφήγησης που επιστρέφει το θέατρο στον πυρήνα του και ανακαλεί στη σκηνή μια πρωταρχική, σχεδόν λησμονημένη μαγεία: εκείνη του έπους. Η ισχύς της φαντασίας του αφηγητή, που είναι ικανή να ξυπνήσει και τη φαντασία όσων τον ακούν, αποτελεί το μέγιστο στόχο του εγχειρήματος.Έξοχοι και οι δεκαπέντε ηθοποιοί,  θα σας ξετυλίξουν μάχες και προσωπικές συγκρούσεις, ραψωδία τη ραψωδία, στη σκηνή του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, όπου θα ανεβεί από τις 6/11.