Απότομο Ξύπνημα

Μια χώρα, ένας ολόκληρος λαός ξύπνησε ξαφνικά από ένα βαθύ
ύπνο, μιας και το όνειρο που έβλεπε, μετατράπηκε αίφνης σε εφιάλτη.
Για τριάντα, περίπου, χρόνια ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού
βρισκόταν σε λήθαργου, σε ένα λήθαργο στον οποίο εν μέρει τον είχαν
ρίξει, αλλά πολύ περισσότερο είχε πέσει μόνος του. Πιστέψαμε ότι οι
αγώνες και οι θυσίες των προηγούμενων γενιών έφταναν για να
εξασφαλίσουν και το δικό μας μέλλον. Πιστέψαμε ότι η παρουσία της
χώρας στην ΕΟΚ αρχικά και στην νομισματική ένωση αργότερα θα
εξασφάλιζε, από μόνη της, το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο το οποίο
ακολουθούσε. Ένα μοντέλο βασισμένο στον δανεισμό και μόνο. Πιστέψαμε
ότι η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία κάθε τέσσερα χρόνια, από μόνη
της, θα εξασφάλιζε τον έλεγχο της εξουσίας ή απλά δεν μας ένοιαζε ο
έλεγχός της, μιας και όλο το σύστημα αυτό βόλευε ένα μεγάλο μέρος από
εμάς. Επιπλέον στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα υπήρχε η εντύπωση ότι οι
Ευρωπαίοι εταίροι μας είναι αφελείς πλούσιοι που θα μας προσφέρουν
χρήματα ανά πάσα στιγμή. Αυτό που δεν καταλάβαμε τόσα χρόνια είναι ότι
ζούσαμε με δανεικά και ως κράτος και ως κοινωνία. Βασίσαμε την ευτυχία
μας στην επιδίωξη του κέρδους, στην επιδίωξη της κατανάλωσης, αλλά
“κανείς δεν σκέφτηκε στα χρόνια αυτά, στο όνομα ενός εύκολου και
γρήγορου κέρδους, τα δύσκολα χρόνια που θα έρχονταν*”.
Τα δύσκολα χρόνια ήρθαν λοιπόν. Όλα τα παραμύθια έχουν όμως και ένα
τέλος, όχι πάντα αίσιο. Έτσι, λοιπόν και αυτό το παραμύθι τελείωσε, η
φούσκα έσκασε και ο ελληνικός λαός ξύπνησε από το λήθαργο και βγήκε
στις πλατείες γεμάτος οργή και αγανάκτηση.
Αγανάκτηση, μια λέξη η οποία τον τελευταίο καιρό ακούγεται συνέχεια,
στα δελτία ειδήσεων, στις εφημερίδες, τα μπλόγκς στο διαδίκτυο και
περιγράφει με πολύ ακριβή τρόπο τα αισθήματα του λαού που ξεχύνεται
στις πλατείες της χώρας δύο και πλέον εβδομάδες. Προσωπικά πρέπει να
αναφέρω ότι έχω ανάμικτα συναισθήματα για τις κινητοποιήσεις αυτές.
Από την μια χαίρομαι που επιτέλους ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας
αντιδρά σε αυτή την βάναυση και πρωτοφανή επίθεση που δέχεται. Από την
άλλη όμως δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ· φτάνει η αγανάκτηση από μόνη της
για να ανατραπεί αυτό το  σκηνικό που έχει διαμορφωθεί ή μήπως
χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό, κάτι πιο ριζικό και τέλος πιο
δημιουργικό; Είναι σίγουρο ότι η σημερινή κρίση, όπως και κάθε κρίση,
θα ενεργοποιήσει και έχει αρχίσει ήδη να το κάνει, δυνάμεις οι οποίες
δεν μπορούσαν να έρθουν στην επιφάνεια προηγουμένως. Προς αυτή την
κατεύθυνση πιστεύω ότι κινείται και η ίδρυση της Δημοκρατικής
Αριστεράς. Το ζήτημα είναι πλέον το πώς αυτές οι δυνάμεις θα
διοχετευθούν στην κοινωνία. Θα αναλωθούν απλά σε μια έκφραση οργής ή
οποία κάποια στιγμή θα σβήσει ή μήπως θα επιδοθούν στη δημιουργία μιας
πρότασης ικανής να μας βγάλει από το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε
περιέλθει; Ελπίζω και πιστεύω ότι το δεύτερο θα γίνει, όχι για κάποιον
άλλο λόγο, απλά γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

*Προειδοποιούσε ο Λεωνίδας Κύρκος στο μακρινό πλέον 1987.

By Thanos Aggelidis