Οι «132» περιττοί

Θωμάς Τσάτσης, http://www.protagon.gr, 02/07/2013

Σε σχετικά ανύποπτο χρόνο, πέρυσι τον Οκτώβριο, ο νέος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκος Μητσοτάκης, σε συνέντευξή του, είχε κάνει μια διαπίστωση. Είχε πει επί λέξει: «Αυτή τη στιγμή καλούνται μισθωτοί και συνταξιούχοι να πληρώσουν ένα υπερβολικά βαρύ τίμημα, που ο κάθε βουλευτής έχει μεγάλη συνειδησιακή δυσκολία να το υποστηρίξει, εξαιτίας του γεγονότος ότι επιμένουμε να προστατεύουμε περιττές θέσεις εργασίας στο δημόσιο».

Τώρα από τη θέση του υπουργού έχει αναλάβει την ευθύνη να μην υποστούν οι βουλευτές «συνειδησιακές δυσκολίες» ξεκαθαρίζοντας το δημόσιο από τους περιττούς (;) υπαλλήλους.

Πώς προσδιορίζεται, όμως, το «περιττό»;

Το ελληνικό δημόσιο μέσα από διαδικασίες προσλήψεων που δεν ελέγχει -και αυτό ας σημειωθεί- καταβάλει τους μισθούς των κληρικών όλων των βαθμίδων, ενώ έχει την ευθύνη και για τους μισθούς για ένα μεγάλο μέρος των υπαλλήλων -των λεγόμενων λαϊκών- που υπηρετούν στην Ιερά Σύνοδο και τις Μητροπόλεις.

Με τη λογική των ανθρώπων που περιστοιχίζουν τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου, ο ευκολότερος τρόπος για να τελειώσει με το θέμα των απολύσεων θα ήταν να σταματήσει να πληρώνει το δημόσιο τους κληρικούς, όλων των βαθμίδων και των θρησκειών που πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο. Αλλά ποιος τα βάζει με τους «κρατικοδίαιτους» εκπροσώπους του Θεού στη Γη;

Κανένας δεν είναι σε θέση να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο αριθμός των διορισμένων, χωρίς διαδικασίες ΑΣΕΠ ή κάποιας μορφής αξιολόγησης που υπηρετεί αυτή τη στιγμή μέσω του ελληνικού δημοσίου την Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι μόνο. Σίγουρα είναι περισσότεροι από 10.000. Και εάν γίνει έλεγχος εύκολα θα διαπιστώσει ο νέος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ότι στην περίπτωση της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν ισχύει το λεγόμενο Continue reading

Advertisements

ΕΡΤ: Μια μικρογραφία

Του Θωμά Τσάτση

Ζούμε το αδιέξοδο. Το αδιέξοδο των ονείρων μας, το αδιέξοδο των ιδεών μας, το αδιέξοδο της λογικής σκέψης. Βιώνουμε όμως και το αδιέξοδο της κουλτούρας των συνεργασιών, των πολιτικών συνεργασιών και όχι μόνο.

Ας κάνουμε μια απόπειρα να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.

Όταν ο Σίμος Κεδίκογλου την Τρίτη 11 Ιουνίου 2013, ανακοίνωνε το κλείσιμο της ΕΡΤ, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι δύο ημέρες μετά εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ θα πήγαιναν στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο και θα άκουγαν με υπομομονή ότι πέραν των άλλων το κλείσιμο της ΕΡΤ έχει ως συνέπεια να μη μεταδίδεται η Κυριακάτικη θεία λειτουργία από την τηλεόραση. Και γι’ αυτό (;) του έκαναν το χατίρι και την Κυριακή έσπευσαν να μεταδώσουν από το “Κόκκινο 105,5” – βοήθειά μας – την Κυριακάτικη θεία λειτουργία ως προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στους πιστούς της Εκκλησίας.

Και όταν έπεσε “μαύρο” στο σήμα της ΕΡΤ, όλοι έσπευσαν να συντονιστούν στην EBU για να την δουν από το Διαδίκτυο. Και όχι μόνο στην EBU αλλά και σε δεκαδες αν όχι εκατοντάδες διαδικτυακές πύλες. Και στα στούντιο της δημόσιας τηλεόρασης άρχισαν να κάνουν παρέλαση κάθε λογής “αντιμνημονιακοί”. Μόνο ο Τράγκας δεν πήγε, αυτός έκανε μόνο εκπομπή στον Σκάι, για τις εξελίξεις στην ΕΡΤ.

Η ΕΣΗΕΑ, η ΠΟΕΣΥ και τα άλλα σωματεία ανακοίνωσαν απεργίες, τα κανάλια σταμάτησαν να μεταδίδουν ειδήσεις – με εξαίρεση τις εξελίξεις στην ΕΡΤ – οι εφημερίδες δεν κυκλοφόρησαν για δύο ημέρες. Το περασμένο Σάββατο κυκλοφόρησαν οι περισσότερες, χωρίς κάποια συνέπεια και από τη Δευτέρα όλες – κάποιες με την άδεια της ΕΣΗΕΑ.

Η ΕΡΤ είναι ένα προβληματκό “μαγαζί”. Γιατί ανήκε και ανήκει στα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα, γιατί οι διευθυντές της εκτελούσαν και εκτελούν εντολές των πολιτικών προϊσταμένων τους και οι δημοσιογράφοι με τη σειρά τους εκτελούν τις εντολές των διευθυντών τους και πάει λέγοντας.

Μέχρι πριν από τρία χρόνια στην ΕΡΤ κάποιοι υπέγραφαν συμβόλαια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Κάποιοι έφτιαχναν περιουσίες και κάποιοι φρόντιζαν ενόψει της υποψιότητάς τους στη Βουλή να στέλνουν τηλεοπτικά συνεργεία Continue reading