Ο μακρύς ευρωπαϊκός ύπνος. Του Γ. Ιωαννίδη

Η βραχύβια σοσιαλδημοκρατική άνοιξη της δεκαετίας 1994-2004

Το 1993 από τα δεκατέσσερα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόλις τα πέντε είχαν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, ο πολιτικός χάρτης είχε μεταβληθεί θεμελιακά. Σε σύνολο δεκατεσσάρων κρατών – μελών, τα δώδεκα είχαν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις και μόλις δύο κυβερνούταν από συντηρητικά κόμματα. Ήταν μια νέα, βραχύβια, όπως αποδείχτηκε, άνοιξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Προς στιγμή όμως, φάνηκε να επαναπολιτικοποιείται η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό αποτυπώθηκε τόσο στο κινηματικό όσο και στο θεσμικό επίπεδο.

Europe-agreement-on-a-bailout-of-GreeceΣε ό,τι αφορά τις κοινωνικές διεκδικήσεις το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 σημαδεύτηκε από τις πρώτες ευρωπορείες υπό την αιγίδα των ευρωπαϊκών συνδικάτων αλλά και άλλων οργανώσεων της πολιτικής οικολογίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Μία διαδικασία, στην οποία, όσοι από εμάς μετείχαμε τότε στον Συνασπισμό, υποστηρίξαμε με ενθουσιασμό, αρχίζοντας να ταξιδεύουμε στο Άμστερνταμ και στην Κολωνία προκειμένου να συμμετάσχουμε σε πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις που ζητούσαν «περισσότερη κοινωνική Ευρώπη». Στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων και της Αθήνας, στα κείμενα της ΓΣΕΕ και του Συνασπισμού απηχούσε ένα ξεχασμένο σήμερα σύνθημα: «απ΄ τη Λισαβόνα ως το Νευροκόπι 35ώρο σε όλη την Ευρώπη».

Οι εξελίξεις στο θεσμικό επίπεδο ήταν λιγότερο ριζοσπαστικές, όχι όμως άνευ σημασίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «διαδικασία Μακροοικονομικού Διαλόγου της Κολονίας» με πρωτεργάτη τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών Όσκαρ Λαφοντέν Continue reading