Δυστυχώς, ηττηθήκαμε

Θέλω να πάω στην κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου. Θέλω να αποχαιρετήσω έναν
άνθρωπο που στο μυαλό μου ήταν ανέκαθεν η ίδια η εικόνα της πολιτικής
όπως θα ήθελα να είναι. Με πρόσωπο, δηλαδή με λόγο και ευθύνη των
λόγων της. Προσωποποιημένη αλλά όχι προσωπολατρική. Θέλω να
αποχαιρετήσω έναν άνθρωπο που εδικαιούτο να ομιλεί, έχοντας πληρώσει
το τίμημα των ιδεών του, έναν άνθρωπο με πνεύμα ζωντανό, με χιούμορ,
που δεν έφερε την ιδεολογία του σαν βαρίδι, αλλά σαν πανί, για να
προχωράει στους καιρούς που άλλαζαν, και να τους ερμηνεύει. Μια
ενσάρκωση της ευγενούς αντιπαράθεσης, του πολιτισμού, εν τέλει, που
νομίζω πως παραμένει το μεγάλο ζητούμενο του δυτικού ανθρώπου. Θέλω
όμως να πάω και για να αποχαιρετήσω μαζί του και την εποχή που με
μεγάλωσε. Το λυκόφως των ιδεολογιών.

1963: Πορεία Ειρήνης στο Λονδίνο, Ο Λ. Κύρκος με τον Γ. Λαμπράκη και τον Μ. Γλέζο

Κάθε ηγέτης είναι η ενσάρκωση μιας ιδεολογίας, και μεγάλοι ηγέτες
είναι εκείνοι που προικίζουν την εκάστοτε ιδέα με το ιδανικό κομμάτι
<<-λογίας>>. Με τη (συναισθηματική και λογική) επικοινωνία. Αλλιώς,
χωρίς τον ηγέτη-μεγάφωνο, οποιαδήποτε ιδεολογία είναι ένα βιβλίο που
δεν έχει διαβαστεί ποτέ.

Continue reading