Η κοινωνία της μοιρολατρίας

Την Παρασκευή που μας περασε μάθαμε ότι διακόπηκαν προσωρινά οι διαπραγμετεύσεις για το PSI και υποβαθμίστηκε η πιστοληπτική ικανότητα εννιά χωρών της ευρωζώνης.

Τις τελευταίες βδομάδες, στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο, στο Internet ακούμε για καινούρια μέτρα, για μειώσεις στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, πιθανώς στις συντάξεις (για μια ακόμα φορά), για απολύσεις στο δημόσιο τομέα, για τους ανέργους που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έχουν φτάσει τους 900.000.

Το Δεκέμβριο ακούσαμε για το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο που θα εφαρμόσουν οι χώρες της ΕΕ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Στις 26 Οκτωβρίου παρακολουθούσαμε τη συμφωνία για το νέο πακέτο διάσωσης.
Continue reading

Το Βασίλειό μου για ένα iPhone!

Δεν έχουν περάσει τέσσερις μήνες, «φρέσκο πράγμα που λένε», που ο Steve Jobs το διαχρονικό αφεντικό της Apple, παραιτήθηκε από τη θέση του –για λόγους υγείας–  δίνοντας ταυτόχρονα την ηγεσία στον Tim Cook.

Αναμένοντας αύριο Τρίτη 4 Οκτωβρίου την παρουσίαση μιας καινούριας ίσως? πιο εξελιγμένης ίσως? συσκευής iPhone, αξίζει να επιχειρήσουμε μια mini αναδρομή στο φαινόμενο iPod/iPhone της τελευταίας δεκαετίας.

Τον Οκτώβρη του 2001,  ανακοινώθηκε από την Apple η κυκλοφορία μιας καινοτόμας συσκευής αποθήκευσης τραγουδιών σε μορφή mp3, η οποία έκανε την εμφάνισή της με την εμπορική ονομασία iPod. Από εκεί που η Apple είχε χάσει σημαντικότατο μερίδιο αγοράς, η συσκευή iPod με το σλόγκαν «1000 τραγούδια στην τσέπη σας», κέρδιζε συνεχώς έδαφος σε πωλήσεις  και αναδείχθηκε στην πιο δημοφιλή συσκευή mp3, παρά την ακριβή τιμή της,  μέσα σε λίγα χρόνια. Και υπήρχαν πόλλοι λόγοι γ’αυτό.  Με χαρακτηριστικό ορθογώνιο σχεδιασμό , τον κυκλικό τροχό επιλογής (ο οποίος από ένα σημείο κι έπειτα γίνεται αφής), το φιλικό μενού επιλογής τραγουδιών, τη μεγάλη χωρητικότητα αλλά και το μεγάλο μουσικό ηλεκτρονικό κατάστημα – iTunes Music Store– , το iPod γίνεται trend. To  line-up ανανεώνεται κάθε χρόνο: iPod mini, shuffle,  photo, video, οι δυνατότητες και η χωρητικότητα αυξάνουν όπως και οι πωλήσεις της Apple.

Continue reading

ΑΡΧΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ … ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

Φαίνεται ότι στις μέρες μας εκτός από τον εκτροχιασμό της οικονομίας  και την απαξίωση της πολιτικής, επικρατεί μια ιδιότυπη μορφή πολιτικής τρομοκρατίας. Πολλοί από μας σήμερα , έχουμε καταλήξει να αισθανόμαστε άσχημα να εκφράσουμε μια διαφορετική άποψη. Δυστυχώς ορισμένοι πολιτικοί χώροι, αυθαίρετα έχουν οικειοποιηθεί την ιδιότητα του αριστερού (λες και πρόκειται για ιδιότητα)….Και εννοείται, κατ’αυτούς, ότι έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα της «παραχώρησης» και σε οποιοδήποτε άλλο.  Ίσως διακατέχονται από την ψευδαίσθηση ότι ο  αριστερισμός αποτελεί την ιδεολογία όλου του χωρου της αριστεράς . Μπορεί και να πιστεύουν ότι η επιλογή της αντισυστημικής καταγγελίας και της ανέξοδης επαναστατικότητας, αποτελεί τη μονη “επιτρεπτή” ιδεολογική ταυτότητα. Αλλά ας τους γίνει  αντιληπτό επιτέλους μετά από τόσα χρόνια, ότι αυτό ισοδυναμεί με ιδεολογικό φασισμό.

Πρόσφατο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας (αλλά όχι μοναδικό) τα όσα εκτυλίσσονται αυτές τις μέρες στις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων προκειμένου να παρθούν οι αποφάσεις για τη συνέχιση ή όχι της κατάληψης της κάθε σχολής. Όπως είναι γνωστό εδώ και  μια εβδομάδα περίπου, έχουν οργανωθεί μέσω Facebook ομάδες φοιτητών οι οποίες συμμετέχουν μαζικά στις γενικές συνελεύσεις με αίτημά τους το πανεπιστήμιό τους  να συνεχίσει την ακαδημαϊκή λειτουργία του ανεξάρτητα με το αν τάσσονται κατά ή υπέρ του καινούριου νόμου.

Continue reading

Ένα χρόνο αργότερα

Πριν από ένα χρόνο, τέτοια εποχή μόλις είχε ψηφιστεί το μνημόνιο και η Ελλάδα μετά από έξι μήνες αβεβαιότητας, τρομακτικών σεναρίων χρεωκοπίας και πρωτοφανούς “μαστιγώματος” από τις αγορές, από τους εταίρους μας και από τα ξένα ΜΜΕ, έκανε μια προσωρινή και βίαιη στάση σε κατηφόρα που δυστυχώς το τέλος της δε φαίνεται ούτε και σήμερα. Ο ελληνικός λαός εν μέσω “σοκ και δέους”, είδε την οικονομική καταστροφή να απομακρύνεται την τελευταία στιγμή και τελικά βρεθήκαμε σε μια κατάσταση γεμάτη αντιφάσεις.  Όπου από τη μια, βλέπαμε την ανοχή της πλειοψηφίας των εργαζομένων σε σημαντική μείωση του μισθού τους, προσδοκώντας να μη τον χάσουν ολόκληρο και από την άλλη την οργισμένη αντίθεσή τους να εκδηλώνεται μέσα από τις πολυπληθέστερες συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων.

Τότε σκεφτόμουνα ότι όχι ένα χρόνο, αλλά ούτε έξι μήνες πριν δε θα φανταζόμουνα ποτέ, μα ποτέ ότι υπήρχε περίπτωση να ζούσα τέτοιες καταστάσεις.( Δεν μπορώ να κατατάξω τα γεγονότα του 2008 σ’αυτή την κατηγορία, τα βρίσκω κατά μία έννοια πιο ελπιδοφόρα από το σημερινό συνεχιζόμενο σπειράλ αρνητικών εξελίξεων). Τέλος, έδινα και γω μια πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση ώστε να λειτουργήσει γρήγορα και συσπειρωτικά για να βγούμε έστω και επώδυνα από την κρίση. Μετά θα βλέπαμε τι θα κάναμε.

Continue reading

“Πολίτες” δεύτερης κατηγορίας

Αυτή την περίοδο η ελληνική κοινωνία έχει έρθει αντιμέτωπη με το τεράστιο ζήτημα που λέγεται μετανάστευση και ποια πρέπει να είναι η διαχείρισή της, με φανερό πλέον τον κίνδυνο τα πράγματα να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Μέσα σ’αυτό το εκτεταμένο πλαίσιο δυστυχώς φαίνεται να έχει ενταχθεί αδιακρίτως και ενώ είναι (σχεδόν) τελείως ξεχωριστό ζήτημα, και η περίπτωση των πολιτικών δικαιωμάτων των μεταναστών με διάρκεια παραμονής αρκετά μεγαλύτερη από δέκα χρόνια στην Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή, όσοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι γεννημένοι από γονείς από τους οποίους τουλάχιστον ο ένας είναι Έλληνας, ή δεν είναι παντρεμένοι με Έλληνα ή δεν μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν ελληνική καταγωγή, δεν μπορούν να παραμείνουν στη χώρα χωρίς άδεια παραμονής και φυσικά δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα. Με άλλα λόγια δεν είναι Έλληνες πολίτες. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία πρόκειται για άτομα που είτε έχουν γεννηθεί εδώ, είτε έχουν έρθει σε μικρή ηλικία αυτοί και οι γονείς τους και μεγάλωσαν εδώ. Πρόκειται για οικογένειες ενσωματωμένες στην ελληνική κοινωνία και θα πω ακόμα μια φορά την κοινότοπη πια φράση «θεωρούν την Ελλάδα ως πατρίδα τους (έστω και δεύτερη για μερικούς) και θέλουν να ζήσουν εδώ». Είναι δίπλα μας, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά και ζουν μαζί μας χωρίς να φαίνεται με την πρώτη ματιά ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Continue reading