ΕΝΑ ΤΑΞΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

Μια διχασμένη εικόνα με διακατέχει όταν ακούω στην τηλεόραση περί των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών ταξί .  Από τη μία συμφωνώ ότι με τα νέα μέτρα για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ιδιοκτήτες ταξί χάνουν την αξία των αδειών τους που τους κοστίσανε μια περιουσία.  Από την άλλη δεν μπορεί μια ομάδα ανθρώπων να αποφασίζει ποίος μπορεί να κάνει αυτή την δουλειά και ποιος όχι και με τι όρους δέχονται να ”ανοίξει” το επάγγελμα τους. Η εικόνα που δημιουργούν στην Αθήνα είναι τραγελαφική. Ξυλοδαρμοί, βία, αγανάκτηση από άτομα που τα πιο πολλά ήταν βολεμένα σε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων που τους ευνοούσε τόσα χρόνια. Αναρωτιέμαι βέβαια πια θα ήταν μια μέση λύση. η κυβέρνηση να μην ενδιαφερθεί για την ομάδα των ταξιτζήδων και να ξεκινήσει την έκδοση αδειών ταξί  ή να ενδιαφερθεί για τα προβλήματα που δημιουργεί στους ταξιτζήδες, ερχόμενη κάπως σε μια συμβιβαστική λύση;; η προσωπική μου άποψη είναι ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να λυγίσει σε τέτοιους εκβιασμούς και σε κανένα είδος εκβιασμού και μάλιστα να υποβάλει και κυρώσεις όταν η ”απεργία” δημιουργεί ένα αντισυνταγματικό χάος, κρυμμένο κάτω από τους ωραίους λόγους περί δημοκρατικής (βίαιης) απεργίας.

Advertisements