Το μεταναστευτικό κύμα της γενιάς μου

Η αναπτυξιακή πορεία της χώρας συνοδεύτηκε επί δεκαετίες από ερασιτεχνισμούς που ενσωμάτωναν και ωφελούσαν τις παραδοσιακές επαγγελματικές συντεχνίες. Κατά βάση όμως έδιναν ένα εύλογο χρονικό περιθώριο σε «εκλεκτούς» του διαχρονικού συστήματος εξουσίας να εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο, τις κακώς σχεδιασμένες επενδυτικές διατάξεις και προγράμματα. Προφανώς μας λείπει η σχεδιαστική αυτοκριτική. Αγνοήσαμε πόσους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους κ.α. μπορεί να ενσωματώσει η χώρα στις παραγωγικές και κοινωνικές διαδικασίες της, με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι μας να ξενιτεύονται και μάλιστα σαν «ψηφιακοί εργάτες» της νέας εποχής και όχι σαν ερευνητές επιστήμονες όπου πάντα διαπρέπουν. Όποια χώρα δεν παράγει γνώση και τεχνογνωσία γίνεται δέσμια των άλλων.

Η χώρα έχει τεράστια ανεργία και στους νέους επιστήμονες. Απαιτείται ένας γενικότερος ορθολογισμός των ΑΕΙ-ΑΤΕΙ και ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης που θα οδηγεί όποιον νέο επιθυμεί, σε επαγγέλματα που απαιτούν σύνθεση γνώσης από διαφορετικές ειδικότητες και όχι γνωστική μονολιθικότητα. Εδώ και δεκαετίες Continue reading

Αν μια χελώνα δεν έχει το καβούκι της, θεωρείται άστεγη ή γυμνή;

Στην Ελλάδα του 2012, με την οικονομική κρίση στο ζενίθ, με τις έντονες κοινωνικές αντιθέσεις και με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε «άνθιση», αυξήθηκε δραματικά η συγκέντρωση των αστέγων κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα,  καταδεικνύοντας μια διαχεόμενη παρακμή μέσα στη κοινωνία. Όλο και συχνότερα αντικρίζουμε συμπολίτες  μας, οι οποίοι διαβιούν στο δρόμο, σε ανεπαρκείς ή ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας την πιο ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Με καταρρακωμένη την αξιοπρέπειά τους, προκαλούν άλλοτε τον οίκτο κι άλλοτε το θυμό των περαστικών καθώς και ένα  μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί; Αναμφίβολα, η ραγδαία αύξηση της ανεργίας που οφείλεται στην κρίση και στο αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης, διογκώνει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα και η καθημερινή επιβίωση αποτελεί πλέον  ζητούμενο.

Continue reading

Kανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του

Ευρώ, Δραχμή, Χρεωκοπία, PSI, Κούρεμα, Ομόλογα… Μακρύς ο κατάλογος των λέξεων που μονοπωλούν τις σκέψεις και τα ακούσματά μας. Ακούσματα που χτίζουν μέρα με τη μέρα το «κάστρο» της θλίψης μας, του πνευματικού μας αδιεξόδου. Ο αναστεναγμός αντικατέστησε το χαμόγελο και  «ένας σύγχρονος Μεσαίωνας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην καθημερινότητά μας».
«Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν το κόσμο, κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του». Τολστόι

Continue reading

Ευρώ: «Γενετική Μετάλλαξη» ή «Πυρηνικό Ατύχημα»;

Έχει γίνει πολύς λόγος για τη χώρα μας και για τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για να μπει στη ζώνη του ευρώ. Η συντριπτική πλειοψηφία τραπεζιτών και ηγετών της Ευρώπης είναι υποστηρικτές και διακινητές της άποψης του πόσο εσφαλμένη και καταστροφική για την ΟΝΕ ήταν η είσοδός μας στο ευρώ. Η ηγετική ευρωπαϊκή αντίληψη σήμερα για την Ελλάδα, είναι πως αποτελούμε οικονομικό καρκίνωμα και μάλιστα επιθετικής μορφής.

Αλήθεια, πόσο «κακοί» είμαστε εμείς οι Έλληνες; Είμαστε τόσο ραδιούργοι που καταφέραμε και παραπλανήσαμε τόσους οικονομικούς αναλυτές παγκοσμίου αναγνωρισιμότητας, τόσους ευρωπαίους ηγέτες και τους παρουσιάσαμε εικονικά νούμερα, τρυπώνοντας στο ευρώ, κάτω από τη μύτη τους; Ας μη γελιόμαστε! Μόνο αυτή δεν μπορεί να είναι η αλήθεια! Η Ελλάδα αποτελεί το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας. Θα μπορούσαν να μας πουν οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι συμπολίτες μας, σε πόσες απολύσεις αντιστοιχεί η απώλεια κερδών κατά 2% στις επιχειρήσεις που εργάζονται;

Continue reading

Οι νέοι για το αύριο…

Λησμονήσαμε τα λόγια του Henry de Jouvenel ότι : «Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, μια κυβέρνηση λύκων».

Το ξέρω πια καλά, από μικρό παιδί εδώ και πολλές δεκαετίες, «μεγαλώσαμε-μας μεγάλωσαν»  δυστυχώς και με κάποιες έννοιες και λέξεις, όπως ατομικισμός, ρουφιανιά και πονηριά, αδιαφορώντας για το συνάνθρωπο, για την κοινωνία και την εθνική μας ύπαρξη, κοιτάζοντας μόνο τον εαυτό μας και το προσωπικό συμφέρον που στις περισσότερες φορές ήταν και είναι επιζήμιο για τον συμπολίτη μας… Και πώς να μην έχουν δίκιο οι νέοι  που εγκαταλείπουν την χώρα μας για ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, από την στιγμή που η Ελλάδα αυτοκαταστρέφεται… οικονομικά από την έλλειψη του τρίπτυχου έρευνα– ανάπτυξη- τεχνολογία, λόγω της «ανεξέλεγκτης» πολιτικής χρεωκοπίας. Είναι περίεργο αλλά δυστυχώς αναπτύσσεται μεγάλο κύμα φυγής ίδιο με της δεκαετίας του 50 και του 60…

Continue reading

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πολιτικό αδιέξοδο , μεγαλύτερο ακόμη και αυτού του οικονομικού αδιέξοδου. Η  κομματική συνοχή της βάσης του ΠΑΣΟΚ  και η πολιτική ενότητα της κυβέρνησης έχει υποστεί σοβαρά και ανεπανόρθωτα ρήγματα. Μια άτολμη κυβέρνηση που  με  λανθασμένο οικονομικό σχεδιασμό εξαθλίωσε τον Έλληνα πολίτη και διέσυρε διεθνώς τη χώρα. Τώρα προγραμματίζει να εφαρμόσει επί πλέον δυσβάστακτα «μνημονιακά μέτρα», τα οποία ταλανίζουν τους βουλευτές  της  για να τα ψηφίσουν, φοβούμενοι την πολιτική απαξίωση.

Η σημερινή ζοφερή πραγματικότητα καταδεικνύει τις απαράδεκτες, λαϊκιστικές και ισοπεδωτικές για τους εργαζόμενους τακτικές του ΠΑΣΟΚ, που τροφοδοτούν τον κοινωνικό σύστημα και διχάζουν τους πολίτες. Το νέο φορολογικό πλαίσιο, οι ιδιωτικοποιήσεις, τα κλειστά επαγγέλματα, το νομοσχέδιο περιορισμού αυτοτέλειας των ΑΕΙ, η «εργασιακή εφεδρεία» με απολύσεις και  η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ανατρέπουν τη ζωή των πολιτών και αναμένεται να προκαλέσουν νέο κύκλο αντιδράσεων.

Continue reading

«ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ», ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εντύπωση προκάλεσε τη νύχτα της Τρίτης, τότε που η νέα κυβέρνηση λάμβανε εντός του κοινοβουλίου ψήφο εμπιστοσύνης, η στοχευόμενη «αμνησία»  του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θεόδωρου Πάγκαλου, αναφερόμενος στην περίοδο εφαρμογής της δημοκρατίας στην Ελλάδα, το 1981.  Ήταν μια αναφορά, μια ελλειμματική ιστορική αναδρομή, που αποσκοπούσε να ερεθίσει την μείζονα  αντιπολίτευση και να την αποπροσανατολίσει. Χαλκεύοντας τον σημαντικότερο κοινοβουλευτικό διάλογο. Αντιδρώντας η αξιωματική αντιπολίτευση, με κίνηση «νηπιακής» συμπεριφοράς, αποχώρησε από το Κοινοβούλιο. Την ώρα που οι καταστάσεις απαιτούσαν δυναμική αντιπολίτευση με επιχειρήματα και πύρινο λόγο, διάλεξε την φυγή.

Η φραστική εριστικότητα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, εκτός από φτηνό εντυπωσιασμό, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την πρόθεση ανάπτυξης αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση, σε μια εποχή που η κυβέρνηση ζητά την συναίνεσή της για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Continue reading