Καλό το εγώ, αλλά με το ΕΜΕΙΣ γνωρίζεις και κόσμο!

Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0). Μα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Η Άπνοια δεν έχει να κάνει (μόνο) με την τσέπη μας: ‘όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας’ (κλέβω τίτλους, γιατί δεν υπάρχει μία να τους αγοράσω!). Δεν θέλουμε να μείνουμε στην ιστορία ως η γαλήνη πριν τη καταιγίδα αλλά ούτε και ως οι καταλύτες της μηδενιστικής καταστροφής.

Οι παλαιάς κοπής πολιτικοί μάς θυμούνται όποτε έχουμε εκλογές: βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές. Δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να οδηγούν σε καρέκλες. Όσο το πελατειακό κράτος λειτουργούσε, όλοι έκαναν (κάναμε) τα στραβά μάτια. Τώρα που το μάτι των ψηφοφόρων γυαλίζει, οι επαγγελματίες πολιτικοί –ταρακουνημένοι από τους κραδασμούς που απειλούν με κατάρρευση το σαθρό σύστημα που τους εξέθρεψε– έχουν αρχίσει, στο πλαίσιο μιας καταγέλαστης και αυτιστικής αυτοκριτικής, την κριτική εναντίον μας. Οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική γιατί είναι ζαμανφουτίστες, τεχνολάγνοι, ατομικιστές, μπαχαλάκηδες, λαμογιόθρεφτοι, αδιάφοροι, αμόρφωτοι. Εμείς φταίμε, δηλαδή, ας το πάρουμε απόφαση. Αν μπορούσαν, θα μας έσφαζαν σαν την Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος στα κουρελιασμένα τους ιστία. Γιατί, εθελοτυφλώντας, πιστεύουν ότι η Άπνοια είναι σύμπτωμα και όχι η ίδια η αρρώστια.

Continue reading

Advertisements